Η ξεχωριστή καλλιτέχνιδα έπαιξε με τη λύρα της πριν την έναρξη του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδος. Κέρδισε το χειροκρότημα και έγινε το γούρι του ΟΦΗ.
Η λύρα είναι του Κρητικού η δεύτερη φωνή, η στράτα που δεν λαθεύει και τη μοίρα του γλυκαίνει. Το παραδοσιακό όργανο και ο ήχος του θέλει ανθρώπους με γερό ανάστημα, με θάρρος, ψυχή, καρδιά, λεβεντιά. Φυσικά και χρειάζεται ταλέντο για να πιάσεις αυτό το κομμάτι παράδοσης που μένει γερά στερεωμένο στις κορφές του Ψηλορείτη. Όποιος το παίρνει από κει και το βάζει στο έδαφος, στη γη, στο τσιμέντο, στη θάλασσα, στα σύννεφα, καλά θα κάνει να προσέχει, να σέβεται, να μαθαίνει και τον νου του να πλαταίνει. Και όταν βγει στο ξέφωτο του αγώνα, να μη δειλιάσει, να μη φερθεί ανέντιμα και μικρόψυχα. Της χορδής το κρύσταλλο να αγγίξει και με τη φωνή οδηγό να αναδείξει την άγρια ομορφιά των ανθρώπων που δεν έκαναν ποτέ πίσω, που πάλεψαν και ποτέ δεν θα αφήσουν τον παρελθοντικό χρόνο να τους νικήσει.
Η Γεωργία Νταγάκη είναι μια τέτοια γυναίκα. Λεβέντισσα, πάντα ανήσυχη και πάντα έτοιμη να πέσει στη μάχη του καθημερινού αγώνα, στην πρόκληση της δημιουργίας και της έμπνευσης. Οι δοξαριές, οι ματιές, οι ανάσες οι πελαγίσιες και οι εκπνοές οι βουνίσιες ακούστηκαν στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, στον Βόλο.
Ένωσε Βορρά και Νότο
Η Γεωργία με τη φωνή και τη λύρα της έχει ταξιδέψει και έχει δει ανθρώπους, πολιτισμούς, παραδόσεις, σώματα να χορεύουν, να ακινητοποιούνται και να εκστασιάζονται από τη μουσική και την έκφρασή της. Στο χορτάρι του γηπέδου ήταν λες και την έστειλε ο Θεός Απόλλωνας και το φως που λούζει το ατσάλινο κρητικό πέλαγος. Η Γεωργία εκπροσώπησε τον τόπο της και ένωσε μέσα από τα λόγια και τις νότες της Βορρά και Νότο. Δεν είναι μόνο ο ΟΦΗ και ο ΠΑΟΚ. Είναι η ομορφιά, η ιστορία, η κουλτούρα, η ταξική καταγωγή και η φιλοσοφία του αθλήματος που ενώθηκαν κάτω από το αδάμαστο βλέμμα και τη μοναδική καλλιτεχνική της γλώσσα.
Η Γεωργία Νταγάκη «πατά» στην παράδοση του τόπου της, προσέχει και σέβεται την τέχνη που έφτιαξαν οι πρόγονοί της και την ενσωματώνει στο δικό της δημιουργικό μονοπάτι. Αυτό έκανε και λίγο πριν την έναρξη του αγώνα και πήρε το χειροκρότημα για το κύρος, την αλήθεια, την περηφάνια της.
ΠΑΟΚ: Πρωταθλήτρια η U19 τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος
Ένιωσαν την ορμή της
Η Γεωργία Νταγάκη μετρά 20 χρόνια στην καλλιτεχνική της πορεία και την ορμή του χρόνου της ένιωσαν και οι φίλαθλοι στο Πανθεσσαλικό Στάδιο. Το πρόσωπό της, η μορφή της, ο δικός της αγώνας στο πεντάγραμμο, στις σκηνές της Ελλάδας, της Ευρώπης, είναι και του ΟΦΗ, της Κρήτης, όλων των ανθρώπων που θέλουν να βλέπουν κάτι όμορφο και αληθινό, κάτι που τους σέβεται και τους τιμά. Η φωνή και η λύρα της έγιναν το απρόσμενο, το γούρι, μα καλοδεχούμενο, άγγιγμα στους ποδοσφαιριστές του κρητικού σωματείου. Και όπως αυτή τραγουδά για μια «Τίγρη», έτσι και οι παίκτες του Χρήστου Κόντη, σαν τα άγρια θηρία πάτησαν στην κορυφή του ποδοσφαιρικού τους Ψηλορείτη. Η Γεωργία Νταγάκη σε δήλωσή της σχετικά με τον αγώνα και την παρουσία της σε αυτόν, δήλωσε: Εχθές βρέθηκα πάλι με τη λύρα μου ανά χείρας, στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος να αντιπροσωπεύω τον ΟΦΗ. Να παίζω τις μουσικές μου μπροστά σε 22.000 κόσμο. Τι όμορφο να ταυτίζουν το πρόσωπό σου, με την εικόνα της Κρήτης και πόσο υπέροχο να παίρνεις μέρος σε έναν αγώνα τελικού, που επιτέλους δεν δημιουργούνται επεισόδια βίας.
