Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου γράφει στο Gazzetta για τον Κροάτη αρτίστα Λόβρο Μάγερ που έκανε το «λάθος» να έρθει μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Ξεκινώ με μια διευκρίνηση, για να είμαστε από την αρχή ξεκάθαροι και προς αποφυγή αχρείαστων ενστάσεων ή εντάσεων. Ούτε σε συγκρίσεις μπαίνω, ούτε υπεροπτικά αντιμετωπίζω τις συγκεκριμένες δύο μεταγραφές. Εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές είναι και οι δύο, το γήπεδο θα δείξει με τον καιρό του αν οι επενδύσεις αυτές θα αποδώσουν όσο ελπίζουν οι ομάδες που τους απέκτησαν.
Ουδεμία διάθεση παιχνιδίσματος ή ειρωνείας τρέφω απέναντι σε αναγνώστες-φίλους των συγκεκριμένων ομάδων, αντιθέτως, μια απλή αφορμή εκμεταλλεύομαι για να θυμίσω τι δείχνει στην πραγματικότητα αυτό το ρημάδι το γήπεδο σε εκείνους της ΑΕΚ.
Και δεν εννοώ τους γηπεδικούς, διότι όποιος έρχεται σε αυτό -είτε μπαίνει μέσα, είτε παρακολουθεί απέξω με το κινητό στο χέρι, στις καφετέριες, οπουδήποτε στα πέριξ- διαθέτει μια κουλτούρα οπαδού πιο εξελιγμένη, κάποιου που εμπιστεύεται και κοιτάζει πρώτα το δικό του χωράφι αν καρποφορεί σωστά κι όχι αν διπλά σπέρνεται ακόμα εκείνο του γείτονα.
Η αφορμή και η μνήμη που λείπει
Απευθύνομαι λοιπόν σε εκείνους που, επειδή η Ένωση έφερε πίσω τον Ζοάο Μάριο στο φευγιό του Κουτέσα -που τελικά φαίνεται να επιστρέφει, μέχρι νεωτέρας τουλάχιστον, ή μέχρι να ξαναφύγει ποιος ξέρει- την τελευταία ημέρα της ευρωπαϊκής λίστας, ακριβώς την ώρα που ο Ολυμπιακός έκλεινε τον Μπέιλι και ο Παναθηναϊκός αποκτούσε τον Ουναΐ, βιάστηκαν να ξεχάσουν πόσο νωρίς και πόσο έγκαιρα είχε κινηθεί μεταγραφικά η ΑΕΚ.
Για να διαθέτει σήμερα την ετοιμότητα που όλοι βλέπουμε στο γήπεδο. Και κυρίως ξέχασαν ποιον ακριβώς «κουβάλησε» στα μέρη μας, στο πρόσωπο του Λόβρο Μάγερ. Μιλάμε για έναν αρτίστα της μπάλας, έναν μικρό μάγο ανάμεσα στις γραμμές και μέσα σε ασφυκτικά στενούς χώρους, ο οποίος αγωνίζεται για να ηγείται αλλά ταυτόχρονα να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα προτερήματα όλων όσοι κινούνται γύρω του.
Προσπέρασαν ότι αυτός και ο Μαρίν είναι μέσοι που δύσκολα συναντάς στις άλλες ελληνικές ομάδες σήμερα, κι εγώ δεν θα βάλω καν ακόμα στην κουβέντα τους υπόλοιπους τρεις: τον πυραυλοκίνητο στα χαφ Βιτάλις, τον θηριώδη Αριάγα με τα δικά του, διαφορετικά και πλούσια χαρακτηριστικά, και τον σχεδόν «computerized» στην απόδοσή του Κάιρινεν. Τους δίνω χρόνο ακόμα…
Ο Μάγερ που ήρθε νωρίτερα
Τους αφήνω επίτηδες αυτούς τους τρεις έξω από τη συζήτηση, ώστε να σκεφτεί ψύχραιμα όποιος δυστρόπησε βάναυσα -και όχι με επιχειρήματα ουσίας, γιατί αυτά τα ακούω και τα δέχομαι ευχαρίστως σε οποιαδήποτε συζήτηση για δεξί μπακ ή για στόπερ που δεν ήρθαν- πόσο διαφορετικά θα αντιδρούσε αν εκείνη ακριβώς τη μέρα των Ουναΐ και Μπέιλι, η ΑΕΚ έφερνε ταυτόχρονα τον Μάγερ.
Αυτόν τον ίδιο παίκτη που οι φίλοι της Ένωσης απολαμβάνουν ήδη εδώ και κάμποσο καιρό, με έξι ασίστ σε επτά αγώνες, νούμερα που από μόνα τους μιλούν πιο δυνατά από κάθε σύγκριση φήμης ή ονόματος.
Αλλά ξέρω πώς λειτουργεί η ανθρώπινη -και ποδοσφαιρόφιλη- ψυχολογία. Ο παίκτης των άλλων είναι πάντα καλύτερος προτού ακόμα πατήσει το χορτάρι, φορτωμένος με προσδοκίες που δεν έχουν ακόμα δοκιμαστεί σε αγωνιστικές συνθήκες.
Ενώ ο δικός σου, αυτός που μαγεύει ήδη εδώ και εβδομάδες μπροστά στα μάτια όλων, απλώς έκανε το «λάθος» να έρθει νωρίτερα, και να αποδείξει την αξία του χωρίς την πολυτέλεια της αναμονής και του hype. Τούτο, δυστυχώς για κάποιους, μοιάζει να μετράει λιγότερο από μια υπογραφή σε μεταγραφικό ρεπορτάζ της τελευταίας στιγμής.
