Ο Αντώνης Καλκαβούρας επιχειρηματολογεί γιατί η Εθνική Νέων άξιζε να παίξει τελικό και παραθέτει όλη την στατιστική επισκόπηση που επιβεβαιώνει του λόγου του αληθές. Ο ψηλός που έθελξε τους ξένους scouter και βγήκε σαν… άσος από το μανίκι μας στους αγώνες κατάταξης και η πρόταση ενίσχυσης του αναπτυξιακού προγράμματος με ακόμη πιο έμπειρους προπονητές.
Το 26ο Eurobasket κάτω των 20 ετών και η ανάληψή του από την χώρα μας, ήταν μία διοργάνωση που είχε σχεδιαστεί πάνω στην πιο ταλαντούχα φουρνιά του ελληνικού μπάσκετ, τα τελευταία 8 χρόνια!
Ο συνδυασμός της έδρας και των πολλών ποιοτικών παιδιών που γεννήθηκαν το 2005 και το 2006, ήταν το καλύτερο δυνατό πακέτο, όχι απλά για να πάρουμε το τρίτο συνεχόμενο μετάλλιο στην συγκεκριμένη ηλικιακή κατηγορία, αλλά για να ανέβουμε ακόμη και στην κορυφή και να δώσουμε επιπλέον ώθηση στη νέα γενιά να ασχοληθεί με το άθλημα. Χωρίς, βέβαια, η ενδεχόμενη αποτυχία να συνιστά καταστροφή, γιατί πολλά απ’ αυτά τα παιδιά θα μας απασχολήσουν για αρκετά χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο.
Και φυσικά με την υποσημείωση ότι τουλάχιστον τρεις-τέσσερις παίκτες από τους Νέους, θα ετοιμάζονταν για να μεταπηδήσουν στο επόμενο επίπεδο και να ενισχύσουν, αργά ή γρήγορα, την Εθνική ανδρών. όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο τεράστιος Νίκος Γκάλης!
Στο σημείο αυτό και με δεδομένο ότι οι γραμμές που διαβάζετε, αποτελούν έναν άτυπο απολογισμό του εγχειρήματος, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι σε αυτή την κομβική προσπάθεια του αναπτυξιακού προγράμματος, αυτό το καλοκαίρι, αρωγός υπήρξε και η τύχη.
Το ότι οι τρεις πιο σημαντικοί παίκτες αυτής της ομάδας, έδωσαν το παρών στο τουρνουά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μία «συνομωσία του σύμπαντος», για να παρατάξουμε την πληρέστερη δυνατή σύνθεση και να έχουμε πολύ αυξημένες πιθανότητες να είμαστε στο βάθρο.
Με καλή οργάνωση και τύχη παρουσιάσαμε το καλύτερο δυνατό ρόστερ
Ο λόγος κατ’ αρχάς για τον Νεοκλή Αβδάλα, που άξιζε να είναι ο MVP του τουρνουά (με μέσους όρους 14 πόντους, 7 ριμπάουντ και 8 ασίστ), αλλά κάλλιστα θα μπορούσε να είχε μείνει και εκτός αποστολής (το είχε ξεκαθαρίσει στους ανθρώπους της ομοσπονδίας), αν έμενε στο draft του NBA και επιλεγόταν από κάποια ομάδα που θα είχε συγκεκριμένο πλάνο γι’ αυτόν.
Στον «αέρα» για κάποιο διάστημα, όμως, ήταν και η παρουσία του Λευτέρη Λιοτόπουλου (το αποκάλυψε μιλώντας στο Gazzetta), μετά την αρχική απόφαση του Ρικ Πιτίνο να τον κρατήσει στην Αμερική, για ατομική βελτίωση ενόψει της πιο απαιτητικής νέας σεζόν στο κολεγιακό πρωτάθλημα.
