Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την κάκιστη απόδοση του Παναθηναϊκού στην Κωνσταντινούπολη και την… λογική ήττα από την Αναντολού Εφές για την 9η αγωνιστική της Euroleague εξηγώντας ότι οι «πράσινοι» ήταν πραγματική σκιά του εαυτού τους.
Λέτε να επηρεάστηκαν στον Παναθηναϊκό από την… εποχή και τις ημέρες του Halloween; Το σίγουρο είναι ότι στην αναμέτρηση της Κωνσταντινούπολης απέναντι στην Εφές ήταν -δίχως καμία απολύτως αμφιβολία- αγνώριστοι. Σαν μασκαρεμένοι. Σαν να ήταν φαντάσματα του ίδιου του εαυτού τους.
Δεν ξέρω αν είπαν κιόλας στους παίκτες της Εφές «trick or treat» αλλά εδώ που τα λέμε η… φάρσα της υπόθεσης ήταν η δική τους εμφάνιση στην Κωνσταντινούπολη. Εκτός και αν έπεσε πολύ βαρύς ο μπακλαβάς. Τι να πω. Πραγματικά ανεξήγητο το πρόσωπο που έδειξαν οι «πράσινοι» στην αναμέτρηση της 9ης αγωνιστικής. Και δεν στέκομαι στην ήττα, έτσι; Η ήττα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Γιατί θα έρθουν και άλλες ήττες. Το μόνο βέβαιο. Στέκομαι στον τρόπο με τον οποίο ήρθε η ήττα.
Παναθηναϊκός… Άταμαν
Ανεξήγητη η εμφάνιση. Σίγουρα όχι εμφάνιση Παναθηναϊκού – Ομπράντοβιτς. Όπως ανέφερα και στο recap του αγώνα ο Παναθηναϊκός ήταν εκτός τόπου και χρόνου στην Κωνσταντινούπολη. Έδινε την αίσθηση ότι μπήκε στο παρκέ για να χάσει. Σαν να είχε παραδοθεί πριν από το τζάμπολ. Κάκιστος συνολικά.
Και κάκιστοι όλοι οι παίκτες. Μπορεί να ακουστεί λίγο υπερβολικό, αλλά ο Παναθηναϊκός που παρουσιάστηκε στην Πόλη, θύμισε σε μεγάλο βαθμό τον Παναθηναϊκό του Άταμαν. Τον περσινό. Όχι της ομάδας από τη σεζόν 2023-24. Ούτε καν της αμέσως επόμενης χρονιάς. Δεν ξέρω αν είχαν επηρεαστεί από την παρουσία του Τούρκου προπονητή στις court seats (αστειεύομαι φυσικά) αλλά σίγουρα είδαμε τα ίδια συμπτώματα που βλέπαμε έως και τον περασμένο Ιούνιο.
Σίγουρα σε αυτό το παιχνίδι δεν υπήρχαν οι ιδέες, η φρεσκάδα, η αμυντική τακτική και η γενική παρουσία του φετινού Παναθηναϊκού υπό τις οδηγίες του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Άλλωστε και εκείνος μπορεί να έχει άσχημες βραδιές. Συμβαίνει σε όλους. Όμως δεν (θα) είναι ο κανόνας, αλλά η εξαίρεση. Και μένει να αποδειχθεί στα επόμενα (πραγματικά πολύ δύσκολα) παιχνίδια που ακολουθούν.
Αν και για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, ο Παναθηναϊκός κλείνει δύο εβδομάδες που δεν παίζει καλά. Σαν να είναι άλλη ομάδα αυτή που βρίσκεται στο παρκέ (ή στο Glass Floor αντίστοιχα) και όχι εκείνη των έξι πρώτων αγωνιστικών. Τα ανέφερα και μετά το παιχνίδι με την Αρμάνι. Ο Παναθηναϊκός διανύει περίοδο μίνι-προετοιμασίας όπου πρέπει να μπουν και άλλοι παίκτες στο rotation και την ίδια ώρα να παραμείνει συνολικά η ομάδα στα ίδια επίπεδα. Δεν είναι εύκολο. Και δεν μπορεί να είναι εύκολο, όσο ποιότητα και αν υπάρχει.
