Ο Νίκος Αθανασίου γράφει για ένα απίθανο παιχνίδι το οποίο έφερε στον Παναθηναϊκό το 3/3 και την πρόκρισή του στη league phase του Conference League.
Μόνο όποιος ασχολείται, από οποιοδήποτε πόστο και μετερίζι με τον Παναθηναϊκό, μπορεί να καταλάβει πόσα πολλά σημαίνει η αποψινή πρόκριση, το 3/3 και η είσοδος στη league phase του Conference League. Δεν είναι τα εγγυημένα έσοδα από την UEFA, δεν είναι η προοπτική που ανοίγεται για πορεία σε μία διοργάνωση που είναι στο χέρι των ελληνικών ομάδων η διάκριση, δεν είναι ούτε η διαχείριση των αποδυτηρίων και του μεγάλου ρόστερ που μπορεί να γίνει πιο εύκολα με παιχνίδια ευρωπαϊκά και όχι μόνο με ένα κάθε Κυριακή στο πρωτάθλημα.
Είναι αυτή η τεράστια ανάσα, αυτό το μεγάλο ”ουφ” που έρχεται από την ουσία των πραγμάτων, την πρόκριση, η οποία γλιτώνει τον σύλλογο από πολλά δεινά που έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με την φύση του παρά με το ίδιο το ποδόσφαιρο. Μία εντελώς νέα προσπάθεια, με προπονητή που βρίσκεται στο κλαμπ δυόμισι μήνες, με 10+ μεταγραφές, χρειάζεται αποτελέσματα, πίστη και στήριξη για να αναπνεύσει και να βελτιωθεί μέσα στη χρονιά, ώστε να πρωταγωνιστήσει. Ο Παναθηναϊκός μέσα από το απόλυτο του καλοκαιριού κέρδισε την ηρεμία του. Πράγμα ανεκτίμητο και ακριβό σαν χρυσάφι για έναν οργανισμό που πρέπει να διαχειριστεί μία φοβερή και τρομερή πίεση. Όλα τα υπόλοιπα που προαναφέραμε είναι σημαντικό, μα τούτο είναι το πιο σημαντικό για έναν σύλλογο που σπάνια μπορεί να διαχειριστεί μία στραβή στιγμή, μία αποτυχία, από αυτές που μπορούν να συμβούν στον καθένα είτε κάνει σωστά είτε λάθος τα πράγματα.
Ο Παναθηναϊκός κάθε Αύγουστο το έχει τάμα να προσφέρει στιγμές θρίλερ. Στη Μασσαλία, στο Άμστερνταμ, στη Κρακοβία, στη Σόφια. Απόψε στο Κράλοβε ξεπέρασε τον εαυτό του. Έφτιαξε ένα σενάριο που δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να το φανταστεί. Σενάριο ταινίας. Σε ένα ματς όπου ήταν καλός μόνο από το 35′ μέχρι και το 75′, πέτυχε το γκολ που έδειχνε πως ήταν αρκετό να του δώσει την πρόκριση. Από τον άνθρωπο που… χρυσοπλήρωσε πέρσι, ήρθε αντιμέτωπος με την κατάρα των Ινδιάνων και τώρα που είναι καλά, βάζει το ένα γκολ πίσω από το άλλο. Σίριλ Ντέσερς.
Και εκεί που λες έγινε η δουλειά, έρχεται ξανά ένα γκολ στο φινάλε από τον αντίπαλο. Ο Νίστρουπ καλά έκανε και γύρισε σε τριάδα, θέλοντας να προστατέψει τα μετόπισθεν, ακόμη πιο σωστά φώναζε τα αυτονόητα από τον πάγκο για ανέβασμα των γραμμών και κράτημα της μπάλας αλλά από την τριπλή ευκαιρία του 81′ και μετά, υπερίσχυσε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης των παικτών. Και επειδή ο Παναθηναϊκός δεν είναι ακόμη μια ομάδα που νιώθει καλά να αμύνεται, δεν το έχει μάθει αυτό, ήρθε το γκολ του Νταρίντα. Από τον μόνιμο τρόπο απειλής απόψε που δεν διορθώθηκε ποτέ. Οι Τσέχοι φόρτωναν την μία πλευρά, σέντραραν στο δεύτερο δοκάρι της αδύναμης φέρνοντας τον μπακ-χαφ στην περιοχή και εκεί οι καλύψεις ήταν άθλιες με αποτέλεσμα να γίνουν πολλές φάσεις και τελικά το γκολ της ισοφάρισης.
Η παράταση ήταν ένας ποδοσφαιρικός εφιάλτης.
Ο Χράντετς μόνιμα έξω από την περιοχή, ο Παναθηναϊκός να παίζει με δέκα, καθώς ο Ταμπόρδα αγωνίζονταν τραυματίας και ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ για την αυτοθυσία που έδειξε, όλη η ομάδα είχε ξεμείνει από δυνάμεις(το μεγάλο ρίσκο του Νίστρουπ σχετικά με τα φορτία και τις εντάσεις δικαιώθηκε αλλά ήταν πραγματικά μεγάλο) και το καλύτερο σενάριο έλεγε: Πέναλτι.
