Ο Γιάννης Σερέτης γράφει για την απογοητευτική μετά το 30’ εικόνα του Παναθηναϊκού απέναντι στην ΤΣΣΚΑ 1948, τη δυσλειτουργία στη μεσαία γραμμή και το ρίσκο μέχρι την προσθήκη Κάνγκουα και νέου χαφ.
Οποιοσδήποτε κι αν ανατρέξει στις σπουδαίες πορείες των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλες βασίστηκαν στην καλή αμυντική λειτουργία τους. Βραδιές φανταχτερές με τρία και τέσσερα, ακόμα και… έξι γκολ (Στεάουα, Λεβερκούζεν) ασφαλώς και υπήρξαν και όλους. Ακόμα και στην πρόσφατη κατάκτηση του Conference League από τον Ολυμπιακό, τα έξι στη Μακάμπι και τα τέσσερα στην Αστον Βίλα δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Όμως ειδικά σε νοκ άουτ ματς ανέκαθεν η ανασταλτική λειτουργία ήταν το «Α» και το «Ω». Kαι οι λεπτομέρειες. Το «δοκάρι και μέσα» – «δοκάρι και έξω». Θυμηθείτε πώς έκανε πέρυσι η ΑΕΚ του Νίκολιτς το 3/3 και θα καταλάβατε.
Ο δικός του τρόπος και το δικό του ρίσκο
Αυτό που ειλικρινά ακόμα δεν μπορώ να διακρίνω είναι αν το έχει καταλάβει ο Τζέισον Νίστρουπ ή αν επιμένει και θα επιμένει στον δικό του τρόπο, ανεξάρτητα από το τεράστιο ρίσκο που παίρνει. Ποιο; Να θεωρεί – βάσει του τρόπου που παρατάσσει τον Παναθηναϊκό και παίζει αυτή την περίοδο το Τριφύλλι – ότι τις προκρίσεις θα τις πάρει με την παραγωγικότητα, τη δημιουργία, την επίθεση. Ισως να τον παρέσυρε σε επικίνδυνα μονοπάτια η εικόνα στα δύο ματς με την ουγγρική Πάκσι, εναντίον της οποίας ο Παναθηναϊκός μπορούσε να πετύχει 7-8 γκολ συνολικά. Η ΤΣΣΚΑ 1948 δεν είναι τόσο επικίνδυνη επιθετικά και χαρισματική δημιουργικά, αλλά είναι πολύ πιο συμπαγής, με πιο έμπειρους παίκτες, ικανότερους μεσοαμυντικά και σίγουρα έχει διαβάσει πολύ καλύτερα τον Παναθηναϊκό συγκριτικά με τους Ούγγρους.
Ξεχάστηκε γρήγορα η τεσσάρα από τη Ραπίντ
Το… καλό για τον Παναθηναϊκό θα είναι να έχει παρασυρθεί απ΄ αυτή την εικόνα ο Νίστρουπ. Το (πολύ) κακό θα είναι αν ο Δανός επιμείνει σ’ αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού σ’ αυτό το χρονικό σημείο της σεζόν. Διότι αυτό θα συνεπάγεται ότι δεν έχει διαβάσει καθαρά τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά αρκετών παικτών του και πώς αυτά συνδυάζονται. Το αναφέρουμε τώρα, πριν από τη ρεβάνς της Τρίτης, όπου οι Πράσινοι ίσως με τον ίδιο τρόπο ή παίζοντας με ακόμα πιο επιθετικό στυλ (4-4-2 με Ραστόντερ – Λιβάι ας πούμε) μπορεί να ρίξουν μια τριάρα και να αποχωρήσουν χαλαρά για τα… επόμενα.
Το αναφέρουμε διότι φαίνεται ότι η Βιέννη ξεχάστηκε γρήγορα στον Παναθηναϊκό! Δεν θα έπρεπε! Εχουν περάσει μόλις 20 μέρες από εκείνη τη φιλική τεσσάρα σε κόντρα επιθέσεις, η οποία είχε φανερώσει πολλές από τις αδυναμίες του Παναθηναϊκού και δημιουργικά απέναντι σε κλειστή άμυνα και αμυντικά στο transition. Συμπτωματικά, μάλιστα, σ’ εκείνο το ματς ο Νίστρουπ είχε προτιμήσει τον Ραστόντερ ως βασικό και οι μόνες αλλαγές συγκριτικά με τη χθεσινή ενδεκάδα ήταν ο Φαν Ντρόνγκελεν και ο Γιάγκουσιτς αντί του άτυχου Ινγκασον και του Ταμπόρδα αντίστοιχα. Όμως προφανώς οι Πράσινοι το ξέχασαν γρήγορα εκείνο το ματς.
