Ο Αντώνης Καλκαβούρας επιχειρεί να «διαβάσει» πίσω από τις λέξεις του τίτλου και να ξετυλίξει το «κουβάρι» της πολυαναμενόμενης επιστροφής του “Ζοτς” στην «πράσινη» οικογένεια.
Καπνός χωρίς φωτιά, ποτέ δεν υπάρχει! Κάπως έτσι, λοιπόν, η σταδιακή κυκλοφορία του ονόματος που προκαλεί ρίγη στον μέσο οπαδό του «τριφυλλιού» (πολλώ δε μάλλον σε αυτόν που έχει ζήσει τα 13 χρόνια της θητείας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό), δεν έγινε καθόλου τυχαία λίγο πριν από τo εφετινό Final Four της Euroleague!
Τουλάχιστον σε δημόσιο λόγο και στο πλαίσιο των ρεπορτάζ, γιατί ανεπισήμως και μεταξύ ολίγων που γνώριζαν πράγματα και καταστάσεις, οι αναφορές στο πρόσωπο του “Ζοτς” έδιναν κι επαιρναν από πολύ νωρίτερα.
Ήταν περίπου στα μέσα Μαϊου, όταν ελήφθη μονομερώς η απόφαση ότι – με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο – η συνεργασία με τον Έργκιν Αταμάν θα τερματιστεί οριστικά στο τέλος της σεζόν, ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος. Ωστόσο, το όνομα του 66χρονου Σέρβου προπονητή-«θρύλου» του ευρωπαϊκού μπάσκετ δεν άρχισε να δημοσιοποιείται τυχαία εκείνη την περίοδο, ως «η μία και μοναδική επιλογή» για τον διάδοχο του Τούρκου τεχνικού.
Ο πρώτος λόγος είχε να κάνει με το ότι ο Παναθηναϊκός προέρχεται από μία παταγωδώς αποτυχημένη σεζόν, η οποία σχεδιάστηκε γύρω από την κατάκτηση της Euroleague και υπό αυτό το πρίσμα, η «πράσινη» ΚΑΕ έφερε το Final Four στην Αθήνα και εκτόξευσε το budget στα ύψη, φτιάχνοντας το πιο ακριβό και ποιοτικό ρόστερ της εποχής Δημήτρη Γιαννακόπουλου στην ομάδα.
Το αποτέλεσμα, όχι απλά δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, αλλά η σεζόν ολοκληρώθηκε με τον «αιώνιο αντίπαλο» να σηκώνει το 4ο ευρωπαϊκό του τρόπαιο μέσα στο “T-Center” και εν συνεχεία να κατακτά και το πρωτάθλημα στην Stoiximan GBL!
Ακριβώς επειδή, λοιπόν, μία τόσο μεγάλη αποτυχία μπορεί να ξεχαστεί μόνο με μία κίνηση, που θα συσπειρώσει τον κόσμο της ομάδας και θα τον κάνει να ονειρευτεί την αναβίωση των επιτυχιών του παρελθόντος, το όνομα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι το μοναδικό που θα πετύχαινε τον συγκεκριμένο στόχο. Και μέσω του οποίου ο Γιαννακόπουλος θα έκλεινε (κλείσει) στόματα και θα έδινε (δώσει) απαντήσεις…
Όλα αυτά, βέβαια, δεν άρχισαν να κυκλοφορούν χωρίς να υπάρχει το απαραίτητο θετικό feedback από το περιβάλλον του 9 φορές πρωταθλητή Ευρώπης (με 4 διαφορετικές ομάδες)!
Γιατί από τις 25 του περασμένου Νοέμβρη, οπότε και κοούτσαρε για τελευταία φορά (όλως τυχαίως στο δεύτερο «σπίτι» του και απέναντι στην ομάδα της καρδιάς του), μέχρι και τα μέσα Φλεβάρη, δεν είχε αρχίσει απλά να ωριμάζει μέσα του η επιθυμία του να επιστρέψει στην προπονητική…
Αλλά, μιλώντας σε φίλους του, είχε αρχίσει να αφήνει θετικά vibes ως προς την προοπτική να επιστρέψει στον πάγκο του Παναθηναϊκού για να κλείσει την καριέρα του! Από την στιγμή, βέβαια, που θα υπήρχαν και οι κατάλληλες προϋποθέσεις με βάση τα θέλω του αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εκείνος οραματιζόταν το ενδεχόμενο αυτή της συνεργασίας.
Κι εδώ έρχεται ο δεύτερος λόγος, που έχει να κάνει με το ότι ο Παναθηναϊκός, θα ήταν ο μόνος οργανισμός για τον οποίο ο 66χρονος Ομπράντοβιτς που δεν αντέχει πολλές εκπτώσεις, θα έβαζε ένα ποσοστό… νερού στο κρασί του (για κάποιες παραμέτρους στην αγωνιστική λειτουργία), ώστε να ξανακάτσει στον πάγκο του!
