Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι το πράσινο λάβαρο του 2024 θα εικονίζει παντοτινά τη μορφή του Εργκίν Άταμαν. Όπως και η χαμένη διετία που ακολούθησε.
Ο αποχαιρετισμός του Εργκίν Άταμαν προς τον Παναθηναϊκό και του Παναθηναϊκού προς τον Εργκίν Άταμαν ήταν αγαπησιάρικος όσο άξιζε στον προπονητή που παρέλαβε την «εξάστερη» ομάδα από τον βυθό της Euroleague και της χάρισε το έβδομο αστέρι μέσα σε μερικούς μήνες, χωρίς να κοιτάξει ποτέ πίσω του και χωρίς να αμφιταλαντευτεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Η φράση (παραφράζω ελαφρά) «θα πάμε σίγουρα στο φάιναλ φορ», Νοέμβριο μήνα του 2023 όταν γύρω του η γη έτρεμε, ήταν το πραγματικό turning point αυτής της ομάδας, που αργότερα μπούχτισε από τα αδιέξοδα ψευδο-turning ψευδο-points. Ό,τι και αν συμβεί στο μέλλον, ό,τι και αν συνέβη έκτοτε, το λάβαρο του 2024 θα πρέπει να εικονίζει τη μορφή του Εργκίν Άταμαν. Ο οποίος έφυγε, και ακόμα δεν μάθαμε πού ακριβώς τονίζεται το ονοματεπώνυμό του…
Ο θρίαμβος του Βερολίνου, ίσως το ηχηρότερο κατόρθωμα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής ομάδας στις δυόμισυ δεκαετίες της σύγχρονης Euroleague, θα παραμείνει ένα παντοτινό «ναι μεν» στα ουκ ολίγα «αλλά» της χαμένης, σχεδόν άγονης διετίας που ακολούθησε.
* Ο Παναθηναϊκός που εκστράτευσε στο Άμπου Ντάμπι για να υπερασπιστεί το στέμμα ήταν μία ομάδα κωμικά ανέτοιμη, που μπήκε στο γήπεδο για να πάρει το τρόπαιο με απλή επίδειξη της επτάστερης φανέλας.
* Ο Παναθηναϊκός που απώλεσε τα εγχώρια πρωτεία αμέσως μετά, αν και προηγήθηκε με 1-0 απέναντι στον αποδεκατισμένο Ολυμπιακό, θύμιζε αποκεφαλισμένο κοτόπουλο.
* Ο Παναθηναϊκός της φετινής Euroleague, με την αστρονομικού επιπέδου στελέχωση, ήταν ένα πτώμα που έφτασε αγκομαχώντας στην έβδομη θέση και δεν μπόρεσε καν να εκμεταλλευτεί τους δύο εντός έδρας αγώνες με την πρωτάρα Βαλένθια όταν το ειδικό βάρος του τον έφερε στο 2-0.
* Ο Παναθηναϊκός των ελληνικών τελικών του 2026 ήταν μία ομολογουμένως θαρραλέα ομάδα απτόητη από τις ελλείψεις της, αλλά υστέρησε όταν ακριβώς χρειαζόταν δύο πινελιές από τον πάγκο για να εκμεταλλευτεί την πνευματική και φυσική κόπωση του αντιπάλου.
Το θαύμα της χρονιάς του Βερολίνου πρόσφερε στον Άταμαν τόννους λίπους από γερμανικά λουκάνικα για κάψιμο. Η συνέχεια, όμως, ήταν για τον Παναθηναϊκό ένα διαρκές τραύμα, που ακροβατούσε ανάμεσα στην ξιπασιά, τη συνωμοσιολογία και την αδικαιολόγητη εσωστρέφεια. Δεν έφταιγε δα η Τσαρούχα για όλες τις αστοχίες ούτε ο Λιόλιος. Ούτε καν ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα.
Παίκτες εγνωσμένης αξίας, όπως ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις αλλά και ο Φαρίντ, κατέφταναν στο ΟΑΚΑ με πυροτεχνήματα αλλά γρήγορα κλείνονταν σε ένα καβούκι που δεν ήξεραν ότι είχαν, αφού η ομάδα τους άφηνε αβοήθητους.
