Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για τον φετινό τελικό Κυπέλλου και υπογραμμίζει ότι το φετινό διακύβευμα, ειδικά για τον Παναθηναϊκό, ίσως και να είναι λίγο μεγαλύτερο σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Την άποψη μου για το Κύπελλο Ελλάδας την έχω καταθέσει πολλές φορές. Και πιο πρόσφατα στο «Gazz Floor by Novibet» όπου χαρακτήρισα το Κύπελλο Ελλάδας ως το «τρόπαιο της εφήμερης χαράς». Ετσι δεν είναι στην τελική;
Ο τροπαιούχος θα πανηγυρίσει 2-3 ημέρες, θα βάλει το Κύπελλο στην τροπαιοθήκη του, θα το προσθέσει στο παλμαρέ της Βίβλου και έκτοτε θα… επιστρέψει άμεσα στις υποχρεώσεις του στρέφοντας το ενδιαφέρον του στα πολλά και κρίσιμα παιχνίδια που θα ακολουθήσουν τις αμέσως επόμενες ημέρες.
Αντίστοιχα στον ηττημένο μπορεί να δημιουργηθεί λίγο γκρίνια για την απώλεια του πρώτου τίτλου της χρονιάς, μπορεί να υπάρξει δυσαρέσκεια για την ήττα από τον αιώνιο αντίπαλο αλλά για τον ίδιο λόγο, ότι οι υποχρεώσεις είναι πολλές, άμεσες και απαιτητικές, άπαντες θα γυρίσουν σελίδα και θα πάνε παρακάτω.
Γιουβέντους – Μπολόνια 2-0: Αγκάλιασε τ' αστέρια η Μεγάλη Κυρία
Και το κυριότερο όλων; Στο τέλος της χρονιάς ΚΑΝΕΙΣ δεν θα αναφέρεται στον Κυπελλούχο Ελλάδας και σ’ ένα τρόπαιο το οποίο κρίθηκε τον Φεβρουάριο αλλά την παράσταση θα κλέβει ο Πρωταθλητής Ελλάδας, πολλώ δε μάλλον η ομάδα που θα έχει κατακτήσει την Euroleague. Εάν είναι ελληνική.
Τουλάχιστον αυτό ίσχυε έως και πέρυσι. Φέτος ωστόσο τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί. Τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό. Όχι ότι το Κύπελλο δεν θα συνεχίσει να είναι το «τρόπαιο της εφήμερης χαράς». Θα είναι και θα παραμείνει και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Όμως έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι καταστάσεις και στις δύο ομάδες, το διακύβευμα ίσως να είναι μεγαλύτερο σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια. Και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως τι εννοώ.
Αν μια ομάδα το έχει μεγαλύτερη ανάγκη στην ΠΑΡΟΥΣΑ φάση και τη δεδομένη χρονική στιγμή, αυτή δεν είναι άλλη από τον Παναθηναϊκό. Δεν στέκομαι στο κίνητρο. Κίνητρο πάντα υπάρχει στα παιχνίδια των «αιωνίων», είτε κρίνεται κάποιος τίτλος, είτε κρίνεται ένα αβαντάζ, είτε κρίνεται μια πρόκριση, είτε δεν… κρίνεται τίποτε απολύτως. Μιλάμε για την μητέρα όλων των μαχών στον ελληνικό αθλητισμό. Στέκομαι περισσότερο στην κατάσταση που έχει βρεθεί τον τελευταίο ενάμιση μήνα με τις ήττες να είναι περισσότερες από τις νίκες.
Κακά τα ψέματα. Πριν από το Final 8 ο Παναθηναϊκός δεν έπαιζε καλά με αποκορύφωμα το »πατατράκ» από τον Κολοσσό Ρόδου. Μπορεί η ήττα να μην σήμαινε τίποτε απολύτως βαθμολογικά, αλλά αν μη τι άλλο, τσαλάκωσε το «πράσινο» πρεστίζ. Και που το τσαλάκωσε έγινε κάτι; Όχι. Απλά θα είναι μια ήττα η οποία μνημονεύεται για πολλά χρόνια ακόμα, όπως εξακολουθεί να μνημονεύεται και μια ήττα από τον Ίκαρο Καλλιθέας τον Νοέμβριο του 2012.
Αυτό το Κύπελλο ωστόσο μπορεί να αλλάξει τη συνέχεια της ομάδας. Να της δώσει την ψυχολογική ώθηση που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη και να την βοηθήσει να πατήσει καλύτερα στα πόδια της ενόψει της τελικής ευθείας στην κανονική περίοδο της Euroleague. Στην αντίθετη περίπτωση θα παραμείνει ο προβληματισμός. Ειδικά από τη στιγμή που θα έχει προστεθεί μία ακόμα ήττα φέτος από τον «αιώνιο» αντίπαλο ο οποίος μετράει πέντε σερί νίκες, τέσσερις για το ελληνικό πρωτάθλημα και μία για την Euroleague.
Και όσο να ‘ναι, από τα αποτελέσματα των αιωνίων επηρεάζονται θετικά ή αρνητικά οι δύο ομάδες. Και για τον Παναθηναϊκό δεν υπάρχουν περιθώρια για μια ακόμα ήττα από τον Ολυμπιακό. Γι΄αυτό και λέω ότι ΑΥΤΟ το Κύπελλο θα είναι κάτι παραπάνω από μια εφήμερη χαρά (κυρίως) για τον Παναθηναϊκό. Σίγουρα δεν είναι όπως ήταν την περασμένη Κυριακή το βράδυ.
Σίγουρα υπάρχει καλύτερη ψυχολογία. Και θεωρώ ότι φάνηκε στα ματς των προημιτελικών και των ημιτελικών. Μπορεί η διαφορά δυναμικότητα να ήταν εκ των πραγμάτων τεράστια, αλλά αυτό που κράτησε ο Άταμαν και γενικά αυτό που κράτησαν όλοι στον Παναθηναϊκό, ήταν η διάθεση. Τελείως διαφορετικό το mindset των «πρασίνων». Σοβαροί και συγκεντρωμένοι στο 100%.
Βέβαια ΚΑΝΕΙΣ δεν πρόκειται να θυμάται τι έγινε στον προημιτελικό με τον ΠΑΟΚ και στον ημιτελικό με τον Ηρακλή εάν και εφόσον το «τριφύλλι» γνωρίσει την ήττα στον τελικό. Πάντως η έλευση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έφερε άλλον… αέρα στην ομάδα. Σαν να έφερε την χαμένη (συνολικά στην ομάδα) αυτοπεποίθηση. Και όχι μόνο καθώς πρόκειται για έναν παίκτη ο οποίος αλλάζει τις ισορροπίες. Όχι μόνο στο πόσο καλύτερος θα παρουσιαστεί ο Παναθηναϊκός από εδώ και εξής, αλλά ειδικά στα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.
Μένει να το δούμε και στο παρκέ.