Ο play maker Καμαρά και η έλλειψη «πολεμιστών»
Είναι λογικό να αποτελούν ζητούμενα η συνοχή και η χημεία, ειδικά όταν μιλάμε για μια ομάδα που παίζει μόλις με έναν «παλιό» στην άμυνα (Κυριακόπουλος), έναν «παλιό» στη μεσαία γραμμή (Τσιριβέγια/Τσέριν), νέο φορ (Ραστόντερ) και ουσιαστικά νέο «δεκάρι» που δεν χρησιμοποιούνταν από τον προηγούμενο κόουτς (Γιάγκουσιτς). Το παράλογο είναι να πιστεύεις ότι σ’ αυτό το timing της σεζόν, με αυτά τα δίδυμα μέσων (Καμαρά – Τσέριν, Καμαρά – Τσιριβέγια) ο Παναθηναϊκός μπορεί να παίζει σε τόσο «ψηλά» μέτρα, με οκτώ – εννιά παίκτες κάτω από τη σέντρα σε ορισμένες περιπτώσεις.
Το είχαμε σημειώσει και στην περίοδο της γενικής θριαμβολογίας για τον Καμαρά: είναι τρομερός με την μπάλα στα πόδια, αλλά ο Παναθηναϊκός δεν τον πήρε για play maker, ούτε για δεκάρι. Μέχρι να παίξει ο σπιντάτος Κάνγκουα και να αποκτηθεί το καινούριο 6-8άρι, ο Παναθηναϊκός «τζογάρει» ποδοσφαιρικά αν συνεχίσει στα ευρωπαϊκά προκριματικά να παίζει με τέτοια αφέλεια και επιθετικότητα έχοντας προβληματικούς ανασταλτικά μέσους. Δηλαδή χαφ που δεν μπορούν να πάνε σε πολλά κλεψίματα και σε επιθετικό πρέσινγκ, χαφ σε χαμηλές εντάσεις, χαφ που θέλουν την μπάλα στα πόδια και δεν μπορούν να την πάρουν από τον αντίπαλο, χαφ που δεν είναι ball winners και «πολεμιστές».
Έμεινε όρθιος λόγω Πένια και στόπερ
Ο Παναθηναϊκός ήταν καλός στο πρώτο 30λεπτο, αλλά τελικά δεν ηττήθηκε από την ΤΣΣΚΑ 1948 λόγω της καλής απόδοσης των δύο στόπερ του (καλύτερος όλων ο «πολεμιστής», Ρικ Φαν Ντρόνγκελεν) και της ετοιμότητας του καλού Πένια, ο οποίος «έβγαλε» και το τετ α τετ με τον σκόρερ Ρούσεφ στο 57΄ και με τα ακροδάκτυλα (δοκάρι και… άουτ) την «οβίδα» του Γκάσεβιτς στο 81’! Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.
Αν ο Νίστρουπ (που μίλησε σωστά σε γενικές γραμμές στη συνέντευξη Τύπου) την δει κατάματα, θα φροντίσει να παρατάξει στη ρεβάνς έναν Παναθηναϊκό διαφορετικό τακτικά, διότι νέους χαφ δεν θα έχει. Πιο προσεκτικό αμυντικά, πιο «συγκρατημένο», πιο λογικό. Αν όχι, θα πάρει ρίσκο κι όπου βγει. Αν βγει «αποκλεισμός» από μια ομάδα που δεν έβαλε ούτε ένα γκολ σε 210 λεπτά ποδοσφαίρου εναντίον της Σπάρτακ Τρνάβα και ο Παναθηναϊκός μείνει στον καναπέ όλο το χειμώνα, θα έχει χάσει από τον Αύγουστο ένα σημαντικό κανονάκι από το πρώτο δίμηνο στην καινούρια ομάδα του.
