Το Gazzetta θυμάται την ιστορία του Ματ Τζάνσεν, που είδε το όνειρο για το Μουντιάλ να εξελίσσεται σε εφιάλτη για τη ζωή του.
«Βρισκόμουν στο έδαφος, βουτηγμένος στο αίμα, χωρίς τις αισθήσεις μου. Οι τραυματιοφορείς υπέθεσαν πως ήμουν νεκρός. Η τότε σύντροφός μου και νυν σύζυγός μου, Λούσι, ευτυχώς δεν είχε χτυπήσει. Έκλαιγε και κρατούσε το χέρι μου, ούρλιαζε να της σφίξω το χέρι, μέχρι που το έκανα, χωρίς να το καταλάβω. Τότε τους είπε ότι εντέλει ήμουν ζωντανός»…
Η παραπάνω μαρτυρία αποτελεί όσα ξέρει ο Ματ Τζάνσεν για το ατύχημα που άλλαξε για πάντα τη ζωή του πριν από 24 χρόνια, στις 2 Ιουνίου 2002, στη Ρώμη. Εκεί όπου είχε πάει για να παραθερίσει ο τότε επιθετικός της Μπλάκμπερν, αφού το όνειρο συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο με την εθνική ομάδα της Αγγλίας είχε σβήσει απροσδόκητα μερικές εβδομάδες πριν…
Από την Καρλάιλ… παραλίγο σε Γιουβέντους και Γιουνάιτεντ
Γεννημένος το 1977 στο Καρλάιλ, ο Τζάνσεν ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική ομάδα το 1995 και το 1998 πήρε την πρώτη του γεύση από Premier League με τη φανέλα της Κρίσταλ Πάλας. Αυτό θα μπορούσε να έχει συμβεί με εκείνη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, εντούτοις ο Τζάνσεν είχε προτιμήσει τους Αετούς θεωρώντας πως εκεί θα παίζει περισσότερο…
Οι Κόκκινοι Διάβολοι θα χτυπούσαν ξανά την πόρτα της Πάλας το 1999, μαζί με Γιουβέντους, Τσέλσι, Νιούκαστλ και Άρσεναλ, που θέλησαν να κάνουν δικό τους τον Άγγλο επιθετικό που είχε τρία γκολ σε οκτώ ματς στη μεγάλη κατηγορία και εν συνεχεία επτά σε 25 αγώνες στην Championship (τότε First Division) και παράλληλα ήταν διεθνής με την Κ21 της πατρίδας του.
Και τότε ο Τζάνσεν κινήθηκε αντισυμβατικά, καθώς όταν εμφανίστηκε η Μπλάκμπερν, η πρόταση της ήταν μεν μικρότερη από τις άλλες (4,1 εκατομμύρια λίρες έναντι πέντε), ωστόσο τα λεφτά θα έμπαιναν άμεσα στα ταμεία των Λονδρέζων που είχαν ανάγκη από ρευστό. Κάπως έτσι, ο 22χρονος τότε φορ βρέθηκε μεσούσης της σεζόν στους Ρόβερς, που όμως στο τέλος υποβιβάστηκαν τέσσερα χρόνια μετά την κατάκτηση του τίτλου…
Ο νεαρός επιθετικός δεν απογοητεύτηκε, εδραιώθηκε στην ομάδα υπό τις οδηγίες του Γκρέιαμ Σούνες και με 24 γκολ σε 48 συμμετοχές τη σεζόν 2000/01, βοήθησε να επιστρέψει η Μπλάκμπερν στα σαλόνια. Η πρώτη σεζόν στην Premier League ήταν εξαιρετική, καθώς βρήκε δίχτυα 16 φορές σε 43 ματς σε όλες τις διοργανώσεις, με ένα εκ των τερμάτων να έρχεται στον νικηφόρο τελικό του League Cup απέναντι στην Τότεναμ.
Η ψυχρολουσία και τα… μηδέν λεπτά του Κίον
Ο Τζάνσεν βρισκόταν στα καλύτερά του και με το Μουντιάλ της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας να πλησιάζει, η κουβέντα για το αν θα κληθεί από τον Σβεν Γκόραν Έρικσον φούντωνε. Ο Σουηδός τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για τη φιλική αναμέτρηση με την Παραγουάη τον Απρίλιο, ωστόσο ο 25χρονος φορ έπαθε γαστρεντερίτιδα και δεν κατάφερε να αγωνιστεί.
