– Ποιο είναι το legacy του Γκάλη στο ευρωπαϊκό μπάσκετ;
«Ίσως το δικό μου legacy να είναι ότι από εκεί που όλοι έδιναν προσοχή στους ψηλούς παίκτες και στους παίκτες που ήταν σέντερ και φόργουορντ, έδειξα ότι το μπάσκετ είναι το άθλημα των γκαρντ, ότι από εκεί περνούσε όλο το παιχνίδι. Ότι ένας 1 .85μ αθλητής μπορούσε να διεισδύει και να απειλεί κοντά στο καλάθι. Με σταθερότητα, όχι μόνο σε ένα παιχνίδι, σε κάθε παιχνίδι. Επίσης στο κομμάτι των στατιστικών, δεν ήταν μόνο το σύνολο των πόντων, αλλά τα ποσοστά ευστοχίας που είχα, μια συνέπεια στην απόδοση. Τελικά το legacy ήταν πως καταφέραμε μια χώρα που δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ξαφνικά να είναι μια δύναμη. Να έχει κατακτήσει την πρώτη θέση, να έχει κατακτήσει δεύτερη θέση αμέσως μετά και να γίνεται ένα powerhouse της Ευρώπης με αντιπάλους τη Σοβιετική Ένωση και την ενωμένη Γιουγκοσλαβία.
– Από ποια αποτυχία πήρατε το μεγαλύτερο μάθημα;
«Μπορούμε να πούμε από το παιχνίδι με την Τρέισερ που χάσαμε. Κερδίσαμε στη Θεσσαλονίκη με 30 και χάσαμε στο Μιλάνο με 34 πόντους διαφορά. Μάθαμε σκληρά, ότι δεν τελειώνει κάτι στο ημίχρονο, τελειώνει στο τέλος. Ποτέ στο μισό της διαδρομής. Δεν πρέπει να χαλαρώνει μια ομάδα και να μπαίνει σε ένα αγώνα άνευρα. Δεν έπρεπε να παίξουμε κατενάτσιο προστατεύοντας τη διαφορά. Έπρεπε να παίξουμε άνετα και ας χάναμε, δεν θα ανέβαινε η διαφορά στους 17 – 20 πόντους. Παίξαμε με ένα στυλ που δεν ήταν το παιχνίδι μας, βγήκαμε από το ρυθμό μας».
– Πώς βλέπετε την εξέλιξη του μπάσκετ στη σύγχρονη εποχή και ποιες είναι οι μεγαλύτερες διαφορές από την εποχή που αγωνιζόσασταν εσείς;
«Στην εποχή μας ήταν πιο φυσικά τα πράγματα. Στο μπάσκετ, νομίζω τώρα τα παιδιά τα χτίζουν, τα κάνουν ρομπότ σαν αθλητές. Δεν υπάρχει η φινέτσα που είχε η εποχή μου, το φαντεζί μπάσκετ, αυτό πιστεύω. Τα παιδιά τώρα είναι πιο χτισμένα, έχουν γερά πόδια να σηκώνονται, να πηδάνε ψηλά, να καρφώνουν. Αλλά εκεί χάνεις και λίγο το φαντεζί που είχε το μπάσκετ στην εποχή μας. Οι ομάδες επίσης ήταν πιο δυνατές, τουλάχιστον σε εθνικό επίπεδο. Και ίσως και τα μεγαλύτερα ταλέντα τότε της Ευρώπης δεν έφευγαν τόσο εύκολα για το NBA, έμεναν και έπαιζαν εδώ, στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Τώρα ένα ταλέντο, ένα νέο παιδί θα τον πάρουν κατευθείαν να τον φτιάξουν εκεί στο NBA».
– Ποιος είναι ο σημαντικότερος δάσκαλός σας στο μπάσκετ και πώς επηρέασε το παιχνίδι σας;
«Κοιτάξτε, εγώ το μπάσκετ το έμαθα στην Αμερική. Υπήρχε, ο προπονητής μου στο Λύκειο, που μου έδωσε πολλές βάσεις, ο Μπιλ Μακίβερ. Επίσης ο Μπιλ Ράφτερι στο Πανεπιστήμιο Seton Hall για 4 χρόνια. Όμως η μεγαλύτερη σχολή ήταν το playground, όπου έμαθα το μπάσκετ στους δρόμους. Εκεί έμαθα ότι το μπάσκετ είναι ένας πόλεμος, δηλαδή μπαίνεις δυνατά μέσα στο παιχνίδι. Δεν μπορούσαμε να χάσουμε τότε, γιατί δεν θα παίζαμε, θα χάναμε τη σειρά μας και θα περιμέναμε όλη την υπόλοιπη ημέρα άπραγοι. Μου δίδαξε το playground, ότι δεν έχει φάουλ, με χτυπούσαν και συνέχιζα αδιαμαρτύρητα. Είναι ένα μεγάλο μάθημα, όταν μαθαίνεις το μπάσκετ στο δρόμο, μετά σου φαίνονται όλα εύκολα. Εγώ έψαχνα τρόπο να πηγαίνω στο Χάρλεμ να παίξω, έπαιρνα μαζί μου συμπαίκτες από το Λύκειο, πηγαίναμε σε διάφορες πόλεις για να παίξουμε, Νέα Υόρκη, Νιου Τζέρσεϊ, για να βρούμε ανταγωνισμό, για να νικήσουμε. Ψάχναμε πάντα τον καλύτερο ανταγωνισμό, γιατί αυτό θα μας έκανε και καλύτερους παίκτες».
