Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστευει ότι το μόνο που χρειάζονται οι μικρές Εθνικές ομάδες είναι …να μην ασχολείται κανείς μαζί τους.
Η Εθνική Παίδων που παίζει αυτές τις μέρες στο Ευρωμπάσκετ Κ16, είναι διπλά άτυχη. Άτυχη όχι μόνο επειδή το εφικτό 2-0 των πρώτων αγωνιστικών έγινε 0-2 από μία χαμένη βολή και δύο χλιαρές άμυνες, αλλά και επειδή το dna της την έριξε αύτανδρη στα νύχια του νεοέλληνα. Μισό λεπτό, σβήστε τη λέξη «αύτανδρη». Εδώ δεν μιλάμε για άνδρες, αλλά για παιδιά. Δεκάξι και δεκαπέντε χρονών.
Ναι, αλλά τι παιδιά; Ένα από τα ουκ ολίγα αστεράκια της ομάδας συμβαίνει να είναι γιος του Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος μπορεί να είναι πιο επιτυχημένος σε αυτό που κάνει από το 99% των Ελλήνων, αλλά παραμένει κόκκινο πανί για όσους ομνύουν στα πράσινα και εσχάτως για όσους ομνύουν στα μαυρόασπρα.
Επιπρόσθετα η Εθνική Κ16 έχει στις τάξεις της δύο εξαιρετικούς παίκτες (τον Γιάννη Σπανό και τον Γιώργο Χαραλαμπίδη) που μόλις την περασμένη εβδομάδα υπέγραψαν στον ΠΑΟΚ, οπότε ερεθίζει τα αισθητήρια και πολλών άλλων που υπό κανονικές συνθήκες θα την αγνοούσαν.
Σαν να μην έφταναν αυτά, ένας από τους καλύτερους παίκτες της (ο Γιώργος Μοναμά) είναι μαύρος και έχει πατέρα μετανάστη (όπως και ο Φαλού Ενταγιέ, που απουσιάζει λόγω τραυματισμού). Εάν το τελευταίο σας φαίνεται νεκρό γράμμα, σας παραπέμπω στην ανάρτηση της Λίσα Ιτόγια, της μαύρης Ελληνονιγηριανής κοπέλας που είναι πρώτη σκόρερ της Εθνικής κορασίδων.
Χωρίς να κάνει τίποτε λάθος, η Εθνική Παίδων παραδόθηκε βορά στο αδηφάγο και αδυσώπητο θηρίο του διαδικτύου, με ενορχηστρώτρια την οπαδική δημοσιογραφία βεβαίως βεβαίως.
Με το που γνώρισε δύο ήττες, όχι από τίποτε χωριά αλλά από ισχυρούς του χώρου (Ισπανία και Ισραήλ), στοχοποιήθηκε από τον κάθε κακομοίρη που ψάχνει εύκολους στόχους για να βγάλει τα απωθημένα του με την εκκωφαντική, ανώνυμη φωνούλα του. Μπήκαν και οι ρατσίσταροι στο χορό να αναζητήσουν τη χαμένη εθνική υπερηφάνεια, έδεσε το γλυκό.
Τα ίδια συνεβησαν με την Κ20 και με την Κ18, αλλά αυτές ήταν πιο τυχερές. Δεν είχαν στους κόλπους τους ούτε Σπανούλη τζούνιορ ούτε νεοπλουτίστικες μεταγραφικές ίντριγκες ούτε Αφροέλληνες αθλητές. Δεν πρόκειται να δώσω άλλη αξία στον εσμό που δεν σέβεται ούτε την τρυφερή ηλικία των παιδιών (και που από χθες επέστρεψε στον αγαπημένο του στόχο, τον Γιάννη «Ακενοτούμπο»), πρόκειται όμως να σας πω τη μπασκετική γνώμη μου για αυτή την ομάδα.
Τα πιτσιρίκια έχουν άφθονο ταλέντο, μπορούν να κατακτήσουν ακόμα και το χρυσό μετάλλιο εάν βρουν τρόπο να κερδίσουν τον προημιτελικό με την πανίσχυρη Λεττονία του απίθανου Μπέντζι Μπερουέτ. Και αποτελούν σπουδαία μαγιά με το μέλλον, μαζί με τους κορυφαίους της 6ης στην Ευρώπη Εθνικής Εφήβων (Κ18).
