Ο Αλέξης Βιρβίλης γράφει στο blog του στο gazzetta.gr πίσω από τις… λέξεις του 3-2 της Λεωφόρου απέναντι στην Κηφισιά και εξηγεί για ποιο λόγο ο Τσέτσιλας έκανε το αυτονόητο, με τις καθυστερήσεις στις… καθυστερήσεις που έδωσε.
Ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που ήθελε στη Λεωφόρο. Νίκησε 3-2 την Κηφισιά, έφτασε στην ένατη διαδοχική νίκη του και ανέβηκε στην κορυφή της βαθμολογίας, έστω και με παιχνίδι περισσότερο. Το έκανε, μάλιστα, με τον πιο δραματικό και χιτσκοκικό τρόπο, χάρη σε ένα εξαιρετικό γκολ του Ζέλσον Μαρτίνς στο πέμπτο λεπτό των καθυστερήσεων. Μόνο που το αποτέλεσμα δεν μπορεί να κρύψει όσα προηγήθηκαν. Γιατί ο Ολυμπιακός, ενώ είχε προηγηθεί με 0-2, επέτρεψε στην φοβερή Κηφισιά (μπράβο στον Σεμπάστιαν Λέτο για το σύνολο που έχει φτιάξει) να επιστρέψει, να ισοφαρίσει και να τον φέρει μια ανάσα από μια πολύ μεγάλη απώλεια βαθμών.
Και το σημαντικότερο; Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο. Οι αδυναμίες στην αμυντική λειτουργία, οι αποστάσεις που χάνονται, η δυσκολία στον έλεγχο του ρυθμού και τα προβλήματα στη διαχείριση των αντιπάλων που επιτίθενται με ένταση έχουν εμφανιστεί και σε προηγούμενα παιχνίδια. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια όχι τόσο καλή (αγωνιστικά) βραδιά που μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στην εξαιρετική εμφάνιση της Κηφισιάς. Είναι μια εικόνα που επαναλαμβάνεται και απαιτεί διορθώσεις.
Όταν κορυφαίος είναι ξανά ο Ορτέγκα
Ας σταθούμε πρώτα σε κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Ο Στέφαν Ορτέγκα ήταν ο κορυφαίος του Ολυμπιακού στη Λεωφόρο, με εξαίρεση φυσικά τον Ζέλσον, ο οποίος έκρινε το παιχνίδι. Ο τερματοφύλακας των Πειραιωτών χρειάστηκε να επέμβει σε αρκετές περιπτώσεις και κράτησε την ομάδα του όρθια όταν η Κηφισιά έβρισκε χώρους και δημιουργούσε επικίνδυνες καταστάσεις.
Στο 19′ απομάκρυνε την κεφαλιά του Ζολιμπουά, στο 44′ σταμάτησε εντυπωσιακά την προσπάθεια του Χριστόπουλου, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο είχε ξανά καθοριστικές επεμβάσεις. Ειδικά στο 57′, όταν ο Ζολιμπουά βρέθηκε σε θέση βολής, ο Ορτέγκα είπε και πάλι «όχι». Στο 86′ είχε και τη βοήθεια του δοκαριού στην προσπάθεια του Πόμπο.
Δεν είναι, όμως, μόνο οι συγκεκριμένες φάσεις. Είναι ότι σε ακόμη ένα παιχνίδι ο Ολυμπιακός χρειάστηκε τον τερματοφύλακά του για να αποφύγει μεγαλύτερες περιπέτειες. Όταν ο άνθρωπος που φοράει τα γάντια αναδεικνύεται τόσο συχνά κορυφαίος, σημαίνει ότι η ομάδα τού δίνει αρκετές ευκαιρίες να το αποδείξει. Και αυτό δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη συνθήκη για ένα σύνολο που θέλει να διεκδικήσει το πρωτάθλημα.