Και να ξαναζήσει στιγμές που όμοιές τους, μόνο εκείνος έχει βιώσει στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ! Από πλευράς αποδοχής, αναγνώρισης, αγάπης και αποθέωσης για το κορυφαίο legacy (23 τίτλοι σε 13 χρόνια), που έχει επιτευχθεί ποτέ στα χρονικά του αθλήματος σε διασυλλογικό επίπεδο! Όταν κάποιος έχει αγαπηθεί και αγαπήσει τόσο πολύ, είναι δύσκολο να μην επιζητά κάποια στιγμή να γυρίσει στην… Ιθάκη του!
Έστω κι αν μέσα από την εν λόγω απόφαση ελλοχεύει ο κίνδυνος της εν μέρει αλλοίωσης μίας σπάνιας κληρονομιάς, όπως αυτή που άφησε στην διάρκεια της 13χρονης παρουσίας του στο ΟΑΚΑ. Κακά τα ψέματα, άλλος ήταν ο Παναθηναϊκός που παρέλαβε το 1999 (μία ανερχόμενη δύναμη στο ευρωπαϊκό στερέωμα) κι άλλος εκείνος που άφησε το 2012, όταν αποχώρησε (ένας κολοσσός του αθλήματος στην Γηραιά Ήπειρο με 6 ευρωπαϊκά τρόπαια, που άργοτερα έγιναν επτά).
Όπως γίνεται ευκόλως αντιληπτό, σχεδόν ταυτόχρονα, ωρίμασαν οι συνθήκες για μία επανασύνδεση, που φερ’ ειπείν, στο ξεκίνημα της σεζόν, ουδείς μπορούσε να φανταστεί.
Σε όλο αυτό το διάστημα που μεσολάβησε, ωστόσο, οι δύο πλευρές, δηλαδή ο επίσημος Παναθηναϊκός και ο ίδιος ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς (ή ο εκπρόσωπός του) δεν συναντήθηκαν ποτέ και η όλη προεργασία έχει γίνει μέσω τρίτων, οι οποίοι που ξέρετε, μπορεί να γίνουν και πρώτοι…
Σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός, όμως, τύφλα να έχει ο πεθερός, οπότε εδώ που φτάσαμε, στα μάτια μου φαντάζει σχεδόν απίθανο να χαλάσει ο «γάμος» για λίγο… διάστημα αναμονής.
Οπότε ας κάνουμε λίγη υπομονή και ας μείνουμε συντονισμένοι για την οριστική κατάληξη της υπόθεσης. Και αμέσως μετά, θα είμαστε σε θέση να πούμε πολλά περισσότερα. Άλλωστε στην παρούσα φάση, δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα που θα πλαισιώσουν τον νέο προπονητή, αλλά το πρόσωπό αυτό καθεαυτό και το αίσιο τέλος της υπόθεσης, που είναι από πολύ εύκολη έως και κρεμάμενη σε μία κλωστή…
Υγ.1: Αν οριστικοποιηθεί η επιστροφή του Ομπράντοβιτς, σκεφτείτε πόσο θα εκτοξεθεί το επίπεδο των προπονητών που θα εργαστούν του χρόνου στην GBL (Ομπράντοβιτς, Μπαρτζώκας, Σπανούλης, Τρινκιέρι, Σάκοτα, Ξανθόπουλος, Ζιάγκος, Λυκογιάννης, Παπανικολόπουλος, Παπαθεοδώρου, Λούκιτς, Βόβορας) και πόσο μεγάλη ώθηση θα δώσει στην ήδη αναβαθμισμένο ελληνικό πρωτάθλημα!
Υγ.2: Ο “Ζοτς”, μαζί με τον αείμνηστο Ντούσαν Ίβκοβιτς, τον Μπόζα Μάλκοβιτς και τον Ντράγκαν Σάκοτα, έχουν μεγάλη συνεισφορά στην διεθνώς αναγνωρισμένη σχολή προπονητών που χαρακτηρίζει εδώ και χρόνια το ελληνικό μπάσκετ, κάτι που αποδεικνύεται από το πόσοι Έλληνες προπονητές εργάζονται στο εξωτερικό (Ιτούδης, Πρίφτης, Καστρίτης, Πιστιόλης, Δέδας, Καλαβρός, Φλεβαράκης, Φραγκιάς, Μπρατσιάκος, Μέξας, Μάγειρας κ.α.) σε διάφορα πόστα. Και να φανταστείτε ότι ονόματα του βεληνεκούς του Γιάννη Σφαιρόπουλου και του Φώτη Κατσικάρη, την δεδομένη χρονική στιγμή δεν έχουν ομάδα, καθώς και το ότι εδώ και λίγους μήνες χάσαμε τον Θανάση Σκουρτόπουλο.
