Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την προσπάθεια που θα κάνει ο Παναθηναϊκός για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, εξηγεί ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι το φαβορί και ότι ξεκινάει από τη θέση του αουτσάιντερ ενώ αναφέρθηκε και στον «μπασκετικό εγωισμό» που πρέπει να βγάλουν οι «πράσινοι» στους τελικούς.
Περίεργοι οι φετινοί τελικοί στην Stoiximan GBL. Πολύ περίεργοι. Αν εξαιρέσω 2-3 χρονιές, την τελευταία 10ετία ποτέ δεν υπήρχε ξεκάθαρο φαβορί μεταξύ των «αιωνίων».
Για παράδειγμα το 2015 ήταν «γκραν φαβορί» ο Ολυμπιακός και δη όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε με… Κούπερ και Ρεϊμάρ Μόργκαν, ενώ υπήρχε μεγάλη διαφορά και την διετία 2022-2023 όπου οι «ερυθρόλευκοι» είχαν επιβεβαιώσει τον τίτλο του φαβορί κατακτώντας τον τίτλο. Τις περισσότερες φορές ωστόσο επικρατούσε ισορροπία. Δεν υπήρχε μεγάλη απόκλιση στα ρόστερ των δύο ομάδων. Αν δεν ήταν ισοδύναμα, ήταν -τουλάχιστον- πολύ κοντά το ένα με το άλλο.
Φέτος όμως οι τελικοί είναι πραγματικά πολύ περίεργοι και τελείως διαφορετικοί. Το γιατί; ΚΑΙ οι δύο ομάδες έχουν εξαιρετικά ρόστερ. Πανάκριβα. Με παίκτες υψηλής ποιότητας. Πρωτοκλασάτοι. Ένας και ένας. Και όμως. Υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί και αυτό -κατά γενική, πιστεύω, ομολογία- είναι ο Ολυμπιακός. Και όχι λόγω του αβαντάζ της έδρας. Το συγκεκριμένο γεγονός δεν το βάζω καν στην εξίσωση. Όπως έχουμε δει τα τελευταία 1-2 χρόνια, πιο εύκολα κερδίζει ο ένας «αιώνιος» τον άλλον εκτός έδρας, παρά εντός.
Και ούτε είναι φαβορί λόγω έμψυχου δυναμικού. Είναι ωστόσο το μεγάλο φαβορί λόγω του μπάσκετ που παίζει, της ψυχολογικής κατάστασης που βρίσκεται και του (γενικού) κλίματος που επικρατεί μέσα στην ομάδα. Ο Ολυμπιακός, πείθει. Ο Παναθηναϊκός όχι. Και φαντάζομαι το είδαμε στα δύο παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ. Ομολογώ ότι περίμενα από τους «πράσινους» να μπουν στα παιχνίδια και να… μασάνε σίδερα. Να βγάλουν σκληράδα.
Να έχουν ενέργεια. Φρεσκάδα. Διάθεση. Με εξαίρεση κάποια μικρά κομμάτια του δεύτερου αγώνα στη Θεσσαλονίκη, δεν είδα τίποτε απολύτως. Και αν μη τι άλλο το γεγονός αυτό προκάλεσε έντονο προβληματισμό. Όχι τόσο για τα ημιτελικά (αν και δεν ήθελε και πολύ να γίνει η ζημιά στο Game 1 της σειράς) όσο για τους ερχόμενους τελικούς της Stoiximan GBL.
Αν ο Παναθηναϊκός μπει με αυτήν την νοοτροπία, το πιθανότερο είναι ότι ο Ολυμπιακός θα περάσει από πάνω. Άλλωστε (και αυτό δεν αποτελεί μυστικό) είναι τόσο μεγάλη η αντιπαλότητα των δύο ομάδων όπου ο ένας θέλει να… βγάλει το μάτι του άλλου. Αυτή τη στιγμή οι «ερυθρόλευκοι» βρίσκονται ένα σκαλί πιο ψηλά και σίγουρα θα θέλουν να εκμεταλλευτούν την -κατά τα φαινόμενα- ανωτερότητά τους. Από την άλλη μιλάμε για τελικούς «αιωνίους» όπου δεν χωρούν προγνωστικά και βιαστικές «αναγνώσεις».
