Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για το γκολ επιστροφής του Λορέν Μορόν στην Τρίπολη και την πολυτέλεια που δεν έχει ο Άρης να στερείται τον Ισπανό φορ.
Γράφοντας επί του προσωπικού, είναι αλήθεια ότι ο Λορέν Μορόν καλλιεργεί εμμονές. Πότε θα τον αγαπήσεις, πότε θα σε βγάλει από τα ρούχα σου και θα τον «στολίσεις», πότε θα μελαγχολήσεις νιώθοντας την απουσία του. Αυτός ο άνθρωπος είναι γεννημένος να προκαλεί συναισθηματική ανισορροπία. Υποψιάζομαι ότι αυτό δεν ισχύει μόνο στη δική μου περίπτωση, μάλλον καλύπτει ένα συντριπτικό μέρος των φίλων του Άρη έως και του προπονητές (ή και συμπαίκτες) οι οποίοι συνεργάστηκαν ή συνεργάζονται μαζί του. Φαντάζομαι επίσης ότι τα ερωτηματικά δεν διαφέρουν στη σκέψη όλων μας και αφορούν το πόσο αυτός ο ποδοσφαιριστής αδικεί τον εαυτό του.
Δίχως Μορόν, στην Τρίπολη, ο Άρης θα έπαιρνε ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό γιατί (συνολικά) ήταν κακός στο παιχνίδι. Δυσλειτουργικός, τσαπατσούλης, με επιλογές που δεν βγήκαν σαν αυτή στην αριστερή πλευρά με τον Ράφα Μιρ (σε ρόλο winger) με τον φιλότιμο Χαρούπα αριστερό μπακ ενώ πρόκειται για μέσο και τον νεαρό Τιάμ «ψαρωμένο» και φοβικό, στο πρώτο επαγγελματικό παιχνίδι της καριέρας του. Όπως εξάλλου δεν βοηθήθηκαν αυτές οι επιλογές από τον κακό Μανού Γκαρθία, τον Σεμπάστιαν Παλάσιος, ή ακόμη τον επιπόλαιο Κουαμέ ο οποίος άνοιγε συνέχεια το κοντρόλ.
Κι εκεί που ο Αστέρας ΑΚΤΩΡ είχε το παιχνίδι στα χέρια του – είχε εξάλλου και το μομέντουμ, παράλληλα των στιγμών – εμφανίστηκε ο Λορέν Μορόν με την καλλιτεχνία του και την επιστροφή του από τη δική του Ιθάκη. Η μπάλα πέρασε σαν το βέλος του Οδυσσέα, μήτε που κατάλαβαν τι έγινε οι… μνηστήρες, και ξαφνικά την είδαν να καταλήγει στα δίχτυα. Αυτός είναι βέβαια ο Ισπανός. Καμία εμμονή δεν είναι καλός σύμβουλος, ίσα-ίσα που οδηγεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις, αλλά μ’ αυτόν, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Ανήκοντας στη συνομοταξία των… εμμονικά Μορονικών στον πρώτο ενάμιση χρόνο της παρουσίας του στον Άρη, ο δεύτερος ήταν τουλάχιστον εκνευριστικός ή μάλλον, εξόχως ενοχλητικός. Ακόμη και κάποια γκολ δεν ήταν αρκετά για να καλύψουν το τεμπέλικο βάδισμα εντός του γηπέδου καθώς οι υπόλοιποι έτρεχαν σαν σκυλιά. Έχει όμως ο Άρης την πολυτέλεια στέρησης αυτού του επιθετικού;
Αντικειμενικά, όχι. Κι ας έχει ακόμη τρεις φορ, γεγονός το οποίο βάζει τον Μορόν στην 4η θέση της σχετικής λίστας. Στην εκτέλεση, κανείς δεν έχει αποδείξει ότι είναι καλύτερος. Προφανώς, Καντεβέρε και Κουαμέ είναι (ασύγκριτα) πιο συμμετοχικοί στην τακτική του γκρουπ, πρέπει όμως και η μπάλα να μπαίνει στα δίχτυα. Κι αυτό, μέχρι στιγμής, μπορεί να το προσφέρει με συνέπεια μόνο ο Ισπανός. Δίχως αυτό να αναιρεί τις ευθύνες του απέναντι στο σύνολο και τον απαιτούμενο τρόπο αγωνιστικής συμπεριφοράς. Ακόμη και σήμερα, μετά το γκολ, δεν πίεσε ιδιαίτερα τον εαυτό του σε καταστάσεις που απαιτούσαν καλύτερο pressing από τον ίδιο.
Το σίγουρο είναι ότι Άρης και Λορέν Μορόν δεν μπορούν (πια) να ζουν μονάχοι που λέει και το λαϊκό άσμα του Αντώνη Ρέμου, ένα από τα πολλά που έχουν απλωθεί στην ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης από το απογευματάκι της Πέμπτης (10/9), στις πρόβες ενόψει της συναυλίας του γνωστού ερμηνευτή. Δεν μπορούν να ζουν απόμακροι γιατί ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον. Κι αν χρειαστεί χέρι βοηθείας, ας το προσφέρει ο Μανού Γκαρθία ο οποίος προς το παρόν ψάχνει τα πατήματά του και τις κάθετες πάσες που χρειάζεται ο συμπατριώτης του για να επιστρέψει στη θέση του.