Ο Ινάκι Πένια που ήταν καταπληκτικός κι απόψε, έσωνε το ένα μετά το άλλο, όμως, με την εικόνα που είχε το παιχνίδι, ήταν θέμα χρόνου το γκολ του αποκλεισμού. Να είναι καλά ο Φαν Ντρόγκελεν που στο 115′ έκανε τον… τερματοφύλακα μέσα στη μικρή περιοχή σε μια απίθανη φάση. Στο 116′ ο Γιάγκουσιτς χάνει αυτό που δεν πρέπει να χαθεί και κάπου εκεί είναι που λες ”δεν υπάρχει σωτηρία απόψε”. Μέσα σε όλα αυτά, έξω ο Τσιριβέγια από το πρώτο μέρος, έξω μετά και ο Κοντούρης που ήταν καλός, με αποτέλεσμα να παίζει στον άξονα ο Ταμπόρδα περπατώντας. Αν και εκεί θα έπρεπε να είναι είτε ένας στόπερ είτε ο ξεκούραστος Γιάγκουσιτς, καθώς υπήρχε… τρύπα και ο σπουδαίος Νταρίντα έκανε πάρτι.
Η λίστα των πέναλτι είχε ετοιμαστεί, η ελπίδα να κάνει ο Πένια τον Ντραγκόφσκι και να δείχνει τον Μουντάκη στους πανηγυρισμούς ερχόταν στο μυαλό αλλά στη τελευταία φάση ο άγιος Σίριλ Ντέσερς, μεγάλη η χάρη του, σαν… αλεπού πήρε το πέναλτι, το οποίο ο Στέγκεμαν που ήταν άθλιος και εχθρικός, δεν είδε στη ροή του αγώνα. Ο Ταμπόρδα(σε αγαπώ ρε αλάνι) προστάτεψε την μπάλα, την έδωσε στον killer κι εκείνος σαν σωστός σεναριογράφος είπε… happy end. Ή μήπως όχι; Στο… 250′ του αγώνα, μιας και ο Γερμανός άφησε αντικανονικά κι άλλα λεπτά αγώνα στους Τσέχους, ο Γιάγκουσιτς πάνω στη γραμμή, σε μία σπάνια στιγμή ποδοσφαιρικής ευφυίας και καθαρού μυαλού, έδιωξε την μπάλα με το στήθος πάνω στη γραμμή και μας γλίτωσε από εξετάσεις στο τέλος του καλοκαιριού. Μπράβο του.
Με αυτά και με αυτά ο Παναθηναϊκός έκανε την δουλειά αυτό το καλοκαίρι και έβγαλε από την υποθήκη το ευρωπαϊκό μέλλον του συλλόγου. Ένα ευρωπαϊκό μέλλον που υποθηκεύθηκε από την περσινή χρονιά του Ράφα Μπενίτεθ και έστειλε τον Νίστρουπ να πρέπει να κάνει το απόλυτο σε συνθήκες δύσκολες. Το έκανε κι αυτό μετρά στο τέλος της ημέρας. 12/12 ο Δανός. Κάπου εδώ ένα STOP. Μεγάλο. Σαν αυτό στις διασταυρώσεις.
Αν ο Παναθηναϊκός δεν διδαχθεί από αυτά τα έξι παιχνίδι, αν δεν αξιολογήσει σωστά την εικόνα του και κρύψει τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι, θα έχει κάνει μεγάλο έγκλημα εις βάρος του.
Kανείς δεν θα θυμάται σε έναν μήνα το πως ήρθε το 3/3, όλοι όμως θα θυμούνται τα προβλήματα που εμφανίστηκαν αν δεν διορθωθούν.
Δεν είναι όλα τέλεια, τώρα που προκρίθηκε. Καμία σχέση. Είναι πράγματα που στο ποδόσφαιρο θέλουν χρόνο, υπομονή και δουλειά. Η ηρεμία για την δουλειά αγοράστηκε από το 3/3 αλλά αυτή, η δουλειά πρέπει να γίνει. Και με ηρεμία το Τριφύλλι να κάτσει να δει τι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ του λείπει από το ρόστερ σε ποδοσφαιρικό επίπεδο και όχι τι του λείπει για να κάνει ακόμη ένα… μπαμ και μπουμ ή δεν ξέρουμε κι εμείς τι άλλο.
Υπάρχουν πράγματα σε αυτά τα έξι ματς που ΦΩΝΑΖΟΥΝ και ευτυχώς για τον Παναθηναϊκό ήρθαν μαθήματα χωρίς παθήματα, χωρίς καταστροφές και πισωγυρίσματα. Η δουλειά έγινε, πάμε παρακάτω αλλά με σωστή αξιολόγηση της κατάστασης.
Το ταμείο λέει το εξής: Μία νέα ομάδα, με νέο προπονητή, χωρίς αρχή μέσο και τέλος να την ακολουθεί από πέρσι και αρκετά νέα πρόσωπα έκανε τρεις προκρίσεις. Δύσκολο για τους πάντες. Βάσει των συνθηκών. Αυτό είναι το ΜΕΓΑΛΟ ευχάριστο νέο.
Υπάρχει, βεβαίως, και ο δρόμος της βελτίωσης και της προόδου που είναι μονόδρομος και ο Παναθηναϊκός, επαναλαμβάνουμε, πρέπει να αξιολογήσει σωστά αυτά τα ματς, πέρα από τα ”μπράβο” που ορθά θα ακούσει για την δουλειά που έκανε με επιτυχία…