Η ομάδα των Νέων (Κ20) μου φάνηκε λιγότερο αξιόλογη, αλλά έφτασε σε ικανοποιητικό αποτέλεσμα (5η) παρ’ όλο που παρατάχθηκε στο δικό της Ευρωμπάσκετ με καθοριστικές απουσίες: Αβδάλα, Λιοτόπουλο, Αμπόσι, Σπάρταλη, χώρια οι …υπερήλικες Σαμοντούροφ, Ζούγρης.
Εάν υπάρχεί ένα εγγενές μειονέκτημα που φρενάρει τον ενθουσιασμό μου, αυτό είναι το σωματομετρικό έλλειμμα. Σε τρεις Εθνικές ομάδες με αθλητές 15-20 ετών δεν είδα να υπάρχει ούτε ένα επιβλητικό κορμί, ούτε ένας ψηλός για να ακουμπήσει η μπάλα στο «ποστ» και για να μπλοκάρει ή να αλλοιώσει τα αντίπαλα σουτ. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν λύνεται εύκολα, ειδικά στη χώρα που έχει αλλεργία στην ομαλή ενσωμάτωση των μεταναστών. Ο Μοναμά ανακαλύφθηκε τυχαία στο Βέλγιο και εξάλλου είναι γκαρντ.
Οι περισσότερες από τις ανίπαλες ομάδες (π.χ. η Ισπανία) διαθέτουν είτε ψηλά και αθλητικά παιδιά με αφρικανική καταγωγή είτε μακρόστενους σέντερ ανατολικοευρωπαϊκής τεχνολογίας. Η σπατάλη ενέργειας για τις μάχες των ριμπάουντ κόστισε ακριβά και στις τρεις ομάδες μας, αφού οι παίκτες «σκάνε» στο τέλος από την υπερπροσπάθεια.
Τα αστεράκια της Κ16 (Μπάρλος, Σπανουλης, Σπανός, Μοναμά) αλλά και της Κ18 (Χατζηλάμπρου) κατηγορήθηκαν για ατομισμό, αλλά πώς να το κάνουμε τώρα, το μπάσκετ που διδάσκεται και επικρατεί σήμερα αρχίζει και τελειώνει σε «ένας εναντίον ενός».
Εγώ δεν είδα τίποτε που να μη διορθώνεται συν τω χρόνω, με σωστή καθοδήγηση από προπονητές και δασκάλους. Πόσες φορές έχει κατηγορηθεί το ελληνικό μπάσκετ ότι δεν βγάζει παίκτες που βλέπουν το καλάθι και την προσωπική φάση; Τώρα που πάμε να βγάλουμε τέτοιους, θα χαλαστούμε κι από πάνω; Ας κάνουν κι ένα λάθος παραπάνω, παιδιά είναι.
Σημειωτέον, επειδή μπάσκετ δεν είναι μόνο το μοίρασμα της μπάλας, ότι και στις τρεις Εθνικές ομάδες υπήρξε υψηλότατος βαθμός ομαδικής συνεργασίας στην άμυνα, στα ριμπάουντ, στις αλληλοκαλύψεις, στη χρήση των φάουλ. Παρακολουθήστε οποιονδήποτε από τους περίπου 20 αγώνες των τριών μικρών ομάδων και παρατηρήστε πόσες φορές και πόσο «εύκολα» έκλεβαν οι δικοί μας τη μπάλα στη σέντρα μετά από παγίδες.
Στα γέρικα μάτια μου, τα 13,8 κλεψίματα είναι η καλύτερη ένδειξη ότι κάτι γίνονται σωστά και ότι αυτή η φυσιολογικά άγουρη Εθνική Παίδων (επαναλαμβάνω π-α-ί-δ-ω-ν) ξέρει τον τρόπο για να κρύψει τα κουσούρια της. Η Εθνική Ανδρών του 2005-9 κατέκτησε τον κόσμο όχι επειδή με τα τρίποντά και το ατομικό ταλέντο της, αλλά με τα πλοκάμια που άπλωνε και με την ασφυξία που προκαλούσε στον αντίπαλο.
Αυτή είναι η πεμπτουσία της ελληνικής σχολής και αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να καμουφλαριστούν τα μειονεκτήματα που δεν διορθώνονται. Ρωτήστε και τον Σπανούλη, αν δεν με πιστεύετε. Τον πατέρα, όχι τον γιο.
