Δημήτρη Βεργίνη, πώς είναι η ζωή χωρίς τον παίκτη Δημήτρη Βεργίνη μέσα σου ή ακόμα τον έχεις κάπου εκεί πέρα κρυμμένο;
«Εντάξει, ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει 100%. Είναι και περίοδος τώρα που, ουσιαστικά, ούτως ή άλλως δεν είχαμε αγωνιστικές υποχρεώσεις το καλοκαίρι. Βέβαια, έχω μπει πολύ δυνατά στον νέο μου ρόλο, η αλήθεια είναι. Οπότε, δεν μου αφήνει και πολλά περιθώρια να το σκεφτώ.
Θεωρώ, όμως, ότι όταν ξεκινήσουν λίγο οι επίσημες υποχρεώσεις της ομάδας και δεν θα μπορώ να βάλω σορτσάκι για να παίξω, εκεί θα είναι λίγο δύσκολο. Νομίζω ότι το έχω ήδη συνειδητοποιήσει και μέσα μου εδώ και αρκετό καιρό, οπότε θεωρώ ότι δεν θα έχω τέτοιο πρόβλημα. Αλλά είναι ψέμα για κάποιον παίκτη, άμα πει ότι δεν θα του λείψει το να παίζει όταν σταματήσει την καριέρα του».
Πόσο καιρό στριφογύριζε αυτό στο κεφάλι σου; Γιατί φαντάζομαι ότι δεν είναι μια απόφαση που την παίρνεις από τη μια μέρα στην άλλη.
«Εδώ και δύο-τρία χρόνια σκέφτομαι πολλά πράγματα για το μετά. Για το τι θα κάνω μετά με την καριέρα μου. Ήθελα να μείνω στον χώρο του μπάσκετ. Είναι κάτι το οποίο αγαπώ. Το έκανα από πολύ μικρή ηλικία. Υπήρχαν κάποιες προτάσεις τα τελευταία δύο-τρία χρόνια από τον χώρο του μπάσκετ, αλλά ήθελα να παίξω λίγο ακόμα.
Φέτος, όμως, τώρα που ήρθε και η πρόταση από τον Πανιώνιο, με την ομάδα που έχω ένα πολύ ιδιαίτερο δέσιμο, δεν δυσκολεύτηκα να πω ότι κλείνει αυτό το κεφάλαιο, το αγωνιστικό, για μένα μετά από πάρα πολλά χρόνια και να πάω πάλι μέσα στον χώρο του μπάσκετ από ένα άλλο πόστο.
Θεωρώ ότι είμαι συνειδητοποιημένος. Έχω κάνει μία γεμάτη πορεία όλα αυτά τα χρόνια στον χώρο».
Πέφτεις το βράδυ πριν κοιμηθείς, έχεις λίγη ηρεμία και σκέφτεσαι τη μέρα που ανακοίνωσες ότι «παιδιά, μέχρι εδώ ήταν». Τελικά τι λες στον εαυτό σου;
«Ήταν το πόσο γρήγορα πέρασε όλο αυτό. Δηλαδή ένα μεγάλο ταξίδι, το οποίο πέρασε πολύ γρήγορα, από τα 6 μέχρι τα 39. Όπως είπα και πριν, θυμάμαι την πρώτη στιγμή που μπήκα στο γήπεδο, θυμάμαι προπονήσεις από όταν ήμουν μικρός, παιχνίδια όταν ήμουν παίδων, εφήβων, που έπαιζα στα μικρά ηλικιακά πρωταθλήματα.
Θυμάμαι την πρώτη στιγμή που υπέγραψα επαγγελματικά και πήγα στον ΠΑΟΚ. Όλα μου έρχονται σαν φλασιά, όλη αυτή η πορεία. Πολλές στιγμές. Κυρίως κρατάς τις καλές στιγμές. Σίγουρα υπάρχουν και κακές και δύσκολες στιγμές μέσα σε μια τέτοια μεγάλη πορεία.
Αλλά βλέπεις πόσο γρήγορα έχει περάσει. Όταν συνειδητοποιώ ότι σταματάω, λέω “πόσο γρήγορα πέρασε”. Γιατί ένας αθλητής όταν είναι στα 25-30 θεωρεί ότι θα παίζει για πάντα και έρχεται η ώρα, σιγά-σιγά, το πλήρωμα του χρόνου».
Από τις ευχές που πήρες τώρα στο τέλος, ποια σου έκανε εντύπωση;
«Σίγουρα πήρα μηνύματα και από δικούς μου ανθρώπους, φίλους και γνωστούς, από την οικογένειά μου που με στήριζαν όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά πήρα και κάποια μηνύματα από ανθρώπους που δεν ήξερα καν. Ήταν αρκετά συγκινητικά μηνύματα. Αυτά με συγκίνησαν περισσότερο, διότι δεν τους ήξερα καν.
Από κάθε ομάδα, δεν έχει σημασία ποια ομάδα υποστηρίζει ο καθένας, μου έγραφαν κάτι για το πόσο ωραίο αποτύπωμα έχω αφήσει στον χώρο του αθλητισμού. Και σαν αθλητής και σαν χαρακτήρας. Ήταν κάποια μηνύματα που πραγματικά με συγκίνησαν. Συνειδητοποίησα ότι όλη αυτή η προσπάθεια που έχω κάνει άφησε κάτι όμορφο».
Έκλαψες καθόλου;
«Δεν έκλαψα. Δεν θα κρύψω ότι συγκινήθηκα. Ένιωσα πολύ ωραίες στιγμές. Ανεκτίμητες στιγμές. Πάρα πολλές αναμνήσεις.
Κυρίως κρατάς και τις καθημερινές στιγμές. Δεν είναι μόνο οι στιγμές που μπορεί να έχεις σηκώσει ένα Κύπελλο ή μπορεί να έχεις κάνει ένα καλό παιχνίδι. Είναι και οι στιγμές της καθημερινότητας. Οι πλάκες με τους συμπαίκτες σου. Τα ταξίδια με τους συμπαίκτες σου.
Γνώρισα φίλους, που ήταν πάρα πολύ σημαντικό, γιατί με τους φίλους μοιράζεσαι την καθημερινότητα. Μοιράζεσαι το ίδιο δωμάτιο, τα ίδια αποδυτήρια, τον ίδιο χώρο. Οι πιο σημαντικοί μου φίλοι που έχω αυτή τη στιγμή είναι και από τον χώρο του αθλητισμού.
Ήταν 33 χρόνια και πέρασαν νεράκι. Πέρασε πολύ γρήγορα αυτό το ταξίδι. Είμαι ευγνώμων, όμως, που μένω στον χώρο του αθλητισμού και συνεχίζω από ένα άλλο πόστο στον χώρο που αγαπώ».
