Ο Δημήτρης Κατσιώνης (Hoopfellas) γράφει στο blog του στο Gazzetta για τον κύκλο τον Γιάννη Αντετοκούνμπο που έκλεισε στο Μιλγουόκι μετά από 13 χρόνια.
“Κάποτε, μαζευτήκαμε με τους φίλους μας για να παίξουμε όλοι μαζί για τελευταία φορά. Αλλά δεν το ήξερε κανείς μας”.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι του ως “Ελάφι” εκείνη την Κυριακή της 15ης Μαρτίου, απέναντι στους Πέισερς. Πρόλαβε να γράψει 31 πόντους, 14 ριμπάουντ και 8 τελικές πάσες πριν προσγειωθεί άτσαλα στο παρκέ μετά από ένα κάρφωμα και αποχωρίσει από το γήπεδο. Κανείς από όσους βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στο Fiserv Forum, δεν φανταζόταν ότι ήταν μάρτυρας ενός ιστορικού “αντίο”.
Οι φήμες ήταν “εκεί” εδώ και καιρό. Και τελικά, το κουμπί πατήθηκε τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου (ώρα Ελλάδας). Ένα δυνατό loyalty story έλαβε τέλος. Ο Γιάννης υπήρξε όντως πολύ αφοσιωμένος στους Μπακς. Είχε βρει εκεί το δικό του fit, στην πόλη που “δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα” και όλα κυλούν ήρεμα, μακριά από τον larger than life χαρακτήρα και τα έντονα φώτα των αμερικανικών μητροπόλεων.
Ο Αντετοκούνμπο έμοιαζε γεννημένος για να μεγαλουργήσει “κάτω από τα ραντάρ” και να ζήσει τη ζωή των Κεντρικών Πολιτειών. Όμως εδώ και καιρό φαινόταν να έρχεται η αλλαγή κατά πάνω του. Και μάλιστα με μεγάλη ταχύτητα. Πλέον, εδώ και λίγες ώρες το κεφάλαιο του Ουισκόνσιν έκλεισε για τον παίχτη Γιάννη Αντετοκούνμπο. Θα είναι για πάντα ο δικός τους ήρωας. Αυτός που κουβάλησε στις πλάτες του τους Μπακς στο μονοπάτι της ιστορίας. Αυτός που κούμπωσε με την “off-trend” ιδιοσυγκρασία του μέσου οπαδού των Μπακς και τον βιομηχανικό χαρακτήρα της πόλης. Η πτωτική πορεία της ομάδα, από διεκδικήτρια του τίτλου σε κάποια που βγαινει εκτός στον πρώτο γύρο των playoffs και πλέον στην αναζήτηση των πιθανοτήτων για το υψηλότερο πικ, δεν άφηνε περιθώρια. Πιθανόν όλο αυτό, άργησε να γίνει.
Ο Γιάννης ήξερε ότι θα έπρεπε να ανοίξει ένα διαφορετικό παράθυρο στη ζωή του, κυρίως για να μεγιστοποιήσει τα έσοδα για τον ίδιο και την οικογένεια του. Μια μεγαλύτερη, πιο λαμπερή αγορά. Η κατάκτηση του τίτλου και το σαρωτικό μπάσκετ των Νικς απέκλεισε το “Μεγάλο Μήλο” από την κούρσα. Η intellectual Βοστώνη της τεράστιας παράδοσης σε ακαδημαΪκό και αθλητικό επίπεδο και ο φορολογικός παράδεισος της Φλόριντα, συγκέντρωναν τις περισσότερες πιθανότητες. Ρεαλιστικά, το
Μαϊάμι ήταν το μεγάλο φαβορί.
Ο σούπερ-σταρ της Εθνικής μας ομάδας μοιάζει φτιαγμένος για να παίξει εκεί. Να δουλέψει με τον Πατ Ράιλι και να κοουτσαριστεί σκληρά από τον Έρικ Σπόελστρα. Να βουτήξει στα βαθιά “της κουλτούρας των Χιτ”, όπως την οικοδόμησε από το μηδέν ο μέγας αρχιτέκτονας Ράιλι, που τους θέλει να αποτελούν την πιο σκληρή,εργατική και φιλόπονη ομάδα της λίγκας. Η δε πρόκληση στην τοποθέτηση του Γιάννη στο αγωνιστικό περιβάλλον των Χιτ, είναι τεράστια και για τις δύο πλευρές.
Είναι προφανές ότι υπάρχουν ουκ ολίγα ζητήματα προς επίλυση. Τα δύο βασικά εντόπίζονται στους τομείς του Shooting (με τη συνύπαρξη Γιάννη-Αντεμπάγιο) και του Playmaking (δεν υπάρχει τώρα τέτοιος περιφερειακός μετά την αποχώρηση του Tyler Herro). Με τα οικονομικά περιθώρια να στενεύουν, ο Ράιλι θα χρειαστεί να κάνει “μαγικά”, μένοντας στην αγορά και στη δίνη του trade block για καιρό ακόμα.
Από την άλλη πλευρά, οι αμυντικές προδιαγραφές ενός γκρουπ που έχει τους Αντετοκούνμπο- Αντεμπάγιο, το μήκος του Ουίγκινς και την πίεση στη μπάλα του Μίτσελ, είναι σπουδαίες. Οι Χιτ έχουν ακόμα ελλείψεις αλλά παράλληλα και μια σημαντική βάση για να ανταποκριθούν σε ένα ματσάρισμα υψηλού physicality στα playoffs. Η πρώτη εκτίμηση θέλει τον “μάγιστρο” Σπόελστρα να ακουμπάει στο playmaking των ψηλών του και να προετοιμάζει τον Αντεμπάγιο ώστε να αυξήσει σημαντικά τις εκτελέσεις του πίσω από τη γραμμή του τριπόντου.
Οι Χιτ είναι ένα μπασκετικό “εργαστήριο”. Παράγουν ιδέες, νεωτερισμούς, εξειδίκευση και μπασκετική κουλτούρα. Είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός που δουλεύει σε διαφορετικά πρότυπα και κατεύθυνση σε σχέση με τους υπόλοιπους στη λίγκα. Η ένταξη του Γιάννη σε αυτό το περιβάλλον, αναζωογονεί και τις δύο πλευρές και βάζει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας εκ των καλύτερων ιστοριών στο σύγχρονο ΝΒΑ.
Τα υπόλοιπα στο γήπεδο.
