Ο Αντώνης Καλκαβούρας περιγράφει την διαδρομή των δύο «κολοσσών» του ελληνικού μπάσκετ στην εφετινή πρωτόγνωρη Euroleague, σχολιάζει τα πεπραγμένα τους σε Λιόν και Σόφια και προσεγγίζει την διόλου απίθανη «αιώνια» μονομαχία που μπορεί να προκύψει στα playoffs.
Με τις δύο ελληνικές ομάδες να διανύουν «βίους αντίθετους» στην εφετινή ευρωπαϊκή τους πορεία, το παράδοξο είναι ότι τρεις αγωνιστικές πριν από το τέλος της regular season, η διαμορφωθείσα κατάσταση μοιάζει τόσο πολύπλοκη που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ή να προδικάσει αν ο πρώτος στην βαθμολογία Ολυμπιακός, θα πάρει τελικά πλεονέκτημα έδρας…
Ή αν ο 7ος στην κατάταξη Παναθηναϊκός, θα μπει απευθείας στα playoffs (μέσω της 6άδας), θα παίξει play-in ή θα μείνει εκτός post season (γιατί υπάρχει και αυτό το απευκταίο σενάριο)!
Κι όλα αυτά σε μία σεζόν που το Final 4 επιστρέφει στην Ελλάδα μετά από 17 χρόνια (2009), με τους «πράσινους» να είναι συνδιοργανωτές της μεγάλης γιορτής του ευρωπαϊκού μπάσκετ, η οποία θα διεξαχθεί στο «σπίτι» τους.
Αυτός, άλλωστε, ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που αμφότεροι οι «αιώνιοι αντίπαλοι» “τίναξαν την μπάνκα στον αέρα” και δημιούργησαν τα πιο βαθιά και ποιοτικά ρόστερ της σύγχρονης ιστορίας τους, με εκείνο του «τριφυλλιού» να κοστολογείται κοντά στα 27 εκατομμύρια Ευρώ (χωρίς την φορολογία) και το αντίστοιχο των «ερυθρολεύκων» να βρίσκεται στην 2η θέση της σχετικής λίστας, κάπου γύρω στα 23!
Με την αντίστροφη μέτρηση για την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου και την έναρξη των playoffs, να πλησιάζει προς το τέλος, λοιπόν, ας επιχειρήσουμε έναν μίνι απολογισμό, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι το τελικό οριστικό πρόσημο θα μπει μετά την αμετάκλητη απομάκρυνση από το… ταμείο!
Και στην φάση που βρισκόμαστε, η επιτυχία και η αποτυχία των ελληνικών ομάδων απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους… Κοινώς, μία εντός έδρας ήττα μπορεί να εκτροχιάσει και να στείλει πρόωρα σπίτι του τον σοβαρό, συνεπή και αξιόπιστο έως τώρα Ολυμπακό και αντίστοιχα μία ανατροπή έδρα να εκτοξεύσει τον μέχρι στιγμής πολύ κατώτερο των προσδοκιών, Παναθηναϊκό.
Ολυμπιακός: Έπαιξε όσο μπάσκετ χρειαζόταν για να κάνει την δουλειά!
Πέρυσι τέτοια εποχή, ανήμερα της 25ης Μαρτίου, οι «ερυθρόλευκοι» είχαν γνωρίσει μία αποκρουστική ήττα (81-70), η οποία, ωστόσο, ουδόλως τους επηρέασε από το να διατηρήσουν την πρωτιά και να κλείσουν την regular season, ισοφαρίζοντας την 2η καλύτερη όσoν αφορά στο ρεκόρ (24-10) στο μέχρι ισχύον format των 34 αγωνιστικών.
Γενικά, οι γαλλικές ομάδες που στηρίζονται στα αθλητικά προσόντα, το άφθονο physicality και ψάχνουν πολύ το transition game, δεν τους ταιριάζουν και αυτός ειδικότερα αν τα παραπάνω χαρακτηριστικά, συνδυάζονται και ταλέντο, τότε το πρόβλημα που τους προκαλούν γίνεται σοβαρότερο.
Αυτό, όμως, με την Βιλερμπάν δεν συμβαίνει. Πολλώ μάλλον από την στιγμή που από τον Γενάρη και μετά δεν υπάρχει ο Νάντο Ντε Κολό (πήγε στην Φενέρ), ενώ επιπροσθέτως στο χθεσινό (03/04) παιχνίδι, δεν έπαιξε και πρώτος σκόρερ της εφετινής ομάδας, Γκλιν Γουότσον (μ.ο. 14,3π. & 3,2ασ. με 42,1% στα τριπ.)
Αλλά επειδή φέτος, ο Ολυμπιακός τα έχει πάει πολύ λιγότερο καλά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια εκτός των συνόρων (σε έναν βαθμό υπάρχε εξήγηση γι’ αυτό) κι επειδή έτσι όπως ήταν διαμορφωμένη η βαθμολογία (πριν το τζάμπολ), το συγκεκριμένο παιχνίδι είχε σημαντικό διακύβευμα, το τελικό αποτέλεσμα και η επιστροφή του στις νίκες (82-74), έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το μπάσκετ που έπαιξε και την έλλειψη διάρκειας που παρουσίασε στο προ διετίας αναγερθέν γήπεδο της Λιόν (“LDLC Arena”).
