Ο Νίκος Παπαδογιάννης υπενθυμίζει ότι ο Αύγουστος είναι -κρισιμότατος- μήνας Εθνικής ομάδας. Και ότι η «πανστρατιά» δεν αφορά μόνο τον Γιάννη Αντετοκούνμπο.
Δεν περίμενα ότι θα γράψω τέτοιο πράγμα δεκάμισυ μήνες μετά την εποποιία της Ρίγα, αλλά ο Αύγουστος που ξεκίνησε είναι ο μήνας της Εθνικής ομάδας. Με αφετηρία την ίδια Ρίγα, ενδιάμεσο σταθμό το ΟΑΚΑ για ευρω-κλάσικο με τους Ισπανούς και με προορισμό το άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα.
Τυχόν αποκλεισμός από το Μουντομπάσκετ του 2027 μπορεί να σημάνει το τέλος του δρόμου για την Εθνική των διακρίσεων και των οραμάτων, λόγω της προχωρημένης ηλικίας των αναντικατάστατων παικτών της, ενώ πιθανή πρόκριση μέσω πανστρατιάς (που προς το παρόν παραμένει στο μιλητό) μπορεί να αποτελέσει ακόμα και εφαλτήριο για νέο ξεκίνημα.
Ο αγώνας με την Ουκρανία στις 28 Αυγούστου στην ουδέτερη Λετονία –και σε δεύτερο πλάνο αυτός που ακολουθεί, με τους Ισπανούς στην Αθήνα- είναι ο σημαντικότερος όχι των τελευταίων, αλλά των …επόμενων ετών. Εφ’ όσον ολοκληρωθεί με ήττα, οι εποχές που θα πανηγυρίζουμε τις 7ες και τις 9ες θέσεις (όπως τις πανηγυρίζουν οι μικρές Εθνικές ομάδες) θα επιστρέψουν πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο φοβόμασταν.
Σταθείτε, μη φεύγετε. Για τον Ολυμπιακό και για τον Παναθηναϊκό θα γράψω, όχι για την ομάδα με την οποία δεν ασχολείται κανείς παρά μόνο όταν χάνει. Να κάνετε όμως λίγη υπομονή. Θα φτάσουμε και εκεί.
Το στοίχημα της συμμετοχής του Γιάννη Αντετοκούνμπο θεωρείται εξαρχής όχι χαμένο, αλλά πάντως παράτολμο. Το μοναδικό πλεονέκτημα που έχει η Εθνική στο power game που εξελίσσεται ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού είναι η διακαής και διαρκής επιθυμία του παίκτη να ξαναφορέσει τα μπλε, ίσως επειδή αντιλαμβάνεται ότι αυτή μπορεί να είναι η τελευταία του ευκαιρία.
Ξέχωρα από τούτο, η ισορροπία των δυνάμεων βγάζει σκορ 0-100 υπέρ του εχθρού. Το Μαϊάμι (που δεν είναι μαγαζάκι τύπου Μιλγουόκι) δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο για να ρισκάρει μία φρέσκια επένδυση δεκάδων εκατομμυρίων για δύο ματσάκια της πλάκας, ενώ οι όποιοι δίαυλοι «καλής θέλησης» της ΕΟΚ με τους Μπακς ανήκουν φυσικά στο χρονοντούλαπο.
Η διοίκηση Λιόλιου, που είχε κατορθώσει να εκνευρίσει με την έπαρσή της τους Μπακς σε οριακό βαθμό το περασμένο καλοκαίρι, δεν διαθέτει την ευελιξία και το προσωπικό για να πετύχει τέτοιο διπλωματικό «ματ» σε χρόνο μηδέν. Ούτε είναι εύκολο να εκταμιεύσει το απαιτούμενο χρήμα για την ασφάλιση του παίκτη, αφού το έξοδο δεν περιλαμβανόταν στον αρχικό προϋπολογισμό.
Το ποσό δεν θα είναι εξωφρενικά μεγάλο (αφού μιλάμε για περιορισμένο χρονικό διάστημα και για ασφαλιστήριο που σε μεγάλο βαθμό καλύπτεται από τη FIBA) ούτε όμως φραγκοδίφραγκα. Αλλά δεν είναι αυτό το μοναδικό εμπόδιο. Ούτε καν το υψηλότερο.
Εάν η συμμετοχή του Γιάννη στους δύο αγώνες του Αυγούστου αποκλειστεί, φοβάμαι ότι δεν θα τον ξαναδούμε ποτέ τον Γιάνναρο με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας. Τα επόμενα δύο «παράθυρα» είναι σε ημερομηνίες απαγορευτικές, το Μουντομπάσκετ του ’27 θα γίνει πιθανότητα χωρίς Ελλάδα (αφού η ομάδα θα παρουσιαστεί αδυνατισμένη και λογικά θα χάσει από Ουκρανούς και Ισπανούς) και μέχρι το 2028, που θα έχει Προολυμπιακά τουρνουά και Ολυμπιακούς Αγώνες, ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι.