ΔΕΝ χάλασε ο κόσμος…
Αυτό που πρέπει να δούμε και να υπογραμμίσουμε έχει να κάνει και ατομικά με τους παίκτες. Κάποιοι παίκτες έχασαν την φρεσκάδα τους, δεν έχουν την ίδια (ενδεχομένως) αυτοπεποίθηση, δεν πατάνε το ίδιο καλά μέσα στις τέσσερις γραμμές, ενώ σημαντικό ρόλο έχει παίξει το γεγονός της ανακατανομής των… ρόλων, της ένταξης παικτών όπως ο Ναν, ο Σλούκας και ο Φαλ μετά τους τραυματισμούς τους και του διαφορετικού rotation, το οποίο -έτσι και αλλιώς- θα γινόταν κάποια στιγμή. Ή μήπως είχε κάποιος την αμυδρά εντύπωση ότι θα συνέχισε να παίζει ο Παναθηναϊκός με την ίδια πεντάδα που ξεκίνησε τη σεζόν;
Το ξαναλέω γιατί, πραγματικά, το πιστεύω. Και δεν το λέω απλά και μόνο για να το πω. ΔΕΝ χάλασε ο κόσμος που ο Παναθηναϊκός έχασε. ΔΕΝ χάλασε ο κόσμος που ο Παναθηναϊκός (ομολογουμένως) ΔΕΝ έπαιξε καλά. Όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι. Και θα έρθουν και άλλες τέτοιες βραδιές. Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι για τον Παναθηναϊκό είναι ακόμα… τέλη Σεπτεμβρίου-αρχές Οκτωβρίου και θα χρειαστεί χρόνος. Έχουμε πει πολλές φορές, ακόμα και μέσα από τις εκπομπές του «Gazz Floor» ότι θα μπορέσουμε να έχουμε μια πιο συγκεκριμένη άποψη για τον Παναθηναϊκό και το πραγματικό του potential τον Ιανουάριο. Και ως γνωστόν, έως τότε δεν θα έχει κριθεί τίποτε απολύτως. Μήπως να σας θυμίσω τι είχε γίνει τη σεζόν 2023-24, όταν το «τριφύλλι» πάτησε το γκάζι από τον Φεβρουάριο και μετά;
Γι’ αυτό και συνιστώ υπομονή. Ακούγεται κουραστικό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό και αποτυπώνει στο έπακρο την πραγματικότητα. Ο Παναθηναϊκός θέλει χρόνο. Περισσότερο χρόνο απ’ όσο θα χρειαζόταν εάν βρισκόμασταν στις αρχές Σεπτεμβρίου. Και το λέω αυτό διότι οι προπονήσεις είναι λίγες λόγω των συνεχόμενων αγώνων και θα πρέπει (αναγκαστικά) ο Ομπράντοβιτς να προσαρμόσει τη φιλοσοφία τους και τα «θέλω» του μέσα από τα παιχνίδια.
Το μεγάλο στοίχημα του Ομπράντοβιτς
Το μεγάλο «στοίχημα» που καλείται να κερδίσει αυτή τη στιγμή ο Σέρβος προπονητής έχει να κάνει με την κοινή συνύπαρξη των Κέντρικ Ναν και Σιλβέν Φρανσίσκο στην πεντάδα. Δύο κλασικοί «ball hogs» οι οποίοι θέλουν την μπάλα στα χέρια τους για να δημιουργούν, τόσο για τους εαυτούς τους, όσο και για τους συμπαίκτες τους. Αυτή τη στιγμή «συγκρούονται» και ο Ζοτς καλείται να βρει την χρυσή τομή. Άλλωστε αποτυπώθηκε στους αριθμούς του Φρανσίσκο, ο οποίος από τότε που επέστρεψε ο Κέντρικ Ναν έχει ρίξει κατακόρυφα τους αριθμούς του έχοντας μόλις 8 πόντους κατά μέσο όρο και με άσχημα ποσοστά εντός παιδιάς, τα οποία και μεταφράζονται με 3/9 δίποντα, 4/19 τρίποντα και 16 ασίστ για 11 λάθη.
