O Αντώνης Καλκαβούρας δεν θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που οι εκπρόσωποί μας σε Euroleague και Εurocup πέτυχαν το απόλυτο εν μέσω «διαβολοβδομάδας» και πιστεύει η εφετινή ευρωπαϊκή σεζόν θα ανανεώσει αισθητά μπασκετικό κύτταρο των Ελλήνων φιλάθλων.
Η πρώτη ανάγνωση θα στηριχθεί κατά βάση στον όχι ιδιαίτερα υψηλό βαθμό δυσκολίας στους αγώνες των «αιωνίων αντιπάλων» της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και στις δύο διοργανώσεις. Ενδεχομένως και στις σημαντικές απουσίες (Γουίλιαμς-Γκος και Λι) με τις οποίες βρήκε ο Ολυμπιακός στο Κάουνας την Ζάλγκιρις.
Με ένα δεύτερο πιο ενδελεχές και ενδοσκοπικό «διάβασμα» όλων των δεδομένων, όμως, ίσως να συμφωνήσουμε όλοι ότι – αν εξαιρέσουμε ελαφρώς τον Άρη – η αποστολή των ομάδων μόνο εύκολη δεν ήταν αν λάβουμε υπ’ όψιν όλες την επιβάρυνση των τριών υπολοίπων που αγωνίστηκαν στο Supercup.
Με τα προβλήματα τραυματισμών του Παναθηναϊκού να έρχονται να «ματσάρουν» την έξτρα επιβάρυνση που είχαν ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ που διεκδίκησαν το τρόπαιο κι έδωσαν δύο αγώνες εντός σχεδόν 24 ωρών.
Η ουσία, πάντως, έχει να κάνει με το ότι σαν ελληνικό μπάσκετ βρισκόμαστε ήδη στο 4/4 και έχουμε προοπτική να πάμε με το απόλυτο (6/6) στο τζάμπολ της Stoiximan GBL. Τι σημαίνει αυτό;
Πολύ απλά ότι μπορεί ακόμη να μην έχουμε συμπληρώσει ούτε δύο εβδομάδες στην νέα σεζόν, αλλά το διάστημα είναι αρκετό για να γίνουμε το νέο trend σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή μπασκετική πιάτσα. Δεν ξέρω πως θα παρουσιαστούν οι έτεροι εκπρόσωποί μας στις εναπομείνασες ευρωπαϊκές διοργανώσεις (BCL & FIBA Europe Cup), η Euroleague και το Eurocup τουλάχιστον φαίνεται ότι θα είναι αμιγώς ελληνικές υποθέσεις.
Και αυτό φυσικά θα έχει μεγάλη επίδραση και στο ελληνικό πρωτάθλημα που αρχίζει και το οποίο κάθε Σαββατοκύριακο θα συγκεντρώνει περισσότερο κόσμο στα γήπεδο και ολοένα και μεγαλύτερη τηλεθέαση στην μικρή οθόνη.
Ας δούμε, όμως, επιγραμματικά τι είδαμε στο πρώτο μισό της εβδομάδας που διανύουμε από «ερυθρόλευκους», «πράσινους», «μελανόλευκους» και «κιτρινόμαυρους» και οι τέσσερις «σωματοφύλακες» ετοιμάζονται να ριχτούν στην μάχη της πάλαι ποτέ Α1 Κατηγορίας.
Ολυμπιακός: Όλη η εικόνα μέσα σε μία φράση του Φουρνιέ!
Ο Γάλλος MVP του Final Four της Αθήνας και των περυσινών ελληνικών τελικών, έχει βάλει μέχρι στιγμής την σφραγίδα του σε δύο από τα τρία πιο δύσκολα επίσημα παιχνίδια της ομάδας του (με την Φενέρ στον ημιτελικό του ευρωπαϊκού Supercup και με την Ζάλγκιρις) έως τώρα.
Η εικόνα του στο παρκέ παραπέμπει σε έναν τύπο, που φορώντας την φανέλα των Πειραιωτών αναγεννήθηκε πλήρως από πλευράς κινήτρου όσον αφορά στο κυνήγι των τίτλων (πριν έρθει στον «λιμάνι», πράγματι, δεν είχε ποτέ κατακτήσει τίποτε σε διασυλλογικό επίπεδο), αλλά ταυτόχρονα και σε έναν παίκτη που μπήκε στην σεζόν με κεκτημένη από τα μπασκετικά όργια με τα οποία τελείωσε την αμέσως προηγούμενη.