Ο Κέντρικ Ναν, κορυφαίος παίκτης της Euroleague τον πρώτο 1,5 χρόνο της ευρωπαϊκής θητείας του, αφέθηκε να παίζει ένα μπάσκετ περιορισμένης ευθύνης και έφτασε να γίνεται αρνητικός για την ομάδα.
Ο Ματίας Λεσόρ επέστρεψε κακήν κακώς στο παρκέ το Μάιο του 2025 με αποτέλεσμα να οδηγηθεί ξανά στο χειρουργείο, απ’ όπου επέστρεψε ανέτοιμος για να φορτωθεί βάρη τα οποία οι ώμοι του δεν άντεχαν.
Η μεταγραφική τακτική «παίρνουμε ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί», χωρίς καμία λογική, φόρτωσε τον Παναθηναϊκό με χρυσοπληρωμένα βαρίδια, όπως ο Τι Τζέι Σορτς και ο Ρισόν Χολμς, για τους οποίους δεν βρέθηκε ποτέ τρόπος να αξιοποιηθούν.
Το αυστηρό rotation που για τις ρεζέρβες είχε γνώμονα το πρώτο σουτ, το πρώτο λάθος, την πρώτη στραβή, αποξένωσε πολύτιμα μέλη του ελληνικού κορμού, όπως ο Μήτογλου, ο Τολιόπουλος, ο Καλαϊτζάκης, μέχρι ενός σημείου και ο Ρογκαβόπουλος.
Η διαχείριση παικτών καταπονημένων από το Ευρωμπάσκετ και συχνά μεγαλύτερης ηλικίας, όπως ο Σλούκας και ο Όσμαν, τους έβγαλε νοκ-άουτ στο κρισιμότερο σημείο της σεζόν.
Βασικότατα στελέχη όπως ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, ο Ντίνος Μήτογλου, ο Σορτς και άλλοι, άκουσαν τον προπονητή τους να τους βγάζει στη σέντρα ή παραγκωνίστηκαν χωρίς εξήγηση όταν η παρουσία τους ήταν επιτακτική.
Η δε εικόνα της ομάδας στο παρκέ, με το μπάσκετ ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τα ακατανόητα σχήματα και την ανερμάτιστη τακτική άγγιζε συχνά τα όρια του αποκαρδιωτικού. «Είστε αθλητές του Παναθηναϊκού και δεν χρειάζεστε οδηγίες, παίξτε όπως σας φαντάζομαι», ήταν το μήνυμα που ερχόταν από τον πάγκο.
Θα παρουσίαζε τις ίδιες επιδόσεις το ίδιο γκρουπ παικτών με τον Ομπράντοβιτς ή τον Σάρας ή τον Ιτούδη ή και …χωρίς προπονητή στον πάγκο; Μόνο αφελής ή άσχετος θα απαντούσε θετικά.
Στο τέλος της χρονιάς, ο Παναθηναϊκός είχε τα χέρια αδειανά (με εξαίρεση το τσίγκινο Κύπελλο Ελλάδας) και την τσέπη κατακίτρινη με 22 ήττες στο παθητικό του. Εικοσιδύο! Οι εννέα από αυτές σημειώθηκαν στο άλλοτε άπαρτο ΟΑΚΑ, με «θύτες» ακόμα και μικρές ομάδες όπως ο Κολοσσός Ρόδου.
Όσοι επισημάναμε από νωρίς ότι ο Παναθηναϊκός του 2025-6 θύμιζε ύποπτα τη φριχτά αποτυχημένη τελευταία σεζόν του Άταμαν στην Εφές (με καύσιμη ύλη τότε το άφθονο «λίπος» των δύο ευρωπαϊκών τροπαίων) στοχοποιηθήκαμε ως εχθροί του λαού. Δεν βαριέσαι, ο καθένας μπορεί να καταλάβει όσα χωράει η κούτρα του.