Αν ο προπονητής του Σεντ Τζονς δεν είχε την σχέση αλλά και το παρελθόν που έχει με την ομοσπονδία μας και με το ελληνικό μπάσκετ (Παναθηναϊκός και Εθνική ανδρών), όσο και να προσπαθούσε ο 19χρονος Θεσσαλονικιός διεθνής guard να τον πείσει (και προς τιμήν που το έκανε), δύσκολα θα κάμπτονταν οι αντιρρήσεις του Αμερικανού Hall of Famer.
Επίσης, το γεγονός ότι ο Ράϊαν Σούλης ήταν διαθέσιμος φέτος, ενώ άλλαξε κολέγιο (από το Ρίτσμοντ πήγε στο Κολούμπια), ήταν μία ακόμη λεπτομέρεια που λειτούργησε υπέρ μας! Γιατί, για παράδειγμα, το ίδιο συνέβη και με τον Χιτικούδη (από το North Carolina A&T πήγε στο Ρόμπερτ), από τον οποίο ο νέος προπονητής του ζήτησε να παραμείνει στην Αμερική για ατομικές προπονήσεις.
Και μιλάμε για έναν ψηλό, που αν και μικρότερος, πέρυσι ήταν από τα βασικά στελέχη της ομάδας που πήρε το χάλκινο μετάλλιο στην Πολωνία και φέτος έκανε μία εξαιρετική χρονιά στο NCAA, με μέσους όρους που πλησίασαν το double double (μ.ο. 10,3 πόντους και 9,3 ριμπάουντ).
Σε όλα τα παραπάνω, προσθέστε ότι τόσο ο Λιοτόπουλος, όσο και ο Σαμοντούροβ ταλαιπωρήθηκαν από τραυματισμούς στην γάμπα και έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της προετοιμασίας. Το ότι – τηρουμένων των αναλογιών – παρουσιάστηκαν απολύτως υγιείς στα επίσημα παιχνίδια, ήταν μία ακόμη σημαντική παράμετρος που δεν μας «πλήγωσε».
Με προσεκτική αγωνιστική διαχείριση δύσκολα χανόταν το βάθρο!
Έχοντας ξεπεράσει, λοιπόν, τα περισσότερα προβλήματα που ανέκυψαν και αντιμετωπίσει επιτυχώς αρκετές δύσκολες καταστάσεις, στον αρχιπροπονητή του αναπτυξιακού και head coach, Κώστα Παπαδόπουλο, απέμενε η σωστή διαχείριση όλων αυτών των λεπτομερειών που θα μας οδηγούσαν στην στόχευσή που είχαμε θέσει. Και που μας άξιζε, φυσικά, βάσει του υλικού που διαθέταμε αλλά και της πολύ σκληρής δουλειάς που έγινε από παίκτες, προπονητές και ομοσπονδία.
Ο 47χρονος ομοσπονδιακός τεχνικός με την μεγάλη εμπειρία στις μικρές ηλικίες, άλλωστε, είχε οδηγήσει και τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια την Εθνική Νέων στο τρίτο σκαλί του βάθρου, έχοντας ρόστερ με πολύ μικρότερο βάθος και λιγότερο ταλέντο. Δεν είναι «χθεσινός», έχει αμυντικογενή φιλοσοφία, βλέπει το μπάσκετ υπό το σύγχρονο πρίσμα και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να θεωρηθεί ανεπαρκής για την συγκεκριμένη προσπάθεια.
Ωστόσο και κακά τα ψέματα, όταν μία ομάδα στοχεύει στην κορυφή, τότε ο κουμανταδόρος της οφείλει να διαχειριστεί σωστά τις αγωνιστικές λεπτομέρειες, να «διακρίνει» πως θα «θωρακίσει» αυτή την προσπάθεια από την τακτική των αντιπάλων αλλά και με ποια σχήματα θα την καταστήσει τόσο κυριαρχική, ώστε να μην απειληθεί… Πολλώ δε μάλλον, όταν ο απολογισμός μας ήταν έξι νίκες, με διαφορές από 7 έως 49 πόντων και μία ήττα στο καλάθι!
