Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι οι ομάδες του Ομπράντοβιτς και του Μπαρτζώκα δεν χρειάζονταν αυτή την εξωφρενική επίδειξη πλούτου.
Δηλαδή τώρα εσάς σας αρέσει που ο Παναθηναϊκός έχει προϋπολογισμό 60 εκατομμυρίων ευρώ; Σας αρέσει που οι «αιώνιοι» έχουν και οι δύο μαζί πάνω από 50 εκατομμύρια κουμπαρά μόνο και μόνο για τις καθαρές αποδοχές των παικτών; Σας αρέσει που ξοδεύεται ζεστό χρήμα για ρήτρες «buy out» και που οι ομάδες μας -ιδίως ο Παναθηναϊκός- καταστρατηγούν συνειδητά το salary cap συμβιβασμένες με τα βαριά πρόστιμα που θα πληρώσουν;
Σας αρέσει που διαλύουν την αγορά προσπαθώντας να αγοράσουν το ευρωπαϊκό τρόπαιο και να φτάσουν πρώτοι, ο καθένας για λογαριασμό του, στο νήμα του εγχώριου πρωταθλήματος; Σας αρέσει που το μέσο συμβόλαιο των αθλητών τους είναι πλέον επταψήφιο και που παίκτες με ηγεμονικές συμφωνίες αισθάνονται κακοπληρωμένοι;
Εμένα ομολογώ ότι δεν μου αρέσει καθόλου. Και -για να προλάβω τους κακεντρεχείς- δεν το χρωματίζω πράσινο ή κόκκινο ούτε με ενδιαφέρει ποιος από τους δύο πληρώνει περισσότερα. Μπάσκετ θέλω να δω, όχι αλαζονική επίδειξη πλούτου και κούρσα εξοπλισμών.
Ο Παναθηναϊκός μπορεί να αναδεικνύεται πρωταθλητής στο παζάρι και στο αλισβερίσι, αλλά αυτό οφείλεται στην περυσινή αποτυχία του, οπότε θα πρέπει να προστεθεί στην εξίσωση η ανάγκη να καλυφθεί το χάντικαπ και να διορθωθούν οι κραυγαλέες αστοχίες (π.χ. στο θέμα του προπονητή).
Ο Ολυμπιακός, άλλωστε, θα αναγκαστεί να εκταμιεύσει πολύ χρήμα για τις εργασίες αναδόμησης του ΣΕΦ και -ως προσφάτως επιτυχημένος- δεν χρειάζεται να αλλάξει πολύ τη συνταγή, ειδάλλως είμαι βέβαιος ότι θα έκανε και αυτός τα ίδια.
Εάν ειπώθηκε μία κουβέντα αντίστασης στη silly season του φετινού καλοκαιριού, ήταν εκείνη που βγήκε από τα χείλη του Γιώργου Αγγελόπουλου μετά το μίνι αντάρτικο του Γουόκαπ: «Ζητάτε αυξήσεις όταν η ομάδα κερδίζει αλλά δεν δέχεστε μειώσεις όταν σέρνεστε». Κάπως έτσι, τέλος πάντων.
Ακόμα και αυτός ο αφορισμός, όμως, ακούστηκε εκτός τόπου και χρόνου και αναχρονιστικός. Όταν κυκλοφορούν τα εκατομμύρια σε ρυθμό παράνοιας, η κοινή λογική δεν βρίσκει χώρο για να αναπνεύσει. Οι Αγγελόπουλοι μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα μπορέσουν να κλείσουν τα αυτιά του Γουόκαπ και του Ντόρσεϊ απέναντι στο τραγούδι των σειρήνων. Όπως δεν μπόρεσε ο Παναθηναϊκός να σφαλίσει τα αυτιά του Τσέντι Όσμαν.
Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός έχουν στο τιμόνι τους δύο καλύτερους προπονητές της Ευρώπης, δύο από τους τρεις ή τέσσερις για να μη με πείτε υπερβολικό. Θα περίμενε κανείς, ειδικά στην περίπτωση του Ομπράντοβιτς, να περάσει σε πρώτη γραμμή το μοντέλο του προπονητή και όχι αυτό του ταύρου που μπουκάρει στο υαλοπωλείο με καπνούς να βγαίνουν από τη μύτη.
Ο κραταιός Παναθηναϊκός του «Ζοτς» δεν χτίστηκε φυσικά με ψίχουλα, αλλά ήταν η κατ’ εξοχήν ομάδα του προπονητή και της μεθόδου, αυτή που άγγιζε με τα νύχια της πιο πέρα από εκεί που έφταναν τα χέρια της. Το ίδιο και ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα, όχι μόνο φέτος, αλλά σε ολόκληρη τη σπαστή οκταετία του Bartzokas-ball.