Μετά το 0-2 φανερώθηκαν ξανά οι αδυναμίες
Η Κηφισιά δεν έκανε κάτι που δεν είχε δείξει ότι μπορεί να κάνει. Είχε ήδη προβληματίσει τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ, ενώ στη Λεωφόρο επιβεβαίωσε ότι διαθέτει συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Είχαμε αναδείξει επίσης μέσα από το gazzetta.gr ότι δεν τα παρατάει ποτέ και ότι σκοράρει τακτικά στα τελευταία λεπτά. Ο Σεμπάστιαν Λέτο δεν φοβήθηκε τον αντίπαλό του. Επέλεξε την πίεση ψηλά, προσπάθησε να κλείσει τους χώρους στον άξονα και έψαξε τις γρήγορες επιθέσεις μετά από κλεψίματα. Ο Ρουκουνάκης και ο Πόμπο είχαν σημαντική συμμετοχή. Σε γενικές γραμμές όμως δεν είδαμε να υστέρησε κάποιος από την Κηφισιά, μολονότι έχασε στο τέλος.
Ο Ολυμπιακός δυσκολεύτηκε να επιβάλει τον ρυθμό του στο πρώτο ημίχρονο. Είχε τις στιγμές του, όπως το σουτ του Τσικίνιο στο 33′, αλλά δεν έδινε την αίσθηση της κυριαρχίας. Η Κηφισιά είχε απαντήσεις, είχε πιο καθαρές ευκαιρίες και πήγε στα αποδυτήρια έχοντας κερδίσει τις εντυπώσεις.
Το γκολ του Ρόκα στο 46′, μετά το κλέψιμο του Ζότα και τη συνεργασία με τον Τσικίνιο, έδωσε στον Ολυμπιακό το προβάδισμα. Ωστόσο, δεν άλλαξε ουσιαστικά τη ροή του αγώνα. Οι γηπεδούχοι συνέχισαν να απειλούν με πιο κραυγαλέα φάση αυτή του Χριστόπουλου στο 53′. Το 0-2 του Μάριους έμοιαζε να τελειώνει την υπόθεση νίκη, αλλά στην πραγματικότητα δεν έλυσε κανένα από τα προβλήματα του Ολυμπιακού.
Αντί να ελέγξει το παιχνίδι, η ομάδα του Αλγκουαθίλ επέτρεψε στην Κηφισιά να συνεχίσει να πιστεύει. Ίσως δεν βοήθησαν ανασταλτικά όσο έπρεπε οι παίκτες που μπήκαν (Σα, Φορτούνης, Έσε). Το 1-2 του Εμπουλά έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στους γηπεδούχους, το δοκάρι του Πόμπο στο 86′ προειδοποίησε για όσα θα ακολουθούσαν και στο 90’+1′ ο Ζέρσον Σόουζα, εντελώς ανενόχλητος (!!!!), έφερε το ματς στα ίσα. Είναι αδιανόητο για μια άμυνα του επιπέδου του Ολυμπιακού να επιτρέπει σε αντίπαλο να εκτελεί με τέτοια άνεση μέσα στην περιοχή της.
Η ποιότητα έσωσε την παρτίδα, όχι όμως και την εικόνα
Εκεί που όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν στραβά, μίλησε η ατομική ποιότητα. Ο Φρόιλερ βρήκε τον Ζέλσον έξω από την περιοχή και ο Πορτογάλος με ένα εξαιρετικό σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα στο 90’+5′. Ο Ολυμπιακός απέφυγε μια γκέλα που θα πονούσε πολύ, ειδικά από τη στιγμή που είχε προηγηθεί με δύο γκολ διαφορά. Και είναι αλήθεια ότι τώρα θα συζητούσαμε άλλα πράγματα, αν ο Ζέλσον δεν σκόραρε. Το τρίποντο είναι πολύτιμο, η κορυφή επίσης, αλλά δεν πρέπει να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι όλα έγιναν σωστά επειδή η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα στο τέλος.
Ο Μάριους έδωσε ενέργεια και ουσία από τη στιγμή που πέρασε στο γήπεδο, ο Τσικίνιο ήταν δραστήριος, ο Ρόκα βρήκε το πρώτο γκολ και ο Φρόιλερ έβγαλε την πάσα της νίκης. Ο Ζέλσον, φυσικά, ήταν ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής. Όμως η συνολική λειτουργία της ομάδας χρειάζεται μεγαλύτερη σταθερότητα. Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να περιμένει κάθε φορά από έναν παίκτη να βγάλει μια μαγική ενέργεια για να διορθώσει όσα δεν λειτούργησαν στα προηγούμενα 90 λεπτά. Κι επίσης, δεν γίνεται ο Ορτέγκα να είναι μεταξύ των διακριθέντων ακόμη και σε τέτοια παιχνίδια!
