Ο Αντώνης Καλκαβούρας επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει τις αναμενόμενα φειδωλές τοποθετήσεις του 66χρονου Σέρβου τεχνικού στο πλαίσιο της παρουσίασής του και σχολιάζει την ηγετική εμφάνιση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.
Έχοντας την τύχη και την ευλογία να γνωρίσω από αρκετά κοντά τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς σε όλη την διάρκεια της πρώτης θητείας του στο «τριφύλλι» (αλλά και αργότερα στην Φενέρμπαχτσέ), η αλήθεια είναι ότι με διακατείχε μία γλυκιά ανυπομονησία μέχρι να τον δω να επιστρέφει στο «σπίτι» του και να γνωρίζει την αποθέωση από τον κόσμο της ομάδας.
Οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν το μεσημέρι της Δευτέρας (22/06) στο “Telecom Center Athens”, για όλους τους παλαιότερους που καλύψαμε τα 13 χρόνια του κορυφαίου lecacy που άφησε ποτέ προπονητής σε σύλλογο (23 τίτλοι σε 29 τελικούς), παραπέμπουν σε κάτι ενδιάμεσο σε “deja vu” και σε «σαν να μην πέρασε μία μέρα»!
Ενώ στην ουσία έχουν περάσει 14 χρόνια, στην διάρκεια των οποίων καταγράφηκαν και ουκ ολίγες μελανές στιγμές στην σχέση του “Ζοτς” με τον «ισχυρό άνδρα» του «επτάστερου». Υπό αυτό το πρίσμα η ανακοίνωση της επιστροφής του στον πάγκο του Παναθηναϊκού και η παρουσίασή του με κάθε επισημότητα στο ΟΑΚΑ, συνιστά μία ηχηρή επιτυχία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.
Κι όλα αυτά σε πείσμα των φημών που τον θέλουν να βρίσκεται σε διαδικασίας μεταβίβασης των μετοχών της «πράσινης» ΚΑΕ και σε ένα momentum που ο σύλλογος χρειαζόταν ένα θετικό «ηλεκτροσόκ» όπως αυτό του “I am back” από τα χείλη του πιο επιτυχημένου προπονητή στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Άλλωστε, η συνολική παρουσία του 52χρονου ιδιοκτήτη του μπασκετικού Παναθηναϊκού, η «γλώσσα του σώματος», αλλά και οι ατάκες του στην συνέντευξη Τύπου, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο γιος του αείμνηστου Παύλου Γιαννακόπουλου, δεν πάει πουθενά.
Όπως έφερε τον Ζέλικο πίσω στο ΟΑΚΑ και πολύ εύστοχα χαρακτήρισε την συγκεκριμένη συμφωνία με κατι σημαντικότερο κι από ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο), έτσι θα παραμείνει στην διοίκηση για να γευθεί τους καρπούς της προσπάθειάς του να επαναφέρει την ομάδα στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Αυτά που θα αλλάξουν σίγουρα είναι ο τρόπος λειτουργίας του αγωνιστικού τμήματος, η μπασκετική κουλτούρα που θα το χαρακτηρίζει (οικογενειακό κλίμα, πειθαρχία και μαχητικό πνεύμα) και φυσικά η κατεύθυνση που θα έχουν οι παίκτες από το έμπειρο τεχνικό επιτελείο! Πάντα με βάση τα θέλω του «Μεγάλου»…
Η αναφορά του «Ζοτς» στην διάρκεια, στον αλληλοσεβασμό και στο οικογενειακό περιβάλλον είναι πολύ σημαντικότερη απ’ όσο φαίνεται – αν τη δει κάποιος επιδερμικά – ενώ χαρακτηριστική ήταν και η απόσταση που πήρε από τις επιτυχίες που τον συνδέουν με το παρελθόν, δίνοντας έμφαση στο κίνητρο για σκληρή δουλειά στο παρόν και στο μέλλον.
Καθόλου τυχαίο δεν ήταν επί προσωπικού αναφέρθηκε μόλις σε τρία ονόματα. Στον Σλούκα και τον Λεσόρ, οι οποίοι συνεργάστηκαν μαζί του, γνωρίζουν καλά το σύστημά και τα χούγια του (οπότε θα παίξουν κι ένα έξτρα ρόλο ως συνδετικοί κρίκοι στα αποδυτήρια), καθώς επίσης και στον Φραγκίσκο Αλβέρτη, με τον οποίο είχε μία ιδιαίτερη σχέση τόσο όταν έπαιζε, όσο και όταν σταμάτησε.
Προσωπικά δεν περίμενα να βγουν ειδήσεις από την παρουσίαση, κάτι που συνέβη με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο όταν του ζητήθηκε να ξεδιαλύνει το τοποία γύρω αενώ για το τέλος άφησα τις απαντήσεις του όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει το εγκώμιο που του έπλεξε ο Γιαννακόπουλος, αλλά και το κίνητρό του για τον τίτλο που του λείπει, για να φτάσει σε διψήφιο αριθμό τροπαίων στην Euroleague.
Κάντε την σύγκριση με τον προκάτοχό του, Εργκίν Αταμάν και αναρωτηθείτε αν ο Τούρκος θα απαντούσε πότε ότι ο σύλλογος είναι μεγαλύτερος από τα πρόσωπα και ότι το ενδεχόμενο 8ο του συλλόγου θα είχε πολύ μεγαλύτερη αξία απο το 10ο το δικό του…
Πιο απλή απόδειξη ότι για την ριζική αλλαγή που έρχεται στον μπασκετικό Παναθηναϊκό, από τον άνθρωπο που θα καθορίζει τα πάντα στην νέα εποχή, ίσως να μην υπάρχει…