Αυτό που εντυπωσιάζει ακόμη περισσότερο αρκετό κόσμο τόσο νωρίς στην σεζόν, δεν είναι τόσο η παγιωμένη νοοτροπία του νικητή με την οποία αντιμετωπίζουν κάθε παιχνίδι οι πρωταθλητές Ευρώπης, όσο η άρνηση της παραμικρής ήττας! Ακόμη κι όταν υπάρχει κούραση, έλλειψη φρεσκάδας και αυτοματισμών, αλλά και όταν τα πόδια ακόμη είναι βαριά από την ξαφνική βουτιά στα βαθιά χωρίς κανονική προετοιμασία.
Αυτό που δείχνει έως τώρα ο Ολυμπιακός μέσα στις τέσσερις γραμμές και αποτυπώνεται πλήρως μέσα σε εννέα λέξεις («μας αρέσει η ιδέα ότι παίζουμε κόντρα σε όλους!»), είναι ότι κατά 80% με την επιθετική ποιότητα, 20% με την αμυντική ενέργεια και 100% με την περηφάνια της περυσινής πρωτιάς, βρίσκει τον τρόπο και τις λύσεις για να κερδίζει.
Στο Κάουνας δε (93-91), είχε λιγότερη διάρκεια και στις δύο πλευρές του γηπέδου, αλλά στα κρίσιμα βρήκε τις απαντήσεις γιατί πλέον έχει τέσσερις elite επιθετικούς πυλώνες (Μοντέρο, Βεζένκοβ, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ), ενώ ταυτόχρονα έχει αυξήσει την αθλητικότητα και το physicality, που προοδευτικά θα βελτιώσουν σημαντικά και το ανασταλτικό του πρόσωπο (για την ώρα έχει την 15η άμυνα).
Το ματς στο «Καζαλέκιο» της Μπολόνια, κακώς θεωρείται ευκολότερο από εκείνο με την Ζάλγκιρις. Κάθε παιχνίδι της Euroleague και ειδικότερα σε «διαβολοβδομάδα» και μετά από διπλό ταξίδι σε διαφορετικές χώρες, έχει την δική του δυναμική.
Πολλώ δε μάλλον απέναντι στην Βίρτους που ναι μεν δεν έχει πολύ ταλέντο, αλλά «τρέχει και «δέρνει» ασταμάτητα και αν βρεθεί σε στοιχειωδώς καλή βραδιά όπως στο Μιλάνο, είναι ικανή για το καλύτερο. Κάτι που φάνηκε και στην ασιατική πλευρά της Πόλης στην πρεμιέρα, όπου το τελικό -10 είναι τιμητικό για την νικήτρια Φενέρ.
Υγ.1: Δεν πιστεύω ότι θα περάσουν πολλές ομάδες από την “Zalgirio Arena”, οπότε το «διπλό» στην Λιθουανία, μετράει ήδη ως συν.
Υγ.2: Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ «έχτισε» την καριέρα έχοντας εντελώς διαφορετικές συνήθειες και άκρως πρωταγωνιστικό ρόλο, κάτι που δεν ισχύει στον Ολυμπιακό. Θα χρειαστεί λίγο χρόνο για να μπει στο πετσί του νέου ρόλου, σε αντίθεση με τον Μοντέρο που πολλές φορές μοιάζει να «περπατάει στην θάλασσα» με την άνεση που τον διακατέχει έχοντας την μπάλα στα χέρια.
Παναθηναϊκός: Είναι αποτελεσματικός στο δύσκολο κομμάτι, οπότε τα καλύτερα έρχονται!
Με τρεις κυριαρχικές νίκες σε ισάριθμους αγώνες με γαλλικές ομάδες (με Βιλερμπάν και Παρί στην Euroleague και με την Μπουργκ-αν-Μπρες στο «Παύλος Γιαννακόπουλος»), οι οποίες συνοδεύτηκαν με μέση διαφορά 21 πόντων και μέσο παθητικό 73,3 πόντων, η βασική αρχή της επιθετικής άμυνας φαίνεται ότι έχει περάσει για τα καλά στο DNA των παικτών του «επτάστερου».
Αν σκεφτούμε ότι μιλάμε για μία εντελώς ανανεωμένη ομάδα, με νέο προπονητή και staff , οκτώ καινούρια πρόσωπα, πολλές απουσίες στην προετοιμασία ήδη αριθμό ρεκόρ σε τραυματίες (7), η έως τώρα δουλειά του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και των συνεργατών του κρίνεται σφόδρα επιτυχημένη.