Ωραία τα παραμύθια και οι θεωρίες συνομωσίας για τις έξτρα καθυστερήσεις, αλλά δεν έχουν «δράκο»!
Και επειδή επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί θέμα για τον παραπάνω χρόνο που κράτησε ο Τσέτσιλας, καλό είναι να μπουν τα πράγματα στη θέση τους. Η Κηφισιά ισοφάρισε στο 90’33” και η σέντρα του Ολυμπιακού έγινε στο 92’13”. Με άλλα λόγια, μεσολάβησαν 1 λεπτό και 40 δευτερόλεπτα από την ισοφάριση μέχρι να ξαναρχίσει το παιχνίδι από τους «ερυθρόλευκους» στη σέντρα. Είχαν αρχικά υποδειχθεί 3 λεπτά καθυστερήσεων, επομένως ήταν απολύτως λογικό ο διαιτητής να προσθέσει τον χρόνο που χάθηκε μέσα στις καθυστερήσεις για τους πανηγυρισμούς της Κηφισιάς και κάποιες κάρτες που μοίραζε σε πάγκους ο Τσέτσιλας.
Το νικητήριο γκολ σημειώθηκε στο 94’13”, δηλαδή 1 λεπτό και 13 δευτερόλεπτα μετά την αρχικά προβλεπόμενη λήξη. Άρα υπήρχαν κι άλλα 27 δευτερόλεπτα έξτρα (θυμίζουμε ότι χάθηκαν 1 λεπτό και 40 δευτερόλεπτα) από τον χρόνο που είχε «φαγωθεί» από το 2-2 έως τη σέντρα που έκαναν οι παίκτες του Ολυμπιακού! Αν δεν σκόραρε δηλαδή ο Ζέλσον, απέμεναν τυπικά ακόμη 27 δευτερόλεπτα για να κυνηγούσε το νικητήριο γκολ. Δύσκολα θα το πετύχαινε, αλλά τυπικά τόσα δευτερόλεπτα απέμεναν.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένα μυστήριο, καμία εύνοια και κανένας λόγος να παρουσιάζεται ως σκάνδαλο το αυτονόητο. Ας σταματήσει κάπου εδώ αυτή η κωμωδία, ψάχνοντας ορισμένοι συνεχώς φαντάσματα. Ο χρόνος που χάνεται στις καθυστερήσεις πρέπει να αναπληρώνεται. Τόσο απλά. Ας τελειώσει, λοιπόν, η προπαγάνδα όσων υποστηρίζουν ότι κακώς ο Τσέτσιλας άφησε το παιχνίδι να συνεχιστεί.
Εν κατακλείδι…
Για να επανέλθουμε όμως στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται στην κορυφή και αυτό είναι που μετράει περισσότερο σε μια βαθμολογική μάχη. Έχει, όμως, μπροστά του αρκετή δουλειά. Η νίκη στη Λεωφόρο έδειξε το μέταλλο και την ποιότητά του, αλλά ταυτόχρονα φανέρωσε ξανά αδυναμίες που δεν γίνεται να αγνοηθούν. Μπορεί να μην φάνηκαν π.χ. στο 5-0 επί της Καλαμάτας ή στο 1-0 με τον Παναθηναϊκό, αλλά φάνηκαν στα περισσότερα παιχνίδια.
Για να παραμείνει στην κορυφή (εφόσον δεν κερδίσει ο Παναθηναϊκός την ΑΕΚ), θα χρειαστεί πολύ καλύτερη αμυντική συμπεριφορά και σαφώς πιο ώριμη διαχείριση των αγώνων. Γιατί δεν θα υπάρχει πάντα ένας Ζέλσον να τον λυτρώνει στο 90’+5′ ούτε ένας Ορτέγκα να διορθώνει όσα συμβαίνουν μπροστά του.
