Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την τραγωδία στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin στη Σταδίου.
Δεκαέξι χρόνια μετά και ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει εκεί. Στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο σημείο, εκεί που χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη μιας πόλης και μιας χώρας. Συγγενείς θυμάτων, εργαζόμενοι απλοί πολίτες στέκονται σιωπηλοί. Κρατούν ένα λουλούδι, ένα στεφάνι, με μια υπόσχεση μέσα τους: να μην ξεχαστεί το έγκλημα.
Η 35χρονη Παρασκευή Ζούλια, ο 36χρονος Επαμεινώνδας Τσακάλης, και η 32χρονη Αγγελική Παπαθανασοπούλου μαζί με το αγέννητο παιδί της, βρήκαν φρικτό θάνατο. Μια μάνα περιμένει ακόμη να δικαιωθεί η ψυχή της κόρης της.
Το χρονικό
Ήταν 5 Μαΐου 2010 όταν η Αθήνα συγκλονιζόταν από επεισοδιακές διαδηλώσεις. Κουκουλοφόροι πετούν βόμβες μολότοφ στο υποκατάστημα της Marfin επί της Σταδίου 23.
Οι εργαζόμενοι εγκλωβίζονται και παλεύουν για οξυγόνο, για μια διέξοδο, για ζωή. Κάποιοι τα καταφέρνουν και κάποιοι όχι. Κι εκείνη η εικόνα με την Μαρία Καραγιάννη στο μπαλκόνι. Να παλεύει για μια ανάσα ζωής. Μια στιγμή που χαράχτηκε στη συλλογική μνήμη. Μια σιωπηλή κραυγή που ακόμα αντηχεί.
«Κανένας έως τώρα δεν έχει το πολιτικό σθένος να αποκαλύψει τους δράστες του φονικού εγκλήματος. Τα παιδιά μας παραμένουν αδικαίωτα και εμείς το ίδιο. Είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι από εκείνη τη μέρα και μετά και περιμένουμε κάποια στιγμή όσο ζούμε να δούμε αυτούς τους ανθρώπους που πήραν στο λαιμό τους τις ζωές των ανθρώπων μας», είπε η ίδια.
Δεκαέξι χρόνια μετά ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία. Οι μόνες καταδικαστικές αποφάσεις αφορούσαν τα μέτρα ασφαλείας. Όχι τους ανθρώπους που πέταξαν τις μολότοφ, όχι αυτούς που άναψαν τη φωτιά. Ο φάκελος παραμένει ανοιχτός.
