Πρωτομαγιά του 1944. Μία μέρα που η άνοιξη στην Αθήνα «μύριζε» μπαρούτι και θυσία. 200 άνθρωποι, δεμένοι ανά πεντάδες, διασχίζουν τους δρόμους προς το θυσιαστήριο της λευτεριάς, όχι ως μελλοθάνατοι, αλλά ως νικητές της ζωής, στήνονται ανα 20αδες μπροστά στα πολυβόλα και δεν «λυγούν».
Δέος από τα φωτογραφικά ντοκουμέντα της Καισαριανής
Για δεκαετίες, τα ονόματά τους ήταν χαραγμένα σε μάρμαρα και μνήμες. Όμως πρόσφατα, η ιστορία αποφάσισε να μας κοιτάξει στα μάτια. Οι φωτογραφίες τους ήρθαν στο φως. Πρόσωπα καθαρά, βλέμματα που δεν λύγισαν μπροστά στις κάννες των φασιστικών πολυβόλων. Νέοι που άφησαν πίσω τους σημειώματα σε κουρέλια «πεθαίνω για τη λευτεριά και την πατρίδα».
Κοιτάζοντας αυτά τα βλέμματα στις φωτογραφίες, βλέπεις τον εργάτη, τον φοιτητή, τον δάσκαλο, τον άνθρωπο δίπλα σου.
Είναι οι κομμουνιστές αντιστασιακοί που μετέτρεψαν το Σκοπευτήριο της Καισαριανής σε παγκόσμιο σύμβολο αξιοπρέπειας.
Παναθηναϊκός με ανακοίνωση και στα αγγλικά: «Αντιλαμβανόμαστε την πικρία της Βαλένθια! Κάναμε καταγγελία στη...
Δεν είναι πια «αριθμοί» στην ιστορία. Είναι ο Ναπολέων Σουκατζίδης, που αρνήθηκε τη ζωή του για να μην πάρει άλλος τη θέση του στον θάνατο. Είναι όλοι εκείνοι που σε αντίθεση με αυτούς που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή με το πρόσχημα την σωτηρία της πατρίδας, τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο την ώρα που το πολυβόλο θέριζε τα όνειρά τους.
Οι φωτογραφίες δεν είναι απλά αρχειακό υλικό. Είναι μία υπενθύμιση. Κάθε κλικ της μηχανής τότε, είναι μία κραυγή σήμερα. Μας θυμίζουν πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αίμα, πως η Πρωτομαγιά δεν είναι απλά μια αργία, αλλά η επέτειος της αλύγιστης στάσης απέναντι στο σκοτάδι.
Σήμερα, 82 χρόνια μετά, τα πρόσωπά τους επιστρέφουν για να μας συναντήσουν, για να μας ρωτήσουν τι κάνουμε εμείς με τη δική μας ελευθερία. 200 ήρωες, 200 αφορμές για να παραμείνουμε άνθρωποι.