Πριν από το ξεκίνημα της προσπάθειας, ο υπογράφων είχε καταθέσει την μοναδική ένσταση που είχε ως προς τον καταρτισμό του τελικού ρόστερ (δεν υπήρχε ούτε ένα καθαρός point-guard) και σας είχε προϊδεάσει ότι: ο coach είναι θιασώτης του μεγέθους στην πεντάδα που έχει στο παρκέ (κάτι που δείχνει την σύγχρονη οπτική του στο άθλημα), αλλά και ότι αυτή η ομάδα «θα ζούσε και θα πέθαινε» με τον Αβδάλα στον «άσο».
Γιατί είδαμε το δίδυμο Σάμο-Σούλη μόνο στα ματς κατάταξης;
Κι αν για το “overuse” του Νεοκλή («κουβάλημα», οργάνωση, δημιουργία και εκτέλεση με χρόνο συμμετοχής άνω των 30 λεπτών), το οποίο «διάβασαν» και αξιοποίησαν υπέρ τους οι Γάλλοι, τα είπαμε πιο εκτενώς στο προηγούμενο σημείωμα, το δεύτερο και επίσης εύλογο μπασκετικά ερώτημα που τίθεται είναι το πόσα από τα επιθετικά ριμπάουντ που μας «πλήγωσαν» (19 δεύτερες επιθέσεις), θα έπαιρναν οι αντίπαλοι μας με το δίδυμο Σαμοντούροβ και Σούλη μέσα στην ρακέτα;
Σύμφωνοι, το να «κατεβάζει» μία θέση αρκετούς παίκτες με στόχο να δώσει μεγαλύτερο μέγεθος στα σχήματα με τα οποία παίζει, είναι μία απόφαση που αποδεικνύει την ματιά του προπονητή στο σύγχρονο μπάσκετ, ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση αυξήσαμε το size της περιφέρειας και αντίστοιχα το χαμηλώσαμε μέσα στην ρακέτα.
Και αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μομφή για την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλαν ο Πατρίκης, ο Σπάρταλης και ο Ροζάκης (ειδικά ο τελευταίος ήταν overachiever)! Ωστόσο, όταν έχουμε στο ρόστερ μας έναν mobile σέντερ με σουτ (και ύψος 2,10), όπως ο άγνωστος στο ευρύ κοινό, Ράϊαν Σούλης, ο οποίος μίκραινε το γήπεδο και κατέβαζε όλα τα ριμπάουντ όταν βρισκόταν στο παρκέ, είναι τουλάχιστον μπασκετικά εμμονικό να μην παίζουμε τουλάχιστον 20-25 λεπτά με δίδυμο τον “Σάμο” και τον ψηλό του Κολούμπια! Εκτός κι αν δεν θέλουμε να «κρύψουμε» το καλάθι μας…
Μιλάμε για ένα παιδί που χρησιμοποιήθηκε κάτι λιγότερο από 14 λεπτά ανά αγώνα στα τρία εύκολα ματς του ομίλου, «εξαφανίστηκε» στα δύο νοκ άουτ (έπαιξε 3′ με την Φινλανδία και 5′ με την Γαλλία) και ξαφνικά τον «θυμηθήκαμε» στα δύο ματς κατάταξης (έπαιξε κατά μ.ο. 23′ με 11 πόντους, 6,5 ριμπάουντ & 10/16 σουτ) λες και τον χρειαζόμαστε πάση θυσία για να μην χάσουμε την 5η θέση!
Όποιοι μπασκετικοί βρέθηκαν στην Κρήτη τις τελευταίες μέρες και συνομίλησαν με τους απεσταλμένους των κολεγίων και τους scouter των ομάδων του ΝΒΑ (αναρωτιόντουσαν γιατί ο Σούλης δεν είχε μεγαλύτερο ρόλο από την αρχή), μπορούν να σας διαβεβαιώσουν για το πόσο περίοπτη θέση είχε στις σημειώσεις τους (μαζί με τον Αβδάλα και τον Σαμοντούροβ).
Τα νούμερα έδειξαν ότι η Ελλάδα ήταν η καλύτερη ομάδα του τουρνουά!
