Στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων, έχουμε την τύχη να διαθέτουμε τα δύο πιο ακριβά μπάτζετ στην Ευρώπη στο μπάσκετ, αυτό, όμως, όχι μόνο δεν αποτελεί αντικείμενο απόλαυσης, αλλά με συγκεκριμένο υπεύθυνο ετοιμαζόμαστε για μια κατάσταση που είναι δεδομένο ότι δεν είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε.
Ανέκαθεν και ανεξαρτήτως αθλήματος, είτε ποδόσφαιρο, είτε μπάσκετ, είτε ντέρμπι «αιωνίων», η διαιτητολαγνεία είναι ένα σπορ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως εθνικό για τη χώρα μας, αφού είναι καταπραϋντικό να πιστεύουμε ότι για την αποτυχία της ομάδας μας φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.
Φταίνε οι σκοτεινές δυνάμεις, φταίει το οργανωμένο σχέδιο, φταίνε πολλά πράγματα και κάπου χαμηλά στη λίστα βρίσκονται και οι ευθύνες που μπορεί να βαραίνουν την ομάδα μας. Είναι τόσο δικό μας αυτό το άθλημα, που η αντίδραση είναι άμεση και σχεδόν μηχανική.
Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να προκαλεί σε κανένα καμία εντύπωση τα όσα ακολούθησαν του πρώτου τελικού στο ΣΕΦ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό και αν δει κανείς και την τάση του κοινού και το τι αρέσκεται να διαβάζει και να ακούει, δεν υπήρχε και η παραμικρή διάθεση για βαθυστόχαστες αναλύσεις, για τις αλλαγές στην άμυνα, για το πώς καλύφθηκαν τα κενά κλπ. Διαιτησία και Άγιος ο Θεός.
Έχει άδικο το κοινό; Η πικρή απάντηση που πρέπει να παραδεχθεί τόσο ο μπασκετικός κόσμος όσο και το δικό μας συνάφι, που ειδικά η μπασκετική του εκπροσώπηση πολλές φορές εθελοτυφλεί στα προβλήματα που υπάρχουν και μένουμε στο «στις 100 φορές, στις 99 ο καλύτερος θα νικήσει στο μπάσκετ», είναι πως εδώ κάτι συμβαίνει, εδώ κάτι δεν πάει καλά, εδώ κάτι πρέπει να διορθωθεί.
Θα είναι ένα τεράστιο λάθος να σταθούμε πολύ περισσότερο στην περιβόητη φάση του Φουρνιέ και το φάουλ του Ναν. Λάθος του Παναθηναϊκού που στηρίζει τα παράπονά του σε αυτή τη φάση, τη στιγμή που μπορεί και δικαίως να μιλήσει για μια γενικότερη εικόνα, αφού στο συγκεκριμένο συμβάν, με το γράμμα του κανονισμού, ο διαιτητής και στην προκειμένη η διαιτήτρια, Βάσω Τσαρούχα, μπορεί να βγει… λάδι.
Λάθος του Ολυμπιακού, που εκμεταλλεύεται την ασίστ του Παναθηναϊκού και απαντά για μια φάση, τη στιγμή που αν η αντιμετώπιση ήταν αντίστροφη, προφανώς θα υπήρχαν παράπονα από τη δική του πλευρά.
Ποια είναι τελικά τα πραγματικά προβλήματα; Βλέπουμε τους διαιτητές που θα σφυρίξουν έναν τελικό να φτάνουν στο γήπεδο σε κατάσταση «mission impossible», σαν να τους κρύβουμε. Βλέπουμε διαιτητές που ειδικά την τελευταία διετία, συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο και τέτοια ασφάλεια, σαν να τους συνοδεύει η απόλυτη ασυλία και η αναφορά δεν γίνεται για τα ματς των «μεγάλων», αλλά για τα όργια που έχουν συμβαίνουν κάθε Σαββατοκύριακο σε όλα τα υπόλοιπα ματς της Basket League. Βλέπουμε διαιτητές που δίνουν την εντύπωση ότι «αυτοί είμαστε και θα φέρουμε εις πέρας τη δουλειά» και με μεγάλη αλαζονεία.