Άλλωστε, το ζητούμενο στην παρούσα χρονική στιγμή είναι οι όσο το δυνατόν περισσότερες νίκες ώστε να αξιοποιηθεί το πολυ βατό εφετινό πρόγραμμα στο ξεκίνημα της Euroleague και αυτό οι «πράσινοι» δείχνουν ικανοί να το πετύχουν.
Βρίσκονται ήδη στο 2-0 με την 2η καλύτερη καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης (μ.ο. 75,5π.) και ακόμη μερικά από τα «βαριά χαρτιά» τους (Μπόνγκα, Γιαμπουσέλε και Λεσόρ) βρίσκονται μακριά από το καλό τους εαυτό και πέντε εξ’ αυτών έχουν παίξει από ελάχιστα (Ερνανγκόμεθ) έως καθόλου (Ναν, Χέιζ-Ντέιβις, Σλούκας και Φαλ).
Επομένως το ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει απλά αφομοιώσει ήδη τις αμυντικές αρχές του «Ζοτς» αλλά τις εφαρμόζει με τόσο μεγάλη συνέπεια στο παρκέ, από τόσο νωρίς στην σεζόν, αποτελεί κατά την ταπεινή μου άποψη ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα για την συνέχεια.
Η ήττα από τον πιο έτοιμο την δεδομένη στιγμή, ΠΑΟΚ στο Supercup, είχε την χρησιμότητά της από πολλές απόψεις (έλειψε πολύ ο Γκραντ και αυτό φάνηκε από το πόσο πολύ «νοικοκύρεψε» την ομάδα κόντρα στην Βιλερμπάν), αλλά την ίδια στιγμή, δεν προκάλεσε κανένα σοβαρό «ταρακούνημα». Ίσα-ίσα που η ομάδα πήγε να «κλέψει» το ματς χωρίς να έχει καλή απόδοση και τελικά έχασε με τρίποντο στην εκπνοή.
Από την 2η ευρωπαϊκή νίκη (102-79) του «τριφυλλιού», κρατάω τις 25 ασίστ χωρίς τον κλασσικό δημιουργό και με φυσικό επακόλουθο τα πολύ υψηλά ποσοστά ευστοχίας (58,7% εντός πεδιάς με 64,8% στα δίποντα και 50% στα τρίποντα με 13 εύστοχα), τους σχεδόν 35 πόντους που σκόραρε από το «φτερό» (με 13/18 σουτ), τους 42 πόντους από ελληνικά χέρια και φυσικά το πολύ καλό φεγγάρι στο οποίο βρίσκεται ο Φρανσίσκο από πλευράς άνεσης στο σκοράρισμα.
Η 2η ήττα της Μακάμπι, αυτή την φορά από την Μπεσίκτας στο Βελιγράδι, θα την φέρει στην Αθήνα με μεγαλύτερη πίεση και κίνητρο για το αποτέλεσμα και αυτό ίσως να δώσει στο ματς μεγαλύτερη ενδιαφέρον και να απαιτήσει πολλή περισσότερη προσοχή και συγκέντρωση.
Υγ.3: Ο Μπόνγκα δείχνει σβηστός, ράθυμος και χωρίς διάθεση να πάρει προσπάθειες, αλλά η αμυντική του παρουσία «μικραίνει» το γήπεδο και δίνει άλλη διάσταση στο ανασταλτικό παιχνίδι της ομάδας του. Ίσως να μην χρειάζεται ακόμη να φορτσάρει σε μία στιγμή που ο Μαντζούκας είναι στα καλύτερά του και ο Ρογκαβόπουλος ανεβάζει στροφές. Όταν θα έρθει η σειρά του και στην επίθεση, οι πονοκέφαλοι των αντιπάλων θα μεγαλώσουν.
Ο Άρης στηρίζεται περισσότερο στην ενέργεια και το physicality
Στην «Ανταρέ Αρένα» του Λεμάν, ο «αυτοκράτωρ» παρουσίασε ένα δείγμα γύρω από τον τρόπο που θα ξεχαρβαλώνει την επίθεση των αντιπάλων του και θα τους χτυπάει στον τομέα που διευκολύνει και απλουστεύει περισσότερο την δουλειά: το ανοιχτό γήπεδο.