Ο ευρωπαϊκός θρίαμβος του Ολυμπιακού μέσα στο πράσινο αλλά αίφνης κόκκινο σπίτι του άσπονδου εχθρού ήταν ένα καρφί στο μάτι όσων σφυρηλάτησαν το φετινό όραμα του Παναθηναϊκού και έφεραν το φάιναλ φορ στην Αθήνα, αλλά δεν είναι παρά σημειολογία και τροφή για τις σκιαμαχίες των social media.
Η απόφαση για απόλυση του Άταμαν ελήφθη αμέσως μετά τον αποκλεισμό από τη Βαλένθια, τελευταίες ημέρες της Πομπηίας έγραφα τότε, αφού η Ευρώπη ήταν ο πραγματικός και εν τέλει ο μοναδικός στόχος της ομάδας για φέτος. Ο Τούρκος έμεινε στη θέση του για τους εγχώριους τελικούς ελλείψει ικανοποιητικής εναλλακτικής λύσης ή ίσως επειδή η «ομάδα των παικτών» που λέγεται Παναθηναϊκός θεωρήθηκε ικανή να αγνοήσει το χάος των αποδυτηρίων και να φτάσει στον τίτλο που θα ήταν κάποιου είδους βάλσαμο.
Από τη στιγμή που η καμινάδα στο Βελιγράδι έβγαλε καπνό ανοιχτό μπεζ στο «έμπα» του Ιουνίου, ο Άταμαν θα έπαιρνε την άγουσα για την Πόλη του ακόμα και αν κατακτούσε το ελληνικό πρωτάθλημα. Οι τεχνικές ποινές που του χρέωσε η διοίκηση ήταν πολύ περισσότερες από δύο.
Ακόμη δεν έχω πειστεί απόλυτα ότι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ετοιμάζει βαλίτσες για τη μεγάλη επιστροφή στην Αθήνα, σίγουρα όμως δεν κώφευσε στα προσκλητήριο και δεν έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα. Έχει κυλήσει πολύ νερό από το 2012 στις όχθες του Δούναβη και στο ακρωτήριο Σούνιο.
Αποχωρώντας, ο Άταμαν δήλωσε υπερήφανος επειδή προώθησε τη φιλία ανάμεσα στους δύο λαούς, ελληνικό και τουρκικό. Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θα συμφωνήσουν όλοι μαζί του, αφού το περιβόητο περιστατικό στην Κύπρο προξένησε δυσφορία ακόμα και στα ενδότερα της ομάδας.
Έχθρες και λοξά βλέμματα, πάντως, ο Άταμαν δεν προκάλεσε. Και αυτό δεν είναι διόλου αυτονόητο στις μέρες μας. Μπορεί να συγκρούστηκε με αρκετούς παίκτες και να υπήρξε πάντοτε απρόσιτος και απόμακρος στα αποδυτήρια, αλλά θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς συμπεριφορά Ομπράντοβιτς από έναν άνθρωπο με τόσο διαφορετικό χαρακτήρα.
Ο Άταμαν ουδέποτε υπάκουσε στο μοντέλο του προπονητή «πατερούλη» και ουδέποτε έγινε φίλος με οποιονδήποτε παίκτη του. «Ακόμα και όταν συναντούσε κάποιον από εμάς στον δρόμο, δεν μας έλεγε ούτε καλημέρα», είπε ο Ιωάννης Παπαπέτρου σε ένα πρόσφατο Gazz Floor. Ό,τι έκανε και ό,τι πέτυχε, όχι μόνο στον Παναθηναϊκό αλλά και στην Εφές και στην Εθνική Τουρκίας και στις προηγούμενες ομάδες του, «he did it his way».
Σε αυτό το μαγαζί, βέβαια, τα λάβαρα έχουν το κακό συνήθειο να αποκαθηλώνονται στα πλαίσια της συνωμοσιολογίας και του ρεβιζιονισμού. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι ένας από τους ελάχιστους που εξαιρέθηκαν από αυτόν τον κανόνα, παρ’ όλο που το διαζύγιο του 2012 συνοδεύτηκε (σε βάθος χρόνου) από πικρόχολα σχόλια και υπονοούμενα. Οι επόμενες μέρες θα εκτοξεύσουν τον πράσινο πυρετό εκεί όπου δεν φτάνει ούτε ο υδράργυρος.