Συμπερασματικά και τα νούμερα που θα διαβάσετε πιο κάτω το αποδεικνύουν, η Ελλάδα είχε κατά την ταπεινή μου άποψη, μία ομάδα που στην χειρότερη περίπτωση έπρεπε να παίξει τελικό με την Ιταλία (κι εκεί πιστεύω ακράδαντα ότι θα γινόταν μεγάλη μάχη), αλλά το ότι η μετριότατη Λιθουανία (τελείωσε με ρεκόρ 4-3 και την νικήσαμε με +19 στην πρεμιέρα), η δευτερότριτη Γαλλία (ρεκόρ 5-2) και η πολύ βατή Σερβία (ρεκόρ 5-2), μας προσπέρασαν, δείχνει ότι η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε από δικά μας λάθη.
Για την ακρίβεια, το μετάλλιο που χάθηκε ήθελε προσπάθεια για να μην κρεμαστεί στο λαιμό μας. Δώστε λίγο βάση στους αριθμούς της ομαδικής και της ατομικής στατιστικής και θα καταλάβετε.
Μετά από 7 αγώνες (6 νίκες και μία ήττα στο σουτ), η Εθνική μας ομάδα είχε την καλύτερη άμυνα (66,14π.), υπέπεσε στα λιγότερα λάθη (μ.ο. 11,9), ήταν πρώτη στην ομαδική αξιολόγηση (μ.ο. 106,9), στα ριμπάουντ (μ.ο. 48,0), τις ασίστ (23,6) και στην ευστοχία εντός πεδιάς (45,3%), ενώ ήταν δεύτερη στην παραγωγικότητα (μ.ο. 87,0π.), στα δίποντα (52,3%) και στα τρίποντα (33,7%). Την ίδια ώρα που όλες οι ομάδες που πήραν μετάλλιο υστέρησαν σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες από την δική μας!
Σε ατομικό επίπεδο, είχαμε τους δύο πρώτους παίκτες στην αξιολόγηση (Σαμοντούροβ και Αβδάλας με μ.ο. 19,6 και 19,3 βαθμούς αντίστοιχα), με τον πρώτο να είναι ο πιο εύστοχος παίκτης της διοργάνωσης στα δίποντα (65,2%) και 2ος σκόρερ (μ.ο. 17,6π.) και τον δεύτερο να είναι 1ος (!) στις ασίστ (μ.ο. 8,0)!
Υγ.1: Οι τέσσερις παίκτες που πλαισίωσαν τον Σαμοντούροβ στην καλύτερη πεντάδα του τουρνουά (Φεράρι, Ντομόν, Νίκολιτς και Ζουζένας), κατέλαβαν από την 7η έως την 37η θέση στην κατάταξη της ατομικής αξιολόγησης. Απλά οι ομάδες τους πήγαν καλύτερα από την δική μας…
Υγ.2: Η άποψή μου ότι η διοίκηση Λιόλιου κάνει πολύ καλή δουλειά στον νευραλγικό τομέα των μικρών ηλικιών και έχει αναζωογονήσει το αναπτυξιακό πρόγραμμα, δεν αλλάζει. Ωστόσο, αν εξακολουθούν να μας ενδιαφέρουν και τα αποτελέσματα, ίσως να έφτασε η ώρα για μία μεγαλύτερη επένδυση και στο προπονητικό κομμάτι. Από την άποψη της ενίσχυσης του ομοσπονδιακού τεχνικού επιτελείου με προπονητές που έχουν μεγαλύτερη εμπειρία από το υψηλότερο επίπεδο.
Υγ.3: Από τους Νέους η σκυτάλη περνάει στους Εφήβους, που το Σάββατο (26/07) ρίχνονται στην μάχη του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Βελιγράδι, με ομολογουμένως δύσκολη αποστολή (Σερβία, Λιθουανία και Βόρεια Μακεδονία είναι οι αντίπαλοί μας στον όμιλο) και αρνητικό απολογισμό στα φιλικά παιχνίδια (1 νίκη και 6 ήττες).