Ακόμη κι όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ με -13 (28-15 στο 32’), η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη σου έδινε την εντύπωση ότι απέχει ένα κλικ από το να γυρίσει τον διακόπτη της πίεσης και της έντασης στην άμυνα ώστε να εδραιώσει το ψυχολογικό πλεονέκτημα που δίνει πάντα το εύκολο καλάθι. Ως επιβράβευση μίας σκληρής προσπάθειας στα μετόπισθεν.
Οι πέντε τάπες, τα δέκα κλεψίματα και τα 11 περισσότερα αμυντικά ριμπάουντ, αποτελούν νούμερα που υπογραμμίζουν την παραπάνω τάση, με την οποία θα πορευτεί εκ του ασφαλούς ο Άρης στην σεζόν που διανύουμε. Σε αυτή την λογική χτίστηκε και αυτά τα χαρακτηριστικά αναζήτησε όταν ξεψάχνιζε την αγορά για να πάρει παιδιά με elite ικανότητα στο hustle παιχνίδι.
Το 87-74 επί του «κακού δαίμονα» του “Kill Bill” στην Γαλλία στην πρεμιέρα του Eurocup (η Λεμάν του στέρησε ένα Κύπελλο και ένα Λιγκ Καπ) ήταν ένα ηχηρό μήνυμα για ό,τι θα επακολουθήσει. Οι «κιτρινόμαυροι» θα είναι ακόμη καλύτεροι μόλις προσαρμοστούν πλήρως στην ρουτίνα των δύο παιχνιδιών την εβδομάδα και είμαι της αίσθησης ότι έχουν πολύ μεγάλο παράθυρο βελτίωσης μέσα στον επόμενο μήνα.
O ΠΑΟΚ θα κυριαρχήσει κατά βάση από την επίθεση
Στην κατάμεστη και εορταστική Πυλαία, λίγο η εξαιρετική εικόνα της ομάδας στο Supercup (νίκησε τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό και «κοίταξε στα μάτια» τον Ολυμπιακό στον τελικό), λίγο ο ενθουσιασμός για την νέα εποχή του «δικεφάλου» και λίγο η φυσιολογική και αναμενόμενη νευρικότητα για το πρώτο επίσημο εντός έδρας παιχνίδι, ήταν λογικό να επιφέρει νευρικότητα.
Στο πρώτο μέρος, ίσως και λόγω της επιβάρυνσης (ήταν το 3ο παιχνίδι μέσα σε πέντε μέρες) ο ΠΑΟΚ δεν ήταν καλός και επέτρεψε στην Μανρέσα να κάνει το παιχνίδι και να διατηρήσει τον έλεγχο μέχρι και τα μέσα της 3ης περιόδου (προηγήθηκε ακόμη και με -5). Κάπου εκεί, όμως, οι φωνές του Τρινκιέρι αλλά και η διαφορά ποιότητας των δύο ομάδων επέδρασε στην ολοκληρωτική αλλαγή του σκηνικού.
Από το 25’ έως και το 34’, οι Θεσσαλονικείς είχαν το καλύτερό τους διάστημα στην άμυνα, όπου δέχθηκαν μόλις 3 καλάθια εντός πεδιάς και πήγαν την διαφορά από το -5 στο +14, ενώ στα τελευταία 6 λεπτά, απελευθερώθηκαν πλήρως και σκόραραν 23 πόντους, σπάζοντας για δεύτερο σερί ματς το φράγμα των 90 πόντων.
Μεγάλο κέρδος, δίπλα στους «λεγεωνάριους» Όσμαν και Καλάθη, το πρώτο εφετινό δείγμα των ικανοτήτων του μέχρι πρότινος τραυματία Μπριν Ταϊρί (20π. με 6/7 σουτ σε 16’), σε συνδυασμό με την επιστροφή του Γκρέι.
Ο ΠΑΟΚ μέτρησε για πρώτη φορά το ανάστημά του μέσα στην νέα πραγματικότητα και συνειδητοποίησε ότι οι συνήθειες και οι αξίες του παιχνιδιού του είναι αυτές που θα τον βοηθούν να κερδίζει σε βραδιές επιεικώς μέτριες σαν την χθεσινή.
Σίγουρα μπορεί να παίξει καλύτερη άμυνα και θα το κάνει, αλλά επί το πλείστον το φίδι από την τρύπα θα βγαίνει μέσα από την ποιότητα και την ταχύτητα της επίθεσής του.
