Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει για την υποχρέωση ενίσχυσης του ανταγωνισμού και απορεί για την κουβέντα που ανοίγει πάντα τέτοια εποχή σχετικά με την ΑΕΚ και το μπάτζετ της…
Οδεύουμε προς την ολοκλήρωση της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου και προφανώς η συζήτηση, όπως πάντα τέτοια εποχή, περιστρέφεται γύρω από το ποιος την έχει πιο… μεγάλη, την ενίσχυση ντε, μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό καλοί μου άνθρωποι. Δικαιολογημένα συμβαίνει αυτό για να είμαστε ειλικρινείς μιας και ο κόσμος της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ (από τον ερχομό Σαββίδη και μετά) περιμένει να διαπιστώσει αν με τις κινήσεις που έγιναν, η ομάδα του θα είναι το φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου, άσχετα αν τα λεφτά έχει παντοιοτρόπως αποδειχθεί ότι τις περισσότερες φορές δεν παίζουν μπάλα! Υπάρχει προφανώς και οι εξαιρέσεις στον κανόνα με τη διαφορά βέβαια ότι σε αυτές τις εξαιρέσεις (βλέπε Τσέλσι, Σίτι, Παρί) δεν έπεσαν απλά πολλά χρήματα, αλλά απίστευτα και παράλογα πόσα, για να αποδίδουμε σωστά τι έχει συμβεί και όχι να επιδιώκουμε να επιβεβαιώσουμε την άποψη ότι τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία στο ποδόσφαιρο (κάτι που συμβαίνει ωστόσο αλλά δεν είναι ο κανόνας επαναλαμβάνω)!
Προτού συνεχίσω επιτρέψτε μου να σημειώσω για τους κακεντρεχείς ότι δεν αποτελεί ο πρόλογος του κειμένου και όλο το κείμενο δικαιολογία για το γεγονός ότι η ΑΕΚ κινήθηκε συγκριτικά με τους υπόλοιπους σε… ρηχά νερά τούτο το καλοκαίρι. Βάζω στο… καζάνι και τον ανταγωνισμό διότι αν κρίνουμε διαχρονικά τα πόσα που διαθέτει η Ένωση στο μεταγραφικό της μπάτζετ πρόκειται για το πιο δαπανηρό της καλοκαίρι ever για να μην ξεχνιόμαστε και να είμαστε δίκαιοι και σωστοί, με σημαντικά βέβαια έσοδα, όλα πρέπει να τα αναφέρουμε. Από την άλλη οφείλω να σημειώσω ότι αδυνατώ να καταλάβω γιατί ο Δικέφαλος δεν προχώρησε σε προσθήκη δεξιού μπακ, αλλά και αριστερού βασικού (έστω αποκτήθηκε ο Λυκογιάννης που έχει παραστάσεις και θα δώσει θεωρώ πολλά στην πορεία), όπως και ενός στόπερ που θα δύναται να υπολογίζεται όπως οι Μουκουντί και Ρέλβας (αλλά αυτό αποφάσισαν Νίκολιτς και Ριμπάλτα οπότε πάμε παρακάτω και θα κριθούν από το αποτέλεσμα αν έπραξαν σωστά)…
Από κει και πέρα αδυνατώ να μπω στη διαδικασία να καταλάβω γιατί πρέπει κάθε φορά να συζητάμε για το μπάτζετ της ΑΕΚ και αν έχει το πρώτο, που ποτέ δεν το είχε, το δεύτερο (επίσης ποτέ δεν το είχε), ή το τρίτο στον ανταγωνισμό και ποια η σημασία του… Η Ένωση από πάντα, όχι μόνο πέρυσι, αλλά διαχρονικά, ποτέ δεν έφτασε στο σημείο να έχει τη δυνατότητα να διαθέσει το περισσότερο… μαρούλι στην αγορά για την ενίσχυσή της και τα κατάφερνε να δημιουργήσει τις συνθήκες για να κυριαρχήσει στην Ελλάδα και να κατακτήσει τίτλους. Ακόμη και στη σούπερ τριετία το ’90 με Μπάγεβιτς και πάλι διέθετε το τρίτο μπάτζετ μεταξύ του ανταγωνισμού, πίσω από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αντίστοιχα εκείνη την εποχή, ενώ το ίδιο συνέβαινε και στα χρόνια που προηγήθηκαν και ακολούθησαν, αυτή είναι η πραγματικότητα: αρεστή, ή μη, διότι αδυνατώ να πιστέψω ότι κάποιοι έχουν ζήσει μια διαφορετική πραγματικότητα!
