O Νίκος Παπαδογιάννης αφήνει στην άκρη τις άναρθρες κραυγές και εξετάζει το θέμα Τόμας Γουόκαπ από τη νομική σκοπιά.
Ζήτησα από φίλο νομικό την δικηγορίστικη άποψή του για το θέμα Γουόκαπ και μεμιάς μπήκε στη ζωή μου ο όρος «καταπλεοναστική δικαιοπραξία». Ή μήπως μου είπε «καταπλεονεκτική»; Συνώνυμες δεν είναι οι δύο λέξεις; Της Φιλοσοφικής είμαι εγώ, και τα νομικά δεν τα ξέρω καλά. Και ας ήμασταν γειτονάκια στο κτίριο της Σόλωνος.
Σε κάθε περίπτωση, η νεοελληνική ερμηνεία του όρου παραπέμπει σε αισχροκέρδεια. Πρόκειται για την κίνηση κάποιου που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την οικονομική δυσπραγία, την ευαλωότητα (ή και την «κουφότητα», λέει το ΑΙ) του αντισυμβαλλόμενου για να αποκομίσει δυσανάλογο όφελος.
Στην περίπτωση της ΚΑΕ Ολυμπιακός, δεν υπάρχει ούτε δυσπραγία ούτε ευαλωτότητα ούτε φυσικά κουφότης. Σόρι για τις στριφνές λέξεις, αλλά κάπως έτσι μας την έφεραν και εμάς όταν μας έβαλαν στις πανελλήνιες θέμα για την «αρωγή» και την «ευδοκίμηση». Και δεν είχαμε καν πρόταση 580 εκατομμυρίων δραχμών για να παρηγορηθούμε.
Φαίνεται ότι η πλευρά του Γουόκαπ θα προσπαθήσει να καταδείξει ότι είναι άκυρο, άδικο και αμελές να μην αποδεσμεύεται ο παίκτης που δέχεται πρόταση 1,7 εκατομμυρίων ευρώ από «ευρωπαϊκή» ομάδα εφ’ όσον το συμβόλαιό του προβλέπει αντίστοιχη ρήτρα 700 χιλιάδων για το ΝΒΑ.
Σημειωτέον ότι το δικαστήριο δεν εξετάζει ποιοτικές και ηθικές αξιολογήσεις τύπου «άλλο Ευρώπη, άλλο ΝΒΑ» ή «έχει διαφορά η επιστροφή ενός εργαζόμενου στην πατρίδα του από τη μετακόμιση στο Ντουμπάι». Άλλωστε, μπορεί κάλλιστα να του τρίψει στα μούτρα, «πατρίδα σας κύριε είναι και το Γκρης, στο οποίο δηλώσατε αιώνια πίστη».
Πάει να πει, ότι το δικαιοδοτικό όργανο της FIBA θα εξετάσει αποκλειστικά τη δική του νομολογία, όπου μπορεί στο μεταξύ να έχει γίνει κορωνίδα η υπόθεση του Ντέιβιντ Ντε Τζούλιους. Ο Αμερικανός μπασκετμπολίστας που κάποτε αγωνίστηκε στον Άρη αποφάσισε να μη τιμήσει το ενεργό συμβόλαιό του με τη Μούρθια. Και απαιτεί να αποδεσμευθεί προκειμένου να αποδεχθεί την «πειρατική» πρόταση της Μπεσίκτας.
Πώς είπατε; Ναι, πειρατική είναι και η πρόταση της Ντουμπάι στον Τόμας Γουόκαπ. Δεν ξέρω όμως αν θα τολμήσει ο Ολυμπιακός να επικαλεστεί ενώπιον του δικαστή παράνομη προσέγγιση, διότι ουδείς αναμάρτητος. Πολύ πρόχειρα, έρχονται στο μυαλό μου οι υποθέσεις Σλούκα (όταν έπαιζε στη Φενέρ) και πιο πρόσφατα, Μοντέρο. Και αμέτρητες άλλες, αμέτρητων ομάδων. Ο Σορτς δεν είχε συμβόλαιο με την Παρί όταν συμφώνησε ανοιξιάτικα με τον Παναθηναϊκό;
Πίσω από το κρυπτογράφημα φαίνεται ανάγλυφα η ετυμηγορία: οι κ.κ. Γουόκαπ και Ντε Τζούλιους θα φύγουν νικημένοι από το δικαστήριο και θα καθίσουν από μειονεκτική θέση σε νέο τραπέζι νέων διαπραγματεύσεων, προκειμένου να πουληθούν στη Ντουμπάι, στη Μπεσίκτας ή ίσως σε κάποια ομάδα με ασπρόμαυρα που καραδοκεί.
