Ο Ουνάι Μαρέρο τελικά «άντεξε και έπαιξε»


Αρχηγός δεν γίνεσαι αλλά γεννιέσαι λένε κάποιοι. Ο Ουνάι Μαρέρο «αγιάστηκε» από τη φιλοσοφία των Βάσκων και έζησε περισσότερα από όσα ονειρεύτηκε.

Η χώρα των Βάσκων θυμίζει μεθυσμένη… πολιτεία. Το Copa del Rey βρίσκεται στην μπλε πλευρά για συνολικά τέταρτη φορά στην ιστορία της και πρώτη από το 2020. Μετά από ένα ματς που ράγισε… καρδιές (2-2), η Σοσιεδάδ οδηγήθηκε στα πέναλτι κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης με φόντο το βαρύτιμο τρόπαιο. Και εκεί, έλαμψε ένα δικό της παιδί.

Ένα αγόρι που γεννήθηκε για να ζήσει μία τέτοια στιγμή. Που ονειρευόταν από την πρώτη μέρα που πέρασε το κατώφλι του προπονητικού της «txuri-urdin» όταν ήταν ακόμα… μωρό. Μιλάμε για τον Ουνάι Μαρέρο, τον τερματοφύλακα που απέκρουσε τα πέναλτι των Αλβάρες και Σόρλοθ και χάρισε τον τίτλο στην ομάδα της καρδιάς του.

Το απίθανο σε αυτό το… παραμύθι;

   
   

Ότι ο 24χρονος τερματοφύλακας δεν είναι καν ο βασικός πορτιέρε της Σοσιεδάδ και όχι, δεν επιλέχθηκε λόγω του τραυματισμού του Άλεξ Ρεμίρο αλλά επειδή πρόκειται για έναν ηγέτη που απλά περίμενε υπομονετικά την ευκαιρία του και την πήρε.

Το Gazzetta σας συστήνει το «γέννημα-θρέμμα» των Βάσκων που γεννήθηκε για να υπηρετεί τη Σοσιεδάδ, ο οποίος εξελίχθηκε στον απόλυτο πρωταγωνιστεί του τελικού του Copa del Rey.

Παιδί της πόλης

Ο Ουνάι Μαρέρο είναι Βάσκος ως το… κόκκαλο. Γεννημένος στη Ντονόστια του Σαν Σεμπαστιάν ήταν από μωρό οπαδός της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Την είδε στα χειρότερα της, την έζησε στη Β’ Εθνική και χωρίς τίτλο για πάνω από δύο δεκαετίες. Όμως εκείνος ήταν πιστός. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο προπονητικό κέντρο, είχε βαλθεί να φτάσει μέχρι την πρώτη ομάδα.

Το 2010 οι άνδρες επιστρέφουν στα μεγάλα σαλόνια και δεν ξαναπέφτουν ποτέ. Αντιθέτως, έρχονται σπουδαίες ευρωπαϊκές βραδιές, συμμετοχές στο Champions League και μεγάλες νίκες εντός συνόρων απέναντι σε Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης. Μέσα από αυτά ο Μαρέρο γαλουχήθηκε.

Αντιλήφθηκε ότι το DNA του συμβαδίζει με αυτό της ομάδας και περίμενε υπομονετικά να έρθει η ευκαιρία του. Δεν ήταν ποτέ wonderkid στις ακαδημίες της Σοσιεδάδ, ούτε ένα παιδί που θα έλεγε κάποιος ότι μία μέρα θα φτάσει με σιγουριά στην πρώτη ομάδα. Ο Μαρέρο είχε κλείσει τα αυτιά και συνέχιζε αργά και σταθερά την άνοδο του.

Πέρασε από την τρίτη ομάδα της Σοσιεδάδ, προβιβάστηκε στη δεύτερη σε ηλικία 22 ετών τη σεζόν 2022/23 και πραγματοποίησε συνολικά 38 συμμετοχές αφήνοντας καλά δείγματα (32 γκολ και 13 καθαρές εστίες). Βρέθηκε ουκ ολίγες φορές σε αποστολή της πρώτης ομάδας αλλά έπαιζε κυρίως στο Copa Del Rey (12 ματς) σε αντίθεση με το πρωτάθλημα (4) ή την Ευρώπη (3 στο Europa League).

«Αν αντέξεις, θα παίξεις»

Η παραπάνω φράση συνδέεται ρητά με τη φιλοσοφία που υπάρχει στις ακαδημίες της Σοσιεδάδ. Η ομάδα των Βάσκων δεν ενδιαφέρεται να βγάλει τους αυριανούς σταρ. Θέλει κάθε παιδί που βγαίνει από εκεί να έχει φτιάξει πρώτα χαρακτήρα, να έχει δημιουργήσει προσωπικότητα η οποία θα βγει μπροστά όταν έρθει η ευκαιρία.