Για όλα αυτά η ευθύνη βαραίνει την κεφαλή, η οποία είναι ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος. Δεν θα μπούμε στη διαδικασία σχολιασμού γραφικών προγραμματικών δηλώσεων περί παιδιών που κλαίνε από διαιτητικά εγκλήματα. Έχει αποδειχθεί ότι αυτά είναι «να ‘χαμε, να λέγαμε». Η αποτυχία έγκειται στο γεγονός ότι κανείς δεν πιστεύει ότι όλα είναι ρόδινα, η αποτυχία έχει να κάνει σε τεράστιο βαθμό ότι το κοινό δεν πιστεύει στο ανθρώπινο λάθος, το κοινό επ’ ουδενί δεν έχει πειστεί ότι δεν υπάρχει κάτι σάπιο πίσω από τα φώτα.
Και το καλύτερο δεν το έχουμε δει ακόμα…
Λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ του πρώτου τελικού, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Βασίλη Σπανούλη από τον Άρη, ενώ υπενθυμίζουμε ότι ο Αντρέα Τρινκέρι αποτελεί προπονητή του ΠΑΟΚ. Δύο προπονητές επιπέδου Euroleague έχουν πιστέψει στο πλάνο και την προοπτική δύο πλούσιων διοικήσεων, θέλοντας προφανώς κάποια στιγμή να διεκδικήσουν τον δικό τους χώρο στο ελληνικό μπάσκετ. Όπου «χώρος» είναι η κορυφή, με τα μπάτζετ να αναμένεται να ξεπεράσουν σε πρώτη φάση τα 10 εκατ. ευρώ και κανείς δεν ξέρει πού μπορούν να φτάσουν.
Φανταστείτε, λοιπόν, τι έχει να γίνει στο μέλλον με τόσα εκατομμύρια στο τραπέζι, με τόσες επενδύσεις στο παρκέ και το επίπεδο της διαιτησίας να είναι αυτό που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.
Και προσοχή: Ο λόγος περί διαιτησίας δεν γίνεται μόνο για τα ματς που θα γίνονται μεταξύ αυτών των ομάδων που θα διαθέτουν και τα υψηλότερα μπάτζετ, αλλά και για τα όσα θα κληθούν να αντιμετωπίσουν όλοι οι υπόλοιποι με τις… σφεντόνες συγκριτικά με τα πολεμοφόδια πρώτης γραμμής που θα έχουν οι άλλοι τέσσερις.
Υπενθυμίζουμε απλά τον θόρυβο που σήκωσε ο ΠΑΟΚ στην ημιτελική φάση κόντρα στον Παναθηναϊκό. Μπορείτε να κάνετε ανάλογη υπόθεση εργασίας, όταν ο ΠΑΟΚ θα δηλώνει έτοιμος να «χτυπήσει» το εγκατεστημένο δίπολο των τελευταίων δεκαετιών στο ελληνικό μπάσκετ. Σκεφτείτε τι έχει να συμβεί τότε… Πόλωση στο φουλ, τοξικότητα και διαμαρτυρία στο έπακρο κι όλο αυτό θα προέρχεται κυρίως από την (ας την πούμε ευγενικά) καχυποψία που υπάρχει γύρω από αυτούς που ορίζουν τις τύχες του ελληνικού μπάσκετ.
Γενικότερα, χωρίς καθαρές εξηγήσεις και λύσεις που θα πρέπει να απαιτήσουν οι κύριοι που βάζουν τα λεφτά τους, θα ζήσουμε στιγμές που ακόμα κι εμείς στην Ελλάδα, δεν είμαστε έτοιμοι να βιώσουμε.
Σε διαφορετική περίπτωση, μπορείτε να θυμηθείτε τι συνέβη μετά τη «χρυσή» εποχή του ’90, που ο ένας χρηματοδότης μετά τον άλλον έριξε «μαύρη πέτρα», ομάδες διαλύθηκαν, τα γήπεδα ερήμωσαν και το προϊόν εξαφανίστηκε.
Θα είναι μεγάλη αποτυχία να ζήσουμε το ίδιο έργο σε επανάληψη.
