Ο Νότης Χάλαρης γράφει την ηγετική εικόνα του Κιλιάν Μπαπέ και το πάθος για διάκριση με τη Γαλλία και τη συγκρίνει με αυτή που έχει σε συλλογικό επίπεδο.
Πάει και το Μαρόκο. Η Γαλλία οδεύει ολοταχώς για την τρίτη συνεχόμενη παρουσία της σε τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με στόχο αυτή τη φορά να το κατακτήσει όπως το 2018 στη Ρωσία, όμως τα πράγματα σε αυτή τη διοργάνωση είναι λίγο διαφορετικά.
Το σύνολο του Ντεσάν είναι ολοκληρωμένο και η μεσοεπιθετική γραμμή τρομάζει με το «βάθος» που έχει. Τα είχαμε γράψει ξανά στο Gazzetta για το ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος αυτής της ομάδας στον θεσμό. Όμως, δεν γίνεται να μην σταθούμε στα «θαύματα» που κάνει ο Κιλιάν Μπαπέ.
Δείτε λίγο την πορεία του Λιόνελ Μέσι το 2022 στο Κατάρ και δείτε και αυτή του Γάλλου αστέρα φέτος. Είναι σχεδόν ίδια (!). Ο φορ της Ρεάλ Μαδρίτης έχει πάρει από το… χεράκι την Εθνική Γαλλίας και την οδηγεί στο 3ο τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου καθώς μετράει οκτώ γκολ σε έξι παιχνίδια ενώ έχει και τρεις ασίστ ενώ στο μοναδικό παιχνίδι που δεν βρήκε δίχτυα ήταν κόντρα στη Νορβηγία.
Εγώ από τα δικά μου μάτια, δεν με νοιάζουν τόσο οι αριθμοί όσο η φλόγα στα μάτια του. Ο σταρ της Γαλλίας έχει ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο, τόσο σε σύγκριση από τις προηγούμενες διοργανώσεις όσο και από τις εμφανίσεις του σε συλλογικό επίπεδο. Ο Μπαπέ «διψά» για διάκριση σε αυτό το Μουντιάλ και ειδικά από τη στιγμή που φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού.
Είναι ο άνθρωπος που θα παλέψει να βγει μπροστά στις δύσκολες καταστάσεις για να σώσει την κατάσταση. Παρουσιάζει αρκετά κοινά σημεία με τον Λιονέλ Μέσι σε αυτό το κομμάτι. Η χώρα πάνω από όλους. Το χρωστούσε στους Γάλλους ο Μπαπέ μετά τον τρόπο που έφυγε από την Παρί Σεν Ζερμέν και τα όσα είχαν συμβεί στην τελευταία του χρονιά.
Και τώρα φτάνω στη δική μου απορία. Σκεφτείτε ο Μπαπέ να ήταν έτσι ακριβώς και με την ομάδα του. Είτε αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης (που έχει έλλειψη από ηγέτη) είτε οποιαδήποτε άλλο κλαμπ στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Φανταστείτε να είχε αυτή τη «δίψα» για τίτλο όπως έχει με τη Γαλλία σε αυτό το Μουντιάλ.
Ο τύπος έχει άμεση σχέση με τα 11 από τα 16 γκολ της χώρας στο τουρνουά και έχουμε μπροστά μας τον ημιτελικό και τον μεγάλο τελικό εφόσον βρεθούν εκεί οι «τρικολόρ». Έχει πάρει το περιβραχιόνιο, απολαμβάνει την πλήρη εμπιστοσύνη του Ντεσάν και παρότι μοιράζεται τα αποδυτήρια με ιδιαίτερες προσωπικότητες (Ολίσε, Ντεμπελέ, Τσέρκι και άλλους) εκείνος περισσότερο ενωτικός παρά ατομιστής είναι.
Η αγκαλιά στον Ντεσάν στα περισσότερα από τα γκολ του, εκείνες οι ματιές προς τον πάγκο, εκείνο το πείσμα που και να μην του βγει το ματς, θα βρει τρόπο για να ξελασπώσει τη χώρα του. Ξαναλέω, δεν μιλάω σε ποιοτικό επίπεδο. Εκεί συμφωνούμε ότι είναι ένας από τους καλύτερες παίκτες του κόσμου. Όμως πρώτη φορά τον βλέπω τόσο διψασμένο, αποφασισμένο και με τα ηγετικά χαρακτηριστικά που αρμόζουν στον αρχηγό της Εθνικής Γαλλίας.
Αν η Γαλλία κατακτήσει αυτό το Μουντιάλ, ο Μπαπέ θα το έχει υπογράψει και όχι μόνο σε αριθμούς αλλά και σε προσωπικότητα. Το θέμα είναι να καταλάβει και ο ίδιος ότι αν συνεχίσει με την ίδια νοοτροπία και σε συλλογικό επίπεδο, τότε και οι τίτλοι θα έρθουν και η δόξα και πλέον θα περάσει εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τους παιχταράδες από τους… θρύλους. Στα 28 του βαδίζει άλλωστε. Δεν είναι νωρίς για μία τέτοια μετάβαση.
ΥΓ. Λέτε να δούμε επανάληψη του τελικού Γαλλία-Αργεντινή; Ας παραμείνω πιστός στις απόψεις μου για την Ισπανία…
ΥΓ2. Η εικόνα του Κλοπ να χαιρετάει την οικογένεια του Μπαπέ και οι δυο τους να τα λένε σε τόσο ωραίο κλίμα, σε κάνει να σκέφτεσαι τι θα έκανε η Λίβερπουλ αν όντως το 2017 τον είχε πάρει. Γιούργκεν, ευχαριστούμε για αυτό το «what if…»
ΥΓ3. Με τόσα Last Dance, πιο πολλά δάκρυα παρά χαρά έχουμε δει σε αυτό το Μουντιάλ. Αλλά αυτή είναι η απόδειξη ότι στο ποδόσφαιρο, όσα και να πετύχεις, πάντα υπάρχει χώρος για να κλάψεις που αποκλείστηκες ή δεν πέτυχες κάτι με τη χώρα σου.
Ενυδατώσου με Powerade & διεκδίκησε μοναδικά ποδοσφαιρικά δώρα!
