O Nίκος Αθανασίου προσπαθεί να καταλάβει αν βρίσκεται σε ένα παράλληλο ποδοσφαιρικό σύμπαν.
Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε: Κάθε άνθρωπος, κάθε επαγγελματίας έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την δουλειά του και την ποιότητά αυτής. Ιδιωτικά και δημόσια.
Ο Ράφα Μπενίτεθ, ένας εκ των σπουδαιότερων προπονητών στην Ευρώπη από το 2000 μέχρι και το 2015, δεν θα κριθεί στην Ελλάδα. Με τα καλά του και τα στραβά του, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του, έχει κριθεί από την ίδια ιστορία. Κάθε φορά που θα μπαίνει στο σπίτι του και θα κοιτάζει στον χώρο με όσα έχει κερδίσει στο ποδόσφαιρο, θα φουσκώνει και δικαίως από υπερηφάνια για όσα έχει κατακτήσει στην φοβερή και τρομερή του καριέρα. Τα μετάλλια του παρελθόντος, οι ένδοξες στιγμές, τα πρωταθλήματα σε άλλες εποχές, όπως και το Champions League δεν παίζουν… μπάλα στο σήμερα.
Αν το ποδόσφαιρο λειτουργούσε με αυτό τον τρόπο, θα βλέπαμε στις κορυφαίες ομάδες του σήμερα, τον Μαρσέλο Λίπι, τον Ότμαρ Χίτζφελντ, τον Βιθέντε Ντελ Μπόσκε και τον Γιουπ Χάινκες. Ένας προπονητής επειδή πήρε το Champions League το 2005 και το ισπανικό πρωτάθλημα στις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν σημαίνει πως όπου και αν πάει, θα ξαναπετύχει τα ίδια ή έστω αντίστοιχα. Πόσω μάλλον όταν έχουν προηγηθεί η Έβερτον, η Ντάλιαν και η Θέλτα στη τελευταία δεκαετία στη περίπτωση του Ράφα.
Άνοδος πέντε θέσεων για τον Τσιτσιπά στην Παγκόσμια Κατάταξη – Μπήκε στους 200 ο...
Όσες ομάδες επιλέγουν ακόμη και σήμερα προπονητές έχοντας ως μοναδικό κριτήριο το ”βιογραφικό”, μειώνουν αυτομάτως τις πιθανότητες τους για να φτάσουν στην επιτυχία. Αφού ξεκινήσαμε με όσα θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα σε μία χώρα που έχει την ποδοσφαιρική τάση να αισθάνεται… μπανανία και να μην νιώθει την ανάγκη να αντιληφθεί τους κανόνες του αθλήματος, πάμε και στην ουσία του σημειώματος, προσπαθώντας να καταλάβουμε αν βρισκόμαστε σε ένα παράλληλο ποδοσφαιρικό σύμπαν ή στο ίδιο, όσον αφορά τον Παναθηναϊκό.
Ο Ισπανός κόουτς μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ προσπάθησε, απόλυτα θεμιτά, να υπερασπιστεί την δουλειά του. Έτσι το ένιωσε, έτσι το έπραξε. Και κάπου εδώ έρχεται το παράλληλο σύμπαν.
Κατόρθωμα ξανά η είσοδος στην τετράδα. Επίτευγμα ξανά το προσπέρασμα του Λεβαδειακού, από τον οποίο ο Παναθηναϊκός ήταν στο -2 με ματς λιγότερο όταν ανέλαβε ο κόουτς και όχι στο -9.
Χθες το βράδυ μετά το 0-0 κόντρα στην Ένωση προστέθηκε και η περηφάνια για όσα έχει καταφέρει ο σύλλογος φέτος. Να υπενθυμίσουμε πως μιλάμε για τον Παναθηναϊκό. Για το ελληνικό πρωτάθλημα. Σε μία κακή σεζόν είναι επιτυχία για την Λίβερπουλ ή την Γιουνάιτεντ να τερματίσουν στην τέταρτη θέση. Στη Premier League, όπου ο ανταγωνισμός είναι υψηλός.
Αν για τον Παναθηναϊκό των 40 εκατομμυρίων ευρώ μπάτζετ, των 18 εκατομμυρίων ευρώ μεταγραφών τον Γενάρη και των 4 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως στον προπονητή, είναι κατόρθωμα, επίτευγμα και περηφάνια το προσπέρασμα του Λεβαδειακού που έχει το 1/20 ως μπάτζετ, τότε σόρρι άλλα μάλλον μιλάμε για άλλη ομάδα, για άλλο σωματείο, για άλλον οργανισμό και ο πήχης, δυστυχώς, είναι πιο κάτω και από τα τάρταρα.
Tέτοια εποχή, τέσσερα χρόνια πριν, μετά από μία νίκη μέσα στην έδρα του Ολυμπιακού, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς με πολύ χειρότερο ρόστερ από το φετινό, δήλωνε πως ”αν ήμουν προπονητής σε άλλη ομάδα μπορεί να χαιρόμουν. Όταν, όμως, είμαι προπονητής στον Παναθηναϊκό και ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής με τόσους βαθμούς διαφορά, δεν μπορώ να χαίρομαι”. It’s all about respect που έλεγε κάποτε και μια ψυχή. Ή καλύτερα, όλα είναι θέμα Παναθηναϊκής και ποδοσφαιρικής ενσυναίσθησης.
Από κει και πέρα, τα πρότζεκτ, προφανώς κρίνονται από την βελτίωση.
