Ο Γιάννης Σερέτης γράφει για τον θρίαμβο του ΟΦΗ επί του ΠΑΟΚ με τον δικό τρόπο και από τον δικό του δρόμο που ανοίγει μονοπάτια και για άλλες ομάδες πλην του Top-4.
Είναι αυτό ακριβώς που είπε ο δακρυσμένος Ηλίας Πουρσανίδης. «Υπάρχουν πράγματα που δεν εξηγούνται. Συναισθήματα που σου δίνει το ποδόσφαιρο που δεν μπαίνουν σε λέξεις. Για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν όλες οι θυσίες και όλη η δουλειά. Για τη χαρά που βλέπεις στον κόσμο μας που ήρθε τόσο μακριά από το Ηράκλειο για να ζήσει μια ιστορική στιγμή. Τους παίκτες μας, τον πρόεδρο που κάνει τα πάντα για να χαρίσει αυτή τη στιγμή σε όλους στην ομάδα». Αυτό ακριβώς. Σ’ αυτού του επιπέδου τις ομάδες, μια στιγμή, μια βραδιά, ένα τρόπαιο, δεν ξεχνιούνται ποτέ! Είναι πολύ πιο βαριά αυτά τα τρόπαια στην ιστορία τους συγκριτικά με των «μεγάλων».
Θα θυμούνται πολλοί οπαδοί του Ολυμπιακού την περυσινή κούπα εναντίον των Κρητικών μετά από πολλά χρόνια; Όχι. Θα θυμούνται πολλοί οπαδοί του Παναθηναϊκού το προπέρσινο Κύπελλο εναντίον του Αρη; Όχι. Αν, όμως, το είχαν κατακτήσει οι Κιτρινόμαυροι εκείνη τη βραδιά του Βαγιαννίδη, θα είχε «καεί» η Θεσσαλονίκη και ο Αρης θα είχε πάρει τα πάνω του. Εκείνος ο τελικός ήταν το ναδίρ της διοργάνωσης του Κυπέλλου Ελλάδας τα τελευταία χρόνια. Όχι με ευθύνη των δύο ομάδων. Σε κενό γήπεδο, με ελάχιστους φιλάθλους στις κερκίδες, χωρίς παλμό, άχρωμος, άγευστος, άοσμος. Με σίριαλ μηνών για το αν θα διεξαχθεί στην… Αυστραλία ή στη… Γερμανία και με ένα ιστορικό «ντου» στη Στεφανί Φραπάρ που φιλοτέχνησε το προφίλ του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη με μαύρα χρώματα.
Δυο χρόνια αργότερα, στο ίδιο στάδιο, όλα ήταν διαφορετικά. Τρομερή ατμόσφαιρα, Ελληνες διαιτητές που τα πήγαν μια χαρά, οπαδοί που έπιναν τσίπουρα μαζί, όλα τέλεια! Ας μην βαυκαλιζόμαστε: το ξέρει και ο Μάκης Γκαγκάτσης που καλά κάνει και «διαφημίζει» τον αναβαθμισμένο τελικό ότι όλα είναι διαφορετικά όταν εκεί φτάνουν δυο ομάδες του Top-4. Η τρέχουσα διοίκηση της ΕΠΟ ήταν τυχερή κατά κάποιο τρόπο τα δύο τελευταία χρόνια διότι δεν κλήθηκε να διαχειριστεί ντέρμπι σε τελικό. Προφανώς δεν πιστεύει κάποιος στη Λίγκα, στην αστυνομία, στην Κυβέρνηση και στην ομοσπονδία ότι οπαδοί του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού θα έτρωγαν μαζί μεζέδες και θα έπιναν μπύρες και τσίπουρα αγκαλιά στο Βόλο. Όμως ίσως αυτός ο δρόμος να μην είναι πολύ μακριά: ας κρατήσουμε μια χαραμάδα αισιοδοξίας στο μυαλό μέχρι να έρθει ο επόμενος «Top -4 τελικός», κάτι που δεν έχει συμβεί τα τρία τελευταία χρόνια, για πρώτη φορά μετά από την τετραετία 2009-2013 με φιναλίστ Αρη, Ατρόμητο (δις) και Αστέρα Τρίπολης.
Νότια προάστια: Βίντεο ντοκουμέντο από τη δράση συμμορίας ανηλίκων που έκλεβε περίπτερα και βενζινάδικα
Με Ελληνα προπονητή, με πολλούς Ελληνες παίκτες, με συνέχεια και συνέπεια της διοίκησης μετά από πολλές απογοητεύσεις, ο ΟΦΗ δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο στους υπόλοιπους. Μακριά από το παρασκήνιο, με δουλειά πρώτα στις υποδομές, στην Ακαδημία, στα γήπεδα, σε όλα, ήρθε η ώρα της δικαίωσης για τη διοίκηση του Μιχάλη Μπούση.
Μια νίκη με Eλληνα κόουτς και επτά Ελληνες στην ενδεκάδα σε τελικό Κυπέλλου; Συγγνώμη, αλλά δεν βλέπω ότι θα ξανασυμβεί στα επόμενα… 100 χρόνια Κυπέλλου! Μα είναι ένα μονοπάτι για όλους εκείνους οι οποίοι δεν μπορούν να δαπανούν δεκάδες εκατομμύρια. Αν το ακολουθήσουν πιστά και κυνηγήσουν με συνέπεια την τύχη τους, μπορεί να ζήσουν κι εκείνοι αυτό που έζησε χθες ο ΟΦΗ και όλη η Κρήτη. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε το γνωστό αξίωμα: για κάθε ομάδα πλην του Τop-4 η καλή πορεία στο Κύπελλο πρέπει κάθε, μα κάθε χρόνο να αποτελεί βασικότατο στόχο της ομάδας! Είναι ο στόχος για τον οποίο αν μεταδοθεί η φλόγα στα αποδυτήρια, στο προπονητικό τιμ, στην κοινωνία των οπαδών και σε όλο τον οργανισμό, μπορεί να ανάψει και τη φωτιά στο τέλος.
Y.Γ. Μοιάζει κάπως άδικος για τον Λεβαδειακό ο αποκλεισμός από την Ευρώπη, αλλά είχε την ευκαιρία του και την πέταξε στον ημιτελικό. Δυστυχώς ή ευτυχώς όλα κρίνονται τους δύο τελευταίους μήνες και η ομάδα της Λειβαδιάς λύγισε. «Μεγάλωσε» πολύ και ο Λεβαδειακός εφέτος με τη συνολική παρουσία του στο πρωτάθλημα, έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο επαρχιακής ομάδας εδώ και πάρα πολλά χρόνια για έξι μήνες, αξίζει τον κόπο να συνεχίσει αυτό που χτίζει τα δύο τελευταία χρόνια.
Υ.Γ. 1: Το νέο format «δικαιώθηκε» εκ του αποτελέσματος, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και πέρυσι, με το… παλιό, πάλι ο ΟΦΗ είχε φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου. Επίσης, μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε ως ΕΠΟ και Superleague το χρονικό σημείο διεξαγωγής του τελικού, διότι τώρα θα έχουμε τέσσερις ομάδες των 5-8 play offs (Λεβαδειακός, Αρης, Βόλος και ο… τροπαιούχος) που απλώς θα παίξουν για να… παίξουν τα τέσσερα τελευταία παιχνίδια;