Σας το λέω. Η εξίσωση είναι (και θα είναι) δύσκολη. Εκτός και αν δεν εμπιστεύεστε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ε, αν το ακούσω και αυτό, τότε τι να πω. Η επιστήμη θα σηκώσει τα χέρια ψηλά. Αν και απέναντι στην Εφές ΔΕΝ λειτούργησε τίποτε σωστά, ειδικά στην άμυνα, δεν γίνεται να μην υπογραμμίσουμε ότι οι παίκτες του Παναθηναϊκού αστόχησαν σε 40 σουτ. Είχαν 24/64. Δεν θα βλέπουμε τέτοια νούμερα συνέχεια, αν και -και σε αντίθεση με τα περισσότερα προηγούμενα παιχνίδια- οι επιλογές δεν ήταν καλές και ούτε μέσα από καλή κυκλοφορία. Σε αυτό το ματς. Όχι γενικά.
Επίσης: Ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να κερδίσει όταν η frontline (Λεσόρ, Φαλ, Γιαμπουσέλε, Ερνανγκόμεθ, Μήτογλου και δεν συμπεριλαβάνω τον Χέιζ–Ντέιβις ο οποίος χρησιμοποιείται περισσότερο στο «τρία») είχαν στο σύνολο 13 πόντους με 5/16 εντός παιδιάς. Και αν με ανησυχεί κάτι περισσότερο είναι η παρουσία του Γιαμπουσέλε, ο οποίος ακόμα «ψάχνεται». Πολύ μακριά από τον Γκέρσον Γιαμπουσέλε που είχαν γνωρίσει στην Euroleague αλλά και από τον παίκτη ο οποίος εκμεταλλευτόταν τις ευκαιρίες που έπαιρνε όταν έπαιζε στο NBA.
Και κάτι τελευταίο για το ματς. Όσο κακή και αν ήταν η απόδοση συνολικά της ομάδας, ΔΕΝ γίνεται να δέχεται σερί 14-0 τη στιγμή που είχε βρεθεί σε απόσταση ενός πόντου και έχοντας πάρει το μομέντουμ του αγώνα. Ε, απλά δεν γίνεται. Παντελής έλλειψη συγκέντρωσης και καθαρού μυαλού. Η άμυνα που είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της εξαφανίστηκε σε χρόνο dt, ενώ επιθετικά καθένας έκανε ό,τι -στην κυριολεξία όμως- ήθελε. Και ιδού το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο ξαναλέω ΔΕΝ σημαίνει τίποτα απολύτως.
Στο μεταξύ, πάντα, μα πάντα, σε μια ήττα καλύτερος είναι αυτός που δεν έπαιξε ή αυτός που δεν παίζει. Γιατί κάτι πήρε το μάτι μου και κάτι άκουσε το αυτί μου όσον αφορά την επιλογή να μείνει εκτός 12άδας ο Μαντζούκας.
Πρώτον και κυριότερον: Ξέρει κάποιος καλύτερα από τον Ομπράντοβιτς; Δεν ξέρω. Ρωτάω. Και δεύτερον: Δηλαδή εάν είχε παίξει ο Λευτέρης (και έμενε εκτός ο οποιοσδήποτε άλλος) θα είχε αλλάξει το σκορ; Παιδιά, να ξέρουμε και τι λέμε. Ούτε το σκορ θα είχε αλλάξει, ούτε η εικόνα της ομάδας θα ήταν διαφορετική και αυτή τη στιγμή θα κυκλοφορούσε «γιατί έπαιξε ο Μαντζούκας που ήταν εκτός για 10 μέρες και έμεινε έξω ο Μπόνγκα, ο Μπάντιο, ο Μήτογλου» ή δεν ξέρω και εγώ ποιος άλλος. Ή μήπως δεν θα είχαν γίνει έτσι τα πράγματα; Ξέρετε την απάντηση.
Και για να κλείσω. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να αφήσει άμεσα πίσω αυτό το ματς και να κοιτάξει μπροστά. Δεν γίνεται να κάνει και αλλιώς. ΔΕν έχει την πολυτέλεια να κάνει και διαφορετικά γιατί είναι πολλά τα παιχνίδια και αυτά που έρχονται πολύ πολύ δύσκολα. Αρχής γενομένης από το ελληνικό ντέρμπι στη Θεσσαλονίκη με τον Άρη το οποίο θα είναι πραγματική… φωτιά και ακολουθεί η ακόμα πιο δύσκολη αποστολή στην Μαδρίτη για την αναμέτρηση με τη Ρεάλ.
VISA: «Το Ζεις με Πάθος-Το Ζούμε Μαζί Σου»