Η υπομονή είναι αρετή για τους Βάσκους. Ο Μαρέρο το ξέρει πολύ καλά. Το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του καριέρας ήταν μεταξύ των πάγκων και της προπόνησης. Εκεί όμως έπρεπε ο ίδιος να δείξει ότι πνευματικά είναι έτοιμος να αρπάξει οποιαδήποτε ευκαιρία του δοθεί.

Στην Ισπανία γράφουν ότι στις προπονήσεις, η νοοτροπία του ήταν παραδειγματική. Ήταν για να διδάσκεται στα νέα παιδιά. Προσήλωση σαν να είναι ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας, ένταση ακόμα και σε προπονητικό διπλό, ηγετικές ικανότητες σε απλά δεδομένα και σταθερά από τους παίκτες πρώτης γραμμής στον τομέα της σκληρής δουλειάς.

Κοιτούσε το τρόπαιο του 2020 και τώρα το… κατέκτησε

Πέρασαν έξι χρόνια από τη μέρα που η Ρεάλ Σοσιεδάδ κατάφερε να φτάσει στην κατάκτηση του Copa del Rey, το πρώτο από το μακρινό 1987, φέρνοντας ενθουσιασμό στις τάξεις των Βάσκων. Οι πανηγυρισμοί ήταν έξαλλοι αλλά η πανδημία του κορωνοϊού δεν επέτρεψε τους οπαδούς να ζήσουν από κοντά αυτή τη σπουδαία στιγμή.

Αυτό δεν ίσχυσε για τον Ουνάι Μαρέρο, ο οποίος δεν βρισκόταν στην αποστολή αλλά έδωσε το παρών στο παιχνίδι της ομάδας του με την Μπιλμπάο. Ο, τότε 19χρονος, πορτιέρε, όντας ποδοσφαιριστής της τρίτης ομάδας, έβγαλε αναμνηστική φωτογραφία με το Κύπελλο ενώ ήταν στην απονομή του τροπαίου φορώντας πολιτικά ρούχα.

Οι σκέψεις του κάλπαζαν. Φανταζόταν τον εαυτό του να σηκώνει το τρόπαιο ως μόνιμο μέλος της πρώτης ομάδας, να έχει ζήσει τη μαγεία ενός τελικού και να υπάρχει και ο κόσμος στο πλάι του. Έξι χρόνια μετά, ίσως έγινε κάτι που ούτε εκείνος δεν περίμενε. Όλα τόσο ιδανικά.

Δεν ήταν τύχη. Ήταν αποτέλεσμα από τη σκληρή δουλειά. Ο Μαρέρο «άντεξε και έπαιξε» όπως λέει το Basque DNA. Η σοβαρότητα που έδειξε στους αγώνες του Κυπέλλου ήταν υποδειγματική. Τόσο απέναντι στην άσημη Νεγκρέιρα (3-0) όσο και στην δεύτερο ημιτελικό κόντρα στην Μπιλμπάο (1-0).

Ήταν ο πρωταγωνιστής στην πρόκριση κόντρα στην Οσασούνα, όπου ξανά στη διαδικασία των πέναλτι, έβαλε το… χεράκι του για να περάσει στην επόμενη φάση η Σοσιεδάδ. Και φτάνουμε στον μεγάλο τελικό. Ο Πελεγκρίνο Ματαράτσο τον εμπιστεύεται και ας ήταν μία μεγάλη στιγμή για τον σύλλογο.

Κρινόταν ένας ολόκληρος τίτλος, ο μοναδικός που είναι πιο εφικτός για τους Βάσκους. Ο Ρεμίρο μένει στον πάγκο χωρίς να έχει κάποιον τραυματισμό. Απλώς ήταν η στιγμή να λάμψει ο Μαρέρο. Η εμφάνιση του ήταν σαν να μην έχει αποχή από τους αγώνες. Σαν να είναι κάθε σαββατοκύριακο βασικός. Και αυτό είναι κάτι που έχτισε μόνος του. Με τη νοοτροπία και τη δουλειά του.

Και η ποδοσφαιρική μοίρα τον επιβράβευσε όταν ο Αλβάρες έστειλε την μπάλα με δύναμη στα δίχτυα για το τελικό 2-2. Με αυτό το γκολ της Ατλέτικο Μαδρίτης το ματς πήγε στην παράταση και από εκεί στα πέναλτι όπου έφερε τον 24χρονο τερματοφύλακας στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.

Μία συνθήκη που επιβεβαίωσε το πόσο ισχυρό είναι το Basque DNA και πλέον ο ίδιος μπορεί να απολαύσει τις στιγμές δόξας του.





Πηγή

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