Εννοείται ότι αυτό ίσχυσε και στις πολύ πρόσφατες επιτυχίες της ΑΕΚ όπως στο 2018 με τον Μανόλο Χιμένεθ, το 2023 στο νταμπλ του Ματίας Αλμέιδα, αλλά και τούτη τη σεζόν που ολοκληρώθηκε, με τον Μάρκο Νίκολιτς να οδηγεί την ομάδα και πάλι στην κορυφή του πρωταθλήματος! Όλες τις συγκεκριμένες σεζόν ο Δικέφαλος διέθετε το τρίτο, ή τέταρτο σε οικονομικά επίπεδα μπάτζετ (ας το λέμε έτσι) και όμως τα κατάφερε και κυριάρχησε και τη τελευταία 4ετία είναι η πιο πετυχημένη ομάδα στις εγχώριες διοργανώσεις με δυο κατακτήσεις πρωταθλημάτων. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό το γεγονός έπαιξε η επιστροφή στης Φιλαδέλφειας τα μέρη: η συσπείρωση, ο κόσμος, η πόλη μας και το γεγονός ότι ήταν όλοι ένα και ταγμένοι στο σκοπό. Κι ας έφερναν… καραβιές παικτών (δεν εννοώ φέτος για τους κακοπροαίρετους) οι ανταγωνιστές και ας τους βάφτιζαν όλους πάντα “η κορυφαία προσθήκη του καλοκαιριού”!
Ο Δικέφαλος πορεύεται με το: κατά το δρόμο που βρήκες, βάδιζε. Κάτι το οποίο ανέφερε ο Πυθαγόρας και ταιριάζει… γάντι στην περίπτωσή μας και στην ΑΕΚ, η οποία ένα πράγμα χρειάζεται να προφυλάξει με όσα και όλα τα μέσα που διαθέτει: τη συσπείρωση… Όταν στην Ένωση ο κόσμος, η διοίκηση και η ομάδα είναι ένα, αποδεδειγμένα διαχρονικά αυτό, δεν βλέπει κανέναν και δεν υπάρχουν …μπάτζετ να το αντιμετωπίσουν αυτό όπως επαναλαμβάνω μας έχει αποδείξει η ιστορία. Ποιος δεν θυμάται το 1989 με τις τούρτες στην Αίγινα, αλλά δεν χρειάζεται να πάμε τόσο πίσω, μια ματιά ξανά στο 2018, στο 2023 και στο 2026 που είναι τόσο πρόσφατη και… νωπή η επιτυχία, αρκούν για να επιβεβαιώσουμε όλα τα παραπάνω. Κατά το δρόμο που βρήκες, βάδιζε λοιπόν ΑΕΚάρα μου, αυτόν της συσπείρωσης και το ταμείο πάντα γίνεται στο τέλος…
***Το γράφω ξανά γιατί δυστυχώς έχουμε και τους λίγους που δεν θέλουν να καταλάβουν τι διαβάζουν: με το παραπάνω κείμενο δεν επιχειρώ να δικαιολογήσω το γεγονός ότι δεν ενισχύθηκε η ΑΕΚ εκεί που προσωπικά θεωρούσα ότι πρέπει… Για μένα συνιστά λανθασμένη απόφαση αλλά είναι του Νίκολιτς και του Ριμπάλτα οπότε θα τη σεβαστώ, θα τη δεχθώ και απλά θα διαφωνώ ακόμη κι αν στο τέλος της σεζόν όλα έχουν πάει εξαιρετικά σαν τη σεζόν που μας πέρασε. Μη κρίνεται από τον ανταγωνισμό ωστόσο γιατί μπορεί να πήρε πολλούς και καλούς αναμφισβήτητα για να επιχειρήσει να γκρεμίσει την Ένωση από την κορυφή αλλά ταυτόχρονα όλοι τους είχαν και φοβερές ανάγκες να αλλάξουν τα ρόστερ τους σε αντίθεση με την πρωταθλήτρια…
