Η Πάολα Ρεβενιώτη έζησε όπως επέλεξε. Αυτή της η αποφασιστικότητα, σε δύσκολες εποχές, την ανέδειξε σε μία από πιο εμβληματικές προσωπικότητες του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος.
«Έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών από καρκίνο, αφήνοντας πίσω της μία διαδρομή που συνδέθηκε με τον αγώνα για ορατότητα, ισότητα και έρωτα.
Η πορεία της
Το 1986 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Κράξιμο». Ένα πρωτοποριακό έντυπο που έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς για την ελληνική ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.
Σε μία εποχή που τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα αντιμετωπίζονταν με προκατάληψη και κρύβονταν, το «Κράξιμο» μιλούσε ανοιχτά για την ταυτότητα φύλου, την ομοφυλοφιλία, το AIDS, τη σεξεργασία, την αστυνομική βία και τις κοινωνικές διακρίσεις.
Η Πάολα Ρεβενιώτη δεν υπήρξε μόνο ακτιβίστρια. Ήταν φωτογράφος, δημιουργός ντοκιμαντέρ και μία επίμονη καταγραφέας ανθρώπων και ιστοριών που σπάνια έβρισκαν χώρο στην κυρίαρχη δημόσια σφαίρα. Μέσα από τον φακό της ανέδειξε τη ζωή στο περιθώριο, δημιουργώντας ένα μοναδικά πολύτιμο κοινωνικό και ιστορικό αρχείο.
Δεν έπαυε να μιλά δημόσια για τις εμπειρίες της, τις διακρίσεις που βίωσε, τις πολιτικές της θέσεις και τους αγώνες που, όπως πίστευε, δεν σταματούν όσο υπάρχουν άνθρωποι που στερούνται ίσα δικαιώματα. Στις συνεντεύξεις της μιλούσε με την ίδια ειλικρίνεια για την πολιτική, αλλά και για τον γιο της, τον οποίο χαρακτήριζε μία από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής της.
Η Πάολα Ρεβενιώτη έλεγε πως αυτό που εκτιμούσε περισσότερο στη ζωή ήταν η ελευθερία της. Με αυτήν την ελευθερία πορεύτηκε, συγκρούστηκε, δημιούργησε και συνέβαλε ώστε άνθρωποι που μέχρι τότε παρέμεναν αόρατοι να αποκτήσουν φωνή και ορατότητα.
Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη που αφήνει πίσω της.
