Ο επιθετικός του Παναθηναϊκού μίλησε στην ιστοσελίδα της FIFPRO για τη δέσμευση του στην ποικιλομορφία, την ένταξη και την καταπολέμηση του ρατσισμού στην Ελλάδα.
Ο Ανδρέας Τεττέη έλαβε πρόσφατα το Βραβείο Ακτιβισμού Ποδοσφαιριστών FIFPRO 2025. Με αφορμή το σημαντικό αυτό επίτευγμα, ο επιθετικός του Παναθηναϊκού μίλησε στην ιστοσελίδα της «FIFPRO» για τη προσπάθεια που καταβάλλει καθημερινά, μέσα από το δικό του μετερίζι, για την ένταξη των προσφύγων και την καταπολέμηση του ρατσισμού στη χώρα μας.
Συγκεκριμένα αποκάλυψε πως τα λεφτά που έλαβε από το βραβείο τα χρησιμοποίησε για να συνδιοργανώσει, με τη βοήθεια του ΠΣΑΠΠ, ένα τουρνουά ποδοσφαίρου για παιδιά πρόσφυγες.
«Αυτό το βραβείο ήρθε σε μια τρελή στιγμή της ζωής μου. Η προσοχή μου ήταν στραμμένη κυρίως στη μεταγραφή μου και στο να παίξω για την Ελλάδα, αλλά για μένα, αυτό το βραβείο είχε διαφορετική σημασία. Αυτό μου θύμισε ότι το να είσαι ποδοσφαιριστής συνεπάγεται και ευθύνη.
Καθώς η καριέρα σου προχωρά, η φωνή σου φτάνει σε περισσότερους ανθρώπους. Τώρα, αν θίξω θέματα όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις ή η αμοιβαία βοήθεια, θα με ακούσουν περισσότεροι άνθρωποι από πριν. Αυτό δεν αλλάζει αυτό που είμαι, αλλά με κάνει να σκεφτώ ακόμη πιο προσεκτικά τον τρόπο που χρησιμοποιώ αυτήν την πλατφόρμα.
Η νίκη αυτού του βραβείου μου επέτρεψε επίσης να λάβω επιχορήγηση για τη χρηματοδότηση ενός κοινωνικού έργου. Ήξερα από την αρχή ότι ήθελα να τη χρησιμοποιήσω για να δημιουργήσω κάτι που θα φέρνει τους ανθρώπους κοντά.
Σε συνεργασία με την Ένωση Ελλήνων Ποδοσφαιριστών, ΠΣΑΠΠ, διοργανώνουμε ένα τουρνουά ποδοσφαίρου για παιδιά πρόσφυγες. Η ιδέα είναι απλή: να περάσουμε μια μέρα παίζοντας ποδόσφαιρο, να γνωρίσουμε τους παίκτες, να λάβουμε φανέλες και να δημιουργήσουμε αναμνήσεις που θα διαρκέσουν πολύ μετά την εκδήλωση», σημείωσε ο Έλληνας διεθνής.
Ο Τεττέη αναφέρθηκε ακόμη και στο παρασκήνιο πίσω από τον πανηγυρισμό που έκανε όταν σκόραρε απέναντι στη Βικτόρια Πλζεν στο Europa League και εξομολογήθηκε ότι ο εορτασμός του τέρματος ήταν αφιερωμένος σε ένα παιδί που είχε γνωρίσει πρόσφατα και πάλευε με τον καρκινό.
«Την περασμένη σεζόν, γνώρισα ένα μικρό αγόρι που πάλευε με τον καρκίνο, αφού έμαθε ότι ήμουν ο αγαπημένος του παίκτης. Πήγα να τον επισκεφτώ κρυφά επειδή ήθελα να του κάνω έκπληξη. Δεν υπήρχαν κάμερες ή αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Περάσαμε λίγο χρόνο μαζί. Του έδωσα μια από τις φανέλες μου και κουβεντιάσαμε. Μετά τον ρώτησα τι πανηγυρισμό θα ήθελε να κάνω αν έβαζα γκολ.
Διάλεξε το γράμμα Μ, το πρώτο γράμμα του μικρού του ονόματος. Όταν σκόραρα εναντίον της Βικτόρια Πλζεν στο Europa League, έκανα αυτή την χειρονομία μπροστά στην κάμερα και του αφιέρωσα το γκολ. Αργότερα, οι άνθρωποι κατάλαβαν τι σήμαινε, αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ το θέμα. Το θέμα ήταν τι μου είπε ο πατέρας του αργότερα. Εξήγησε πώς εκείνη η στιγμή είχε δώσει στον γιο του και σε όλη την οικογένεια ανανεωμένο θάρρος σε μια απίστευτα δύσκολη περίοδο.
Για μένα, αυτό το συναίσθημα ήταν μεγαλύτερο από το ίδιο το γκολ. Το να κάνεις ένα παιδί να χαμογελάσει είναι πιο σημαντικό από το να κλωτσάει μια μπάλα ποδοσφαίρου. Το αγόρι αναρρώνει τώρα και η θεραπεία του έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Είμαι ακόμα σε επαφή μαζί του και με τον πατέρα του».