Ας μιλήσουμε για αυτή, μέσα από τους αριθμούς της απόδοσης του Παναθηναϊκού στα 38 ματς επί των ημερών του προπονητή. Βελτιώθηκε η φυσική κατάσταση; Ναι. Βελτιώθηκε η αμυντική λειτουργία έστω μέσα από έναν τρόπο άμυνας που δεν ταιριάζει σε ομάδα πρωταθλητισμού. Με έντεκα παίκτες πίσω από την μπάλα, περιμένοντας στο μισό γήπεδο, με μαζική άμυνα.
Ναι. Εδώ, όμως, μιλάμε για ομάδα που πρέπει να παίρνει νίκες, να είναι ανταγωνιστική. Αν δεν δημιουργείς δεν σκοράρεις και αν δεν σκοράρεις, δεν νικάς.
Τι λένε, λοιπόν, οι αριθμοί πέρα από την προσωπική άποψη του καθενός, πέρα από όσα μπορεί να αρέσουν ή να μην αρέσουν στο μάτι του παρατηρητή;
Ο Παναθηναϊκός σε ροή παιχνιδιού σε αυτά τα 38 ματς, δημιουργεί μόλις 1.07xGoals ανά παιχνίδι. Επίδοση που παραπέμπει σε ομάδα που παλεύει να κρατηθεί στην κατηγορία και όχι σε ομάδα πρωταθλητισμού.
Ο Παναθηναϊκός στα επτά τελευταία παιχνίδια, έπειτα από σχεδόν δέκα ώρες παιχνιδιού, δεν έχει σκοράρει ΟΥΤΕ ΕΝΑ γκολ σε κανονική ροή αγώνα. Μόνο με τρία πέναλτι. Με Ταμπόρδα κόντρα στη Μπέτις, με Ζαρουρί και Τεττέη απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης.
Ο Παναθηναϊκός στα ντέρμπι, σε δέκα ματς-καθρέφτη για την αγωνιστική πρόοδο, έχει 0.67xGoals ανά παιχνίδι και απόλυτα φυσιολογικά μετρά 6 ήττες, 2 ισοπαλίες και 2 μόλις νίκες. 2/10!
Ο Παναθηναϊκός είναι η μόνη ομάδα στα φετινά play offs που δεν έχει πετύχει ούτε ένα γκολ και η μόνη ομάδα που αγνοεί την χαρά της νίκης.
Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, όταν το μόνο σχέδιο που υπάρχει για την δημιουργία είναι οι μεγάλες μεταβιβάσεις στον Τεττέη που καλείται να κάνει τον σούπερ ήρωα, να περάσει δύο και τρεις για να φτιάξει μια φάση. Μηδέν αυτοματισμοί, μηδέν συνδυαστικό ποδόσφαιρο, μηδενική δημιουργία. Είναι πάρα πολύ απλό. Παράλληλα, για ακόμη μία φορά το έμψυχο δυναμικό υποτιμήθηκε. ”Με τα εργαλεία που έχουμε κάνουμε ό,τι μπορούμε. Αν θες καλύτερο αποτέλεσμα πρέπει να αλλάξεις κάποια από τα εργαλεία”.
Τον Ιανουάριο ήρθαν καλύτερα εργαλεία, καμία βελτίωση στο δημιουργικό κομμάτι. Αλλά εδώ μια παύση. Επιστροφή σε μία πρόσφατη συζήτηση. Δεν γίνεται ο ΟΦΗ με αυτό το ρόστερ να παίζει κυριαρχικό ποδόσφαιρο, ακόμη και στον τελικό του Κυπέλλου κόντρα στον ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός να μην μπορεί. Δεν γίνεται η Θέλτα μετά την αλλαγή προπονητή και με χειρότερα ”εργαλεία” μετά τις σημαντικές πωλήσεις να… πετάει και να παίζει μπαλάρα, διεκδικώντας και πετυχαίνοντας μεγάλους στόχους.
Δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός του Ιβάν, του Αναστασίου ακόμη και του Δώνη να είχαν μία πιο συμβατή αγωνιστική ταυτότητα με πολύ μικρότερα μπάτζετ και ατομική ποιότητα και να μην μπορεί αυτός. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, με πιο χαρακτηριστικά την περσινή ΑΕΚ και την ΑΕΚ του Νίκολιτς.
Δυστυχώς όταν η δουλειά ενός προπονητή δεν βγαίνει στο χορτάρι, εννιά στις δέκα φορές το ρόστερ δεν είναι καλό, δεν έχει ποιότητα και πάει λέγοντας. Μέχρι να έρθει ένας συμβατός και πιο μεταδοτικός προπονητής για να αποδείξει πως όλα αυτά ήταν απλές δικαιολογίες. Το έχουμε δει να συμβαίνει δεκάδες φορές.
Αντί επιλόγου:
Όταν μεταφέραμε στους Galacticos το ρεπορτάζ για την εισήγηση περί έντεκα και δώδεκα βασικών παικτών(άρα δεν κάνει ο Τεττέη, ο Αντίνο, ο Ταμπόρδα, ο Καλάμπρια, ο Κυριακόπουλος και πάει λέγοντας) και παραμονή Σισοκό και Ερνάντεθ(για όνομα του θεού του ποδοσφαίρου), μερικά trolls και κάποιοι που εδώ και καιρό ξύνονται στη γλίτσα του τσοπάνη νομίζοντας πως η σιωπή είναι αδυναμία, προσπάθησαν να το περάσουν σαν fake news.
Μέχρι που τους ξεβράκωσε η ίδια η πραγματικότητα δια στόματος Μπενίτεθ στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου. Το να κάνεις ”καριέρα” δίχως να έχεις ιδέα για το παραμικρό δεν είναι κακό. Το να κάνεις ”καριέρα” χυδαιολογώντας εις βάρος ανθρώπων που κάτι ξέρουν, αυτό είναι το κακό. Μην γυρίσουμε στο καλοκαίρι του 2024 είναι αμαρτία και μεγαλώνουμε πλέον…