Ήλπιζα ότι η φετινή σεζόν στα γήπεδά μας θα είναι μία πολύμηνη παρτίδα σκακιού και όχι στριπ πόκερ. Το modus operandi των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη, συλλόγων και κυρίως Εθνικής, ήταν ανέκαθεν να ξεγυμνώνουν τον αντίπαλο με μπάσκετ και όχι με μεταγραφές.
Με προϋπολογισμό 40-60 εκατομμυρίων ευρώ, οι «αιώνιοι» χάνουν από τα αποδυτήρια το δικαίωμα στην αποτυχία και ανοίγουν την πόρτα στην αμφισβήτηση, στη γκρίνια, στην εσωστρέφεια, στα μισόλογα, στις ταξικές διακρίσεις μέσα στα αποδυτήρια.
Ή μήπως ήταν κάτι λιγότερο από «Τιτανικός» η πορεία του περυσινού Παναθηναϊκού, με το πολλαπλό φιάσκο Αταμάν, Σορτς, Χολμς και το χαμένο ποντάρισμα στο φάιναλ φορ της Αθήνας; Η πρόσληψη του Ομπράντοβιτς ήταν ένα εξαίρετο δείγμα αυτοκριτικής, αλλά τα συμβόλαια των 4-5 εκατομμυρίων σε παίκτες που δεν είχαν καν ονειρευτεί τόσο χρήμα στη ζωή τους θολώνουν το στίγμα.
Ο Ολυμπιακός πάλι σήκωσε το τρόπαιο που ονειρευόταν πέντε χρόνια, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι κινδύνευσε με νίλα από μία αποδεκατισμένη Ρεάλ και με όλες τις μάρκες (έδρα κλπ.) ακουμπισμένες στο κόκκινο. Είναι βέβαιο ότι τα έκανε όλα σωστά στη χρηματοοικονομική πολιτική του και ότι είχε την πολυτέλεια να δυσαρεστήσει βασικά στελέχη (Φαλ, Γουόκαπ) οδηγώντας τα προς την έξοδο;
Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δίκαιο να τοποθετώ τους δύο «αιώνιους» στο ίδιο τσουβάλι σε ό,τι έχει να κάνει με τη θερινή συμπεριφορά τους, αλλά το οικονομικό ισοζύγιο δεν είναι πολύ διαφορετικό από ΟΑΚΑ σε ΣΕΦ και τούμπαλιν. Η αξία των συμβολαίων των παικτών του Ολυμπιακού, που έχει ακόμη εκκρεμότητες να διευθετήσει, πλησιάζουν ήδη τα 25 εκατομμύρια ευρώ. Του Παναθηναϊκού, βέβαια, ξεπέρασαν πια τα 32.
Πώς να αισθάνονται άραγε ο Γουόρντ και ο Γκραντ, που με συμβόλαιο 1 – 1,2 εκατομμύρια δεν ανήκουν καν στο Top-10 των ακριβοπληρωμένων της ομάδας τους; Προσωπικά πιστεύω ότι τα μεγαλύτερα συμβόλαια θα έπρεπε ντε φάκτο και ντε γιούρε να τα έχουν οι προπονητές, αλλά αφήστε με εμένα, εγώ ζω ακόμη στη δεκαετία του ‘90.
Τέλος πάντων, δικά τους είναι τα λεφτά και ας τα κάνουν ό,τι θέλουν, ιδίως τώρα που, ως …γηπεδούχοι, έχουν τον τρόπο να κάνουν την εταιρία τους κερδοφόρα ή τουλάχιστον όχι ζημιογόνα (και δυνητικά να προσελκύσουν νέους συνεταίρους). Ένα «δεν μ’ αρέσει» πέρασα απλά να πω, εγώ ο αιρετικός, ακριβώς επειδή το νεοπλουτίστικο μοντέλο της ΤΣΣΚΑ (και πιο πρόσφατα π.χ. της Χάποελ) προκαλούσε σε όλους μας αποστροφή.
Θυμάστε τον τελικό του 2012 στην Κωνσταντινούπολη; Ή του 2002 στη Μπολόνια; Όσο και αν έχουν αλλάξει οι καιροί, η ελληνική σχολή δεν πόνταρε σχεδόν ποτέ στο πορτοφόλι της για να κατακτήσει την Ευρώπη. Και όταν το έκανε -π.χ. την εποχή Τσίλντρες στον Ολυμπιακό- έφαγε τα μούτρα της.
Ακόμα και στο ΝΒΑ, οι super teams δεν είναι πια της μοδός, αφού το κόλπο σπανίως πιάνει. Ελπίζω ότι όταν ανάψουν τα φώτα θα δούμε κανονικό μπάσκετ και όχι ένα διαρκές All-Star Game με πράσινους και κόκκινους κόκκους.
Για την Εθνική Νέων, που αυτή ην ώρα πετάει προς τα ημιτελικά του Ευρωμπάσκετ Κ18 με παρέλαση απέναντι στα ισπανάκια, σας προιδοποίησα από χθες. Διαβάστε εδώ, εάν σας ξέφυγε.