Όπως και να ‘χει, έμοιαζε κοινό μυστικό ότι ο Τζάνσεν θα έμπαινε στο αεροπλάνο για την Ασία, με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ να τον καλεί στο πάρτι που είχε διοργανώσει για όλους όσους αναμενόταν να μπουν στην αποστολή. Πριν το τελευταίο ματς της σεζόν ενάντια στη Λίβερπουλ, ο Σούνες εκμυστηρεύτηκε στον ποδοσφαιριστή του ότι ο Έρικσον του είχε ζητήσει να τον προστατεύσει για να μην τραυματιστεί και χάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Την επόμενη μέρα, ο Σκωτσέζος του επέτρεψε να φύγει από την προπόνηση για να ακούσει την ανακοίνωση της αποστολής, εντούτοις εκείνη καθυστέρησε. Ο Τζάνσεν μπήκε στο αυτοκίνητο και άκουσε τους παίκτες από το ραδιόφωνο. Το όνομά του ωστόσο δεν ειπώθηκε... «Πήρα τηλέφωνο τον γαμπρό μου, που ήταν ατζέντης μου τότε. Αποδείχτηκε ότι τελικά επέλεξαν την τελευταία στιγμή τον Μάρτιν Κίον», θα έλεγε ο ίδιος, με τον 36χρονο τότε στόπερ της Άρσεναλ να μην αγωνίζεται εντέλει ούτε λεπτό στο Μουντιάλ!
Παρ’ όλα αυτά, ο Τζάνσεν ήξερε πως έχει μπροστά του χρόνο για να κληθεί ξανά στην εθνική. Για να ξεχαστεί, αποφάσισε να πάει διακοπές στη Ρώμη με τη μέλλουσα σύζυγό του αλλά φτάνοντας στην ιταλική πρωτεύουσα και μπαίνοντας στο ταξί για να πάει στο ξενοδοχείο του, διαπίστωσε πως ο τρόπος οδήγησης των ντόπιων ήταν πολύ διαφορετικός από ό,τι είχε συνηθίσει. «Αν κόρναρες, είχες προτεραιότητα, ήταν χαοτικό», θα έλεγε ο ίδιος, που αποφάσισε εντέλει να νοικιάσει ένα σκούτερ. Όπως θα τόνιζε μετά από χρόνια, «δεν μετανιώνω που δεν πήγα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να πάω στην Μπλάκμπερν. Το σκούτερ όμως, ήταν λάθος»…
«Έτρωγα με τα χέρια, μου έτρεχαν σάλια, ήμουν σαν μικρό παιδί»
Όταν η Λούσι έχασε το κράνος της τη δεύτερη μέρα των διακοπών, ο Τζάνσεν της προσέφερε το δικό του, όμως εκείνη του είπε να το κρατήσει. Μερικά λεπτά αργότερα, ένα ταξί χτύπησε το ζευγάρι περίπου 50 μέτρα μακριά από το ξενοδοχείο τους, με την κοπέλα να πέφτει αλλά να μην τραυματίζεται, σε αντίθεση με τον καλό της. Ο Τζάνσεν θα έμενε σε κώμα για έξι ολόκληρες ημέρες, έχοντας υποστεί πολλαπλή εγκεφαλική αιμορραγία. Σαν από θαύμα, θα ανακτούσε τις αισθήσεις του και εν συνεχεία θα επέστρεφε στην Αγγλία, εντούτοις το δύσκολο δεν είχε περάσει…
Με δικά του λόγια, «είχα υποστεί βλάβη στον μετωπιαίο λοβό, κάτι που επηρεάζει τις αναστολές και τον αυτοέλεγχο ενός ανθρώπου. Αυτό σήμαινε ότι συμπεριφερόμουν σαν μικρό παιδί -ήμουν ασταθής, κοιμόμουν 20-22 ώρες την ημέρα, έτρωγα ό,τι έβρισκα μπροστά μου και ρευόμουν.
When Matt Jansen went into the summer of 2002, everything was there for him.
He had just helped Blackburn win the League Cup.
He had scored 16 goals that season.
He had been called up by England.
And just before the World Cup squad was named, he was told he was going.
Graeme… pic.twitter.com/QtKcG3Mcj9
— FTBL_Planet (@FTBL_Planet) April 30, 2026
Μια φορά η Λούσι με βρήκε κάτω στο σαλόνι να συζητάω μόνο με το μποξεράκι με τη μητέρα και τον πατέρα της, τους οποίους είχα συναντήσει μόλις λίγες φορές πριν από το δυστύχημα. Ήταν φανερό ότι ο εγκέφαλός μου δεν είχε ακόμη αναρρώσει. Η μητέρα της ξέσπασε σε κλάματα και έφυγε από το δωμάτιο, γιατί δεν άντεχε να με βλέπει σε αυτή την κατάσταση.
