Ο Νίκος Παπαδογιάννης σπεύδει να προσγειώσει τους αιθεροβάμονες, υπενθυμίζοντας ότι οι φανέλες του Σεπτέμβρη δεν μπορούν άδειες να νικήσουν κανέναν.
Σε έναν Όμιλο που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς γίνεται να παίζουν ομάδες σχολικού επιπέδου σε προκριματικά Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, η Εθνική Ελλάδας, κινδυνεύει να μπει στη δεύτερη φάση με ρεκόρ 3-3 και φυσικά να αποκλειστεί από τα τελικά. Και τότε η γεύση της σαμπάνιας από τη Ρίγα δεν θα της χρησιμεύει πια ούτε για παρηγοριά.
Διότι, και λυπάμαι πολύ αν απογοητεύω τους αιθεροβάμονες, και η δική μας ομάδα σχολικού επιπέδου είναι, εάν την αποψιλώσεις από 6-7 βασικούς και στείλεις τους υπόλοιπους στο γήπεδο με την άμμο της Νταμούχαρης και την αλμύρα της Σαντορίνης στα κορμιά.
Σημειωτέον ότι την Κυριακή καταφτάνει στα Λιόσια η επικίνδυνη Πορτογαλία, ενώ και το επόμενο «παράθυρο», κατακαλόκαιρο θα ανοίξει: 27-31 Αυγούστου. Τι θα κάνουμε εάν δούμε ότι η πρόκριση παίζεται κορώνα γράμματα απέναντι σε Ουκρανούς και Γεωργιανούς; Θα κουβαλήσουμε από το Μαϊάμι τον Γιάννη Αντετοκούνμπο για να σκοτώσουμε το θηρίο;
Στους Φιμπαίους που εμπνεύστηκαν αυτή τη φαρσοκωμωδία αξίζει απόλυτα ένα Μουντομπάσκετ χωρίς Ελλάδα, δηλαδή χωρίς Γιάννη. Το ίδιο και στην απερίγραπτη διοίκηση Λιόλιου. Εδώ όμως δεν διακυβεύεται η αριστεία του Ζαγκλή ούτε οι επόμενες εκλογές της ΕΟΚ. Πιθανή απουσία της Εθνικής μας από το Παγκόσμιο Κύπελλο θα είναι το τέλος του δρόμου για μια ολόκληρη γενιά, πίσω από την οποία υπάρχει άγονη γη. Πολύ απλά, δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αποτυχίας.
Η Εθνική θα μπει στην επόμενη φάση με ρεκόρ 4-2 ή 3-3 και εκτός απροόπτου θα χρειαστεί να ολοκληρώσει με θετικό πρόσημο τους τέσσερις αγώνες της με Ουκρανία, Γεωργία. Το μόνο καλό αυτή τη στιγμή είναι ότι υπερτερεί στις ισοβαθμίες με τις ομάδες που θα κουβαλήσει μαζί της από τον τωρινό Όμιλο, αρκεί να νικήσει τους Πορτογάλους την Κυριακή στα Λιόσια.
Περιλαμβάνονται και οι Ισπανοί στη νέα εξίσωση, αλλά αυτοί θα φτάσουν απόψε στο 5-0 και θα γελάνε εξ αποστάσεως με τον καημό μας. Μας το χρωστάνε, αν θυμάστε, από τον Σεπτέμβριο στη Λεμεσό.
«Προσωπικά αισθάνομαι ντροπή για αυτό το αποτέλεσμα. Η εικόνα δεν αντιπροσωπεύει ούτε εμένα ούτε την ομάδα», ομολόγησε ο Βασίλης Σπανούλης. Και, για πρώτη φορά, αισθάνθηκε την υποχρέωση να υπενθυμίσει τις απουσίες. Εδώ θα συμφωνήσω μαζί του. Για την ήττα στην Οραντέα ευθύνονται περισσότερο αυτοί που μπορούσαν να παίξουν αλλά για διάφορους λόφους απουσίασαν, παρά οι παρόντες.
Πώς να ζητηθούν ευθύνες από τον Παπανικολάου, που σήμερα συμπλήρωσε 275 διεθνείς συμμετοχές και φοράει τα μπλε από το 2005; Ή από τον Τολιόπουλο, που κλήθηκε να αποτινάξει από τους κατάκοπους ώμους του το ζόρι τόσων μηνών; Ή από τον 13ο και τον 14ο παίκτη του Ολυμπιακού; Αυτοί ηττήθηκαν, αλλά τουλάχιστον ταξίδεψαν στα Καρπάθια, έπαιξαν και προσπάθησαν για το καλύτερο. Μέχρι που τους ήπιε το αίμα ο Δράκουλας.
Το 44-58 του 28ου λεπτού θα έπρεπε να είναι ικανή ασπίδα για ομάδες αυτού του επιπέδου, αλλά μη λέμε πάλι τα ίδια, η γαλανόλευκη φανέλα δεν βοήθησε σε τίποτε όταν ο Μωραΐτης, ο Μήτρου-Λονγκ, ο Τολιόπουλος και ο Λαρεντζάκης έχαναν τη μπάλα στη σέντρα και μάρκαραν με τα μάτια.
Η Εθνική κατόρθωσε να τελειώσει το ματς με 4 μόνο βολές, 3 κλεψίματα, 15 λάθη (σχεδόν όλα φτηνά) και μία σειρά από χαμένα αμυντικά ριμπάουντ σε κρίσιμες στιγμές. Ναι, και με 66 πόντους, που έρχονται να προστεθούν στους 65 του πρώτου αγώνα με το Μοντενέγκρο για να υπενθυμίσουν την ένδεια του έμψυχου υλικού.
Αν μη τι άλλο, μια φορά κι έναν καιρό –στα χρόνια του μακαρίτη Θανάση Σκουρτόπουλου- η Εθνική ακροβατούσε με επιτυχία στις κακοτοπιές των «παραθύρων» και δεν έδινε δικαιώματα σε ομάδες τύπου Ρουμανίας. Η οποία Ρουμανία, λησμόνησα να σας πω, έχει να προκριθεί σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης από το Ευρωμπάσκετ του …1987.