Είμαι ο πρώτος που λέει ότι το μπάσκετ είναι το πλέον αξιοκρατικό άθλημα και ότι η καλύτερη ομάδα θα κερδίσει τις εννέα φορές από τις δέκα αλλά όπως ανέφερα και προηγουμένως τα ρόστερ δεν απέχουν το ένα με το άλλο. Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι εσωτερικό. Ψυχολογίας, νοοτροπίας και διάθεσης. Αν δεν αφήσουν πίσω οι «πράσινοι» τα όποια προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζουν και την (λογικότατη) πίκρα από την απώλεια του Final Four θα έχουν μεγάλο πρόβλημα στους τελικούς.
Οι παίκτες ΟΦΕΙΛΟΥΝ να βγάλουν τον μπασκετικό του εγωισμό μέσα στις τέσσερις γραμμές. Να μην «κουβαλήσουν» το επόμενο 10ημερο όλα όσα μπορεί να τους απασχολούν και να τους «χαλάνε» το μυαλό. ΟΦΕΙΛΟΥΝ άπαντες, παίκτες και προπονητής, να κυνηγήσουν τον τελευταίο, μεγάλο, στόχο της σεζόν. Την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Θα είναι πετυχημένη η σεζόν εάν τα καταφέρουν; Όχι από τη στιγμή που είχαν θέσει ως μεγάλο στόχο το Final Four της Αθήνας και το τρόπαιο της Euroleague. Σίγουρα όμως δεν θα είναι και τελείως αποτυχημένη με το εγχώριο «double» στο παλμαρέ τους. Δεν τίθεται καν θέμα εάν μπορούν. Φυσικά και μπορούν. Μπορούν και… παραμπορούν να τα καταφέρουν και να πάνε κόντρα στην γενική αντίληψη που επικρατεί ενόψει των τελικών.
Απλά δίπλα στον μπασκετικό τους εγωισμό και το ατομικό ταλέντο του καθενός ξεχωριστά, ΠΡΕΠΕΙ να μπει το «εμείς». Ο στόχος είναι κοινός. Και ΟΛΟΙ πρέπει να δουλέψουν γι’ αυτόν. Καθένας από το δικό του πόστο. Και, επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε και κάτι. ΟΛΟΙ πρέπει να παίξουν και για τον ιδιοκτήτη της ομάδας.
Για να λέμε τα πράγμα με το όνομά τους και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να περνάει στα αψήφιστα, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στήριξε φέτος ΑΠΟΛΥΤΑ παίκτες και προπονητή, ακόμα και σε πραγματικά ΠΟΛΥ δύσκολες καταστάσεις για την ομάδα. Και οφείλουν να (προσπαθήσουν να) του χαρίσουν ένα μικρό χαμόγελο. Όχι μεγάλο. Μικρό. Δεν λέω ότι σώνει και καλά θα πετύχουν αλλά τουλάχιστον να παίξουν ως Παναθηναϊκός!
Και είναι πολύ σημαντικό και αυτό που είπε ο Άταμαν μετά την πρόκριση του Παναθηναϊκού στους τελικούς μετά το Game 2.
«Είμαστε καλύτεροι από τον Ολυμπιακό και θα το δείξουμε στους τελικούς». Και γιατί είναι σημαντικό; Επειδή το είπε για να το ακούσουν όλοι, κυρίως οι ίδιοι οι παίκτες, και να το βγάλουν μέσα στα παιχνίδια. Μπορεί ο Τούρκος προπονητής να βγάζει συνέχεια παίκτες στη… σέντρα αλλά από την άλλη κάνει και τα πάντα για να τους τονώσει την αυτοπεποίθησή τους και να τους δώσει να καταλάβουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν.
Μπορεί αγωνιστικά και τακτικά ο Παναθηναϊκός να υστερεί και να μην παίζει καλό μπάσκετ, αλλά όταν κρίνεται ένας τίτλος, ο τελευταίος της χρονιάς και μάλιστα έχοντας προηγηθεί η μεγάλη αποτυχία, άπαντες πρέπει να είναι σε εγρήγορση. Άπαντες πρέπει να παίξουν καλύτερα από τις δυνατότητές τους. Άπαντες (όσο… λαϊκίστικο και αν μπορεί να ακούγεται) πρέπει να βγάλουν το 101% του μπάσκετ που έχουν μέσα τους.
Εάν όντως το πράξει αυτό ο Παναθηναϊκός θα είμαι ο πρώτος που θα βγάλει το καπέλο σε όλους. Άλλωστε μετά το τέλος της σεζόν αναμένονται και πολλές εξελίξεις στις τάξεις της ομάδας. Έως τότε κρίνεται το πρωτάθλημα και ΟΛΟΙ πρέπει να δουλέψουν γι’ αυτό.