Όταν ο εγκέφαλος τραυματίζεται, μπαίνει ουσιαστικά σε μια διαδικασία “επαναφόρτισης”. Έτρωγα με τα χέρια, μου έτρεχαν τα σάλια και είχα φαγητό σε όλο μου το πρόσωπο. Είχα υποστεί βλάβη στο τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο των παρορμήσεων, τον προμετωπιαίο φλοιό, αλλά σιγά σιγά άρχισε να επανέρχεται».
«Έκλαψα με λυγμούς γιατί δεν ήξερα πώς είχα σκοράρει»
Παρότι νευροχειρούργος του είχε πει ότι θα περνούσε, ενδεχομένως, ακόμα και ένας χρόνος μέχρι να μπορέσει να παίξει ξανά ποδόσφαιρο, ο Τζάνσεν το έκανε σε τέσσερις μήνες! Τα πράγματα όμως δεν ήταν καθόλου απλά. Ο φορ της Μπλάκμπερν επέστρεψε σταδιακά στη δράση αλλά διαπίστωσε ότι αυτά που μπορούσε να κάνει παλιά με άνεση, τώρα του φαίνονταν περίπλοκα, με αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο φοβικός. Όπως θα έλεγε, «πέτυχα μερικά υπέροχα γκολ μετά το ατύχημα, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπορούσα να σας εξηγήσω πώς τα είχα βάλει. Σε έναν αγώνα με τη Λίβερπουλ το 2003, πέρασα την μπάλα πάνω από τον Κάραγκερ λίγο έξω από την περιοχή, την ξαναπέρασα από πάνω του για δεύτερη φορά και στη συνέχεια τη χτύπησα στον αέρα, στέλνοντάς την στην κάτω γωνία.
Μετά τον αγώνα όλοι έλεγαν “ο Τζάνι επέστρεψε”, αλλά δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Εκείνο το βράδυ, αφού είχα πετύχει αυτό το εκπληκτικό γκολ, έκλαψα με λυγμούς, γιατί δεν ήξερα πώς το είχα καταφέρει. Είχα χάσει τον έλεγχο. Δεν μπορούσα να συνεχίσω να ζω και να παίζω με αυτόν τον τρόπο».
Ο αθλητικός ψυχολόγος Στιβ Πίτερς θα του εξηγούσε γιατί το ποδόσφαιρο δεν φαινόταν πλέον τόσο φυσικό στον ταλαιπωρημένο, σωματικά και ψυχολογικά, επιθετικό, λέγοντας πως «ο μετωπιαίος λοβός είναι το στάδιο της μάθησης, όταν γίνεσαι καλός σε κάτι, η λειτουργία αυτή μεταφέρεται στον βρεγματικό λοβό, όπου οι ενέργειές σου εκτελούνται αυτόματα. Σε καταστάσεις έντονου στρες ο μετωπιαίος λοβός μπορεί να επανέλθει στο προσκήνιο. Γι’ αυτό βλέπεις κορυφαίους παίκτες να χάνουν πέναλτι σε τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο μετωπιαίος λοβός έχει αναλάβει ξανά τον έλεγχο».
Μοιραία, ο Τζάνσεν δεν κατάφερε να επανέλθει ποτέ στα παλιά του επίπεδα. Στην Μπλάκμπερν έμεινε μέχρι το 2006, περνώντας και με δανεισμό από την Κόβεντρι, πριν παίξει στην Μπόλτον. Θα ακολουθούσε ένα διάλειμμα σχεδόν τριών ετών πριν αγωνιστεί στη National League με τη φανέλα της Ρέξαμ και εν συνεχεία σε Λι Τζένεσις και Τσόρλι, με την τελευταία να αποτελεί και τη μοναδική ομάδα που θα προπονούσε, μεταξύ 2015 και 2018. Τα χρόνια μετά το ατύχημα ήταν δύσκολα για τον Τζάνσεν, που έχει εξηγήσει πως αν δεν είχε τη στήριξη της οικογένειάς του, θα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν πάρει άσχημη τροπή. Θα έπρεπε να φτάσει, κατά τον ίδιο, 35 ετών για να αφήσει πίσω του τον ποδοσφαιριστή Ματ και να γίνει απλά ο Ματ. «Ή θα ζεις έτσι για πάντα, ή θα προχωρήσεις. Αυτό έπρεπε να κάνω, απλά μου πήρε καιρό», θα εξηγούσε.