Εάν βρεθεί πολυχρονεμένος δικαστής να δικαιώσει τέτοιου είδους μπαϊράκι, «ναι, δική μου είναι υπογραφή στο συμβόλαιο, αλλά θέλω το σκίσω επειδή μου προσφέρουν περισσότερα λεφτά», θα ανοίξει ένας ασκός του Αιόλου που θα προκαλέσει εργασιακή κοσμογονία σε όλα τα μήκη και πλάτη. Όχι μόνο στο μπάσκετ και όχι μόνο στον αθλητισμό. Διότι, τι αξία θα έχουν τα συμβόλαια εάν μπορεί οποιοσδήποτε παραλής κουρσάρος να τα κουρσέψει;
Η προηγούμενη ανάλογου βεληνεκούς επανάσταση συντελέστηκε όταν εκείνος ο Ζαν-Μαρκ Μποσμάν, ένας άσημος ποδοσφαιριστής από το Βέλγιο, επέβαλε μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (1995) την ελεύθερη διακίνηση «κοινοτικών» αθλητών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τη λήξη των συμβολαίων τους.
Μέχρι τότε, σύλλογοι, Ομοσπονδίες και Λίγκες της Ευρώπης είχαν τη δυνατότητα να επιβάλλουν λογής λογής περιορισμούς και πάντως είχαν τον πρώτο λόγο για το επόμενο βήμα της καριέρας ενός αθλητή του οποίου η σύμβαση είχε εκπνεύσει. Στην προ Μποσμάν εποχή, η ελευθερία ήταν σχετική έννοια και η λέξη εγκλωβιζόταν εντός εισαγωγικών.
Υπάρχει όμως χαμηλόβαθμο δικαιοδοτικό όργανο ικανό και πρόθυμο να τοποθετήσει τέτοια νάρκη στα θεμέλια του εργατικού δικαίου όλων, ουσιαστικά, των ευρωπαϊκών -και μη- χωρών; Μπορεί ο Μποσμάν του 21ου αιώνα να είναι ένας κοκκινοτρίχης Τεξανός που απλά ξεμυαλίστηκε για 1-2 εκατομμύρια ριάλια και για ένα κλιματιζόμενο σπίτι με θέα στα στενά του Ορμούζ; Στις περιπτώσεις Γουόκαπ και Ντε Τζούλιους δεν υπάρχει ούτε αισχροκέρδεια ούτε εκμετάλλευση ούτε σκλαβοπάζαρο, παρά μόνο ένα κυνικό παιχνίδι εξουσίας και χρήματος.
«Κρατάω μία πισινή, επειδή ο νόμος δεν συμβαδίζει απαραίτητα με την κοινή λογική ή με την κοινή ηθική», με προειδοποίησε ο φίλος της πρώτης παραγράφου. «Ο δικαστής βλέπει δύο αντιδίκους και τίποτε παραπάνω. Θα αποφασίσει σύμφωνα με όσα γράφουν τα κιτάπια του και τυχόν προηγούμενες υποθέσεις. Δεν τον νοιάζει πόσα λεφτά έχει ο Γουόκαπ και ποιος υπερισχύει στον πλειστηριασμό».
Κρατάω, λοιπόν, και εγώ τη δική μου πισινή. Και επαναλαμβάνω, αντί υστερόγραφου, ότι εάν αυτό το VAT αποφασίσει να εισάγει αναδρομικά ρήτρα εξαγοράς του συμβολαίου του Γουόκαπ, η επόμενη μέρα θα βρει τους πάντες στα χαρακώματα. Θα ακολουθήσει ομαδική έφοδος στα γραφεία των μανατζαραίων, οι οποίοι θα αποκτήσουν δουλειές με φούντες.
* Την άποψή μου για το σχεδόν σκάνδαλο της ελληνοποίησης του Τόμας Γουόκαπ, για να μη γράφουμε συνέχεια τα ίδια, θα τη βρείτε με ένα κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο.