Ο Γιάννης δεν είναι πια κοτοπουλάκι της άνοιξης. Τον Δεκέμβριο θα κλείσει τα 32 του χρόνια. Μπορεί η Εθνική να νικήσει την πλήρη Ουκρανία και την πλήρη Ισπανία χωρίς το αστέρι της; Θεωρητικά ναι, αλλά θα απαιτηθεί η πανστρατιά που λέγαμε.
• Θα πρέπει ο Παναθηναϊκός να απελευθερώσει τον εύθραυστο Κώστα Σλούκα, αλλά και τους υπόλοιπους διεθνείς που απουσίασαν από τους πρόσφατους αγώνες λόγω τραυματισμών (Μήτογλου, Καλαϊτζάκη, Ρογκαβόπουλο).
• Θα πρέπει ο Ολυμπιακός να δώσει έναν από τους Τάιλερ Ντόρσεϊ και Τόμας Γουόκαπ, εάν τέλος πάντων τους έχει ακόμη στις τάξεις του μέχρι τότε.
• Θα πρέπει να επανέλθουν στην Εθνική τα άλλα δύο αδέλφια Αντετοκούνμπο, ο Θανάσης και ο Κώστας, που τον Ιούνιο αποκλείστηκαν λόγω …γάμου.
• Θα πρέπει να δοθεί άδεια από αμερικανικά κολέγια για να μείνουν αρκετές μέρες στην Ελλάδα ο Σαμοντούροφ, ο Αβδάλας και ίσως ο Ζούγρης.
• Θα πρέπει να επιστρέψει στο προσκήνιο ο Νικ Καλάθης, που, αν δεν το προσέξατε, έχει υπογράψει στον ΠΑΟΚ. Ίσως και ο Γιώργος Παπαγιάννης.
• Θα πρέπει μέσα Αυγούστου να παρουσιαστούν όλοι οι παίκτες ετοιμοπόλεμοι, και όχι με βατραχοπέδιλα και σαγιονάρες όπως τον Ιούνιο.
• Θα πρέπει ο Βασίλης Σπανούλης να στύψει το μυαλό του, αφήνοντας προσωρινά στην άκρη τη νέα πρόκληση της καριέρας του και το παιχνίδι των ισορροπιών.
• Θα πρέπει να μεριμνήσει η διοίκηση της Ομοσπονδίας, ώστε να μην υπάρξουν παρατράγουδα και αναταράξεις όταν ανακοινωθεί η λίστα των προσκεκλημένων.
Όλα αυτά τα «θα πρέπει» συγκροτούν ένα μεγάλο «εάν», με κεφαλαίο όχι μόνο το «Ε», αλλά και τα τρία γράμματα της λέξης. Απέναντι στη Ρουμανία και την Πορτογαλία, το γράφω και ακόμη δεν μπορώ να χωνέψω αυτό το οδυνηρό 0-2, αγωνίστηκαν μόνο τρεις από τους δώδεκα του Ευρωμπάσκετ. Ένας από αυτούς μάλιστα (ο 36χρονος Κώστας Παπανικολάου) θα ήταν σωστότερο να εξαιρεθεί για να ξεκουραστεί.
Χαλιέμαι άσχημα όποτε διαβάζω στο διαδίκτυο χαρακτηρισμούς τύπου «Εθνική των μισθοφόρων» ή άκυρες συγκρίσεις με το πόλο. Ωστόσο, αυτοί που θα ‘πρεπε να χαλιούνται είναι οι ίδιοι οι παίκτες. Που δεν το πολυβλέπω.
Ο Γιάννης έχει ορθώσει το ανάστημά του ίσως και περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς από έναν σούπερ σταρ του ΝΒΑ, αλλά τώρα έχουν σειρά να το κάνουν και οι υπόλοιποι. «Τα λέμε από κοντά τον Αύγουστο στην Εθνική», μου έλεγε προχθές ένας από αυτούς που έλειψαν στο τελευταίο προσκλητήριο. Όχι από τους πιο προβληματικούς.
Πόσοι από τους παίκτες των «αιωνίων» μπορούν –και σκοπεύουν- να αντισταθούν εάν οι δύο ομάδες εκδώσουν άτυπο απαγορευτικό; Υπενθυμίζω ότι η Euroleague αρχίζει στις 24 Σεπτεμβρίου, πάει να πει ότι το ξεκίνημα της προετοιμασίας για Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό (αλλά και για ΠΑΟΚ, Άρη) θα συμπέσει χοντρικά με το σύντομο πρόγραμμα προπονήσεων της Εθνικής.
Διακοπές, συνεπώς, δεν προβλέπεται να χαθούν. Εθνική περιλαμβάνεται στο καλεντάρι καθενός ή μόνο εγώ χολοσκάω; Α, ξέχασα να σας πω ότι υπάρχει και τρίτος δρόμος για τη συμμετοχή της Εθνικής στο Μουντομπάσκετ, εφ’ όσον αποκλειστεί μέσα στο γήπεδο. Αλλά ακόμη δεν έχουμε φτάσει εκεί.
