«Μου έγινε συνήθεια όταν ήμουν 17-18 ετών», θα εξηγούσε αργότερα ο Τονάλι, μιλώντας για τον εθισμό του στον τζόγο. «Δεν νομίζω ότι ένιωθα εθισμένος, όταν βρίσκεσαι σε μία τέτοια κατάσταση, είναι δύσκολο να ρωτήσεις τον εαυτό σου αν είναι άρρωστος. Λες πάντα πως όχι, δεν είναι έτσι, δεν νιώθεις ότι υπάρχει πρόβλημα, οπότε το κρύβεις. Αρχίζεις να το καταλαβαίνεις όταν υπάρχει κάτι να χάσεις. Οικογένεια, δουλειά, λεφτά. Στη δική μου περίπτωση, το οικονομικό κομμάτι δεν μου επέτρεπε να καταλάβω τη σοβαρότητα του προβλήματος. Η απεξάρτηση ήταν δύσκολη, δεν γινόταν να πάρω αγωγή γιατί θα έβγαινα ντοπαρισμένος με το 95% εκείνων των φαρμάκων, οπότε ήταν ένα πνευματικό ταξίδι. Κράτησε μήνες, με ψυχολόγους και ψυχιάτρους», θα τόνιζε μιλώντας στη La Reppublica, με το γεγονός ότι βρισκόταν στην Αγγλία να λειτουργεί υπέρ του.
Με δικά του λόγια, «οι προπονητές και οι συμπαίκτες μου με είχαν από κοντά. Οι οπαδοί ποτέ δεν με έκριναν, σέβονται τα προβλήματα του άλλου εδώ, προσπαθούν να σε βοηθήσουν. Τον πρώτο μήνα, πηγαινοερχόμουν μεταξύ Αγγλίας και Ιταλίας. Ποτέ δεν έφτασα κοντά στην κατάθλιψη γιατί άρχισα άμεσα να δουλεύω με τον εαυτό μου. Τρεις συνεδρίες online την εβδομάδα και μία από κοντά κάθε μήνα, δεν έχασα ούτε μία. Έκανα τις 16 εμφανίσεις που είχε διοργανώσει η FIGC, πήγα σε Μπάρι, Ρώμη, Φλωρεντία, Μιλάνο, Βερόνα, μίλησα με παιδιά.
Από παιδιά 12, 13, 14 ετών ακούς ερωτήσεις για τον πιο δύσκολο παίκτη που έχεις αντιμετωπίσει, οι ενήλικες σε ρωτούν για τα λάθη σου. Στο Νιούκαστλ, πήγα σε ένα εργοστάσιο γιατί και στην Αγγλία υπάρχει πρόβλημα με τον τζόγο. Υπήρχαν άνθρωποι που μου έλεγαν ότι σταμάτησαν να τζογάρουν λόγω αυτού που έπαθα. Ένας Ιταλός μου είπε ότι ένας υπάλληλος εκεί βγάζει δύο χιλιάρικα τον μήνα και έπρεπε να δουλεύει υπερωρίες για να στηρίξει την οικογένειά του επειδή τζόγαρε»…