Κοινώς, χωρίς να διεκδικούν δάφνες με την απόδοσή τους, κάθε φορά που οι γηπεδούχοι άνοιγαν το γήπεδο και πλησίαζαν στην μία ή στις δύο κατοχές (στο ξεκίνημα της 2ης περιόδου, προσπέρασαν κιόλας) οι Πειραιώτες έπαιζαν όσο χρειαζόταν για να εξασφαλίζουν μία απόσταση ασφαλείας, ώστε στο τέλος να φύγουν από την Γαλλία νικητές και οδηγοί της κούρσας, για πρώτη φορά στον εφετινό πρωτόγνωρο «μαραθώνιο» της regular season!
Και αυτό μόλις τρεις στροφές πριν «βγει να τραγουδήσει η χοντρή», που λέει και μία ελληνοαμερικανική ψυχή!
Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το αν το μπάσκετ που έπαιξαν οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα άρεσε ή όχι, από το αν οι πρωταθλητές δεν φάνηκαν όσο κυριαρχικοί ή σκληροί ανασταλτικά ήταν τα προηγούμενα χρόνια, η ουσία – και αυτό μετράει περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο – έχει να κάνει ότι τρεις αγωνιστικές πριν από το τέλος της κανονικής περιόδου κρατούν την τύχη στα χέρια τους για το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs!
Για 4η φορά στα 5 τελευταία χρόνια! Ενώ με τρεις νίκες (ίσως και με δύο), θα τερματίσουν στην κορυφή της βαθμολογίας για 3η φορά από την σεζόν 2022-23 και μετά! Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη του “been there, done that”, δηλαδή της εξοικείωσης με τα κατατόπια «οικοσυστήματος» και της τεχνογνωσίας στην υποστήριξη του στόχου και την περιφρούρησης μίας τεράστιας επένδυσης;
Στα δικά μου μάτια, λοιπόν και ανεξάρτητα από τους δείκτες της στατιστικής (όταν μία ομάδα είναι πρώτη στην αξιολόγηση, έχει την καλύτερη επίθεση και δημιουργία και την 3η καλύτερη άμυνα, κάτι κάνει πολύ καλά), η έως τώρα δουλειά του Ολυμπιακού αγγίζει το… άριστα, τηρουμένων των αναλογιών και των αχαρτογράφητων νερών στα οποία «βούτηξαν» και οι 20 ομάδες στα τέλη του περασμένου Σεπτεμβρίου.
Το ζητούμενο φέτος, δεν ήταν η φανταχτερή πορεία και το ελκυστικό μπάσκετ των προηγούμενων ετών, αλλά η δημιουργία των προϋποθέσεων για την πιο ασφαλή διεκδίκηση του βασικού στόχου (Final 4), μετά την εξασφάλιση της παρουσίας στα playoffs πρώτα και στην 4άδα εν συνεχεία.
Με βάση όλα τα παραπάνω, το credit που πηγαίνει στον Γιώργο Μπαρτζώκα για την διαχείριση της κατάστασης και των συνολικά 21 παικτών (μην ξεχνάμε τον Έβανς, τον Λι και τον Αντετοκούνμπο) που πέρασαν συνολικά από τα χέρια του, αλλά και στην διοίκηση για την στήριξη της όλης προσπάθειας, είναι πολύ μεγάλο.
Δεν είναι λίγο πράγμα να αποφασίζεις την «μεταμόρφωση» του Φουρνιέ σε 6ο παίκτη προς όφελος του Ντόρσεϊ και αυτό όχι μόνο να λειτουργεί, αλλά να δίνει και έξτρα ώθηση στην ομάδα.
Εν κατακλείδι, με απλή νίκη επί της Ρεάλ την Μεγάλη Τρίτη (07/04, 21.15) και επί της αδιάφορης Αρμάνι την τελευταία αγωνιστική, οι Πειραιώτες εξασφαλίζουν μία θέση στην πρώτη δυάδα και αν η Φενέρ χάσει ένα από τα τρία εναπομείναντα παιχνίδια της (με Χάποελ εκτός, Ρεάλ εντός και Βιλερμπάν εκτός), τότε θα τερματίσουν πρώτοι και καλύτεροι και θα περιμένουν τον όγδοο στα playoffs.
Tώρα το αν ο αντίπαλος τους θα είναι ο Παναθηναϊκός και το κατά πόσο μία τέτοια διασταύρωση συνιστά «ακύρωση» του θεωρητικού πλεονεκτήματος που συνήθως έχει ο πρώτος με τον τελευταίο που μπαίνει στην εξίσωση της post season, αυτό έχει διπλή ανάγνωση και εξαρτάται από την διαχείριση του εκάστοτε οργανισμού.
Το 11/11 που μετράει ο Ολυμπιακός κόντρα στους «πράσινους» στα τελευταία πέντε και κάτι χρόνια στην Euroleague, είναι ένα νούμερο που σίγουρα δεν θα πρέπει να προβληματίζει τους «ερυθρόλευκους»…
Παναθηναϊκός: Μία του «κλέφτη», δύο του «κλέφτη», το μπάσκετ του ενός δεν γίνεται να κερδίζει συνέχεια!
Στην ουδέτερη και πολύ «φιλική» και προσβάσιμη Σόφια, όπου οι «πράσινοι» έπαιξαν «εντός έδρας», έχοντας 5 και πλέον χιλιάδες οπαδούς στο πλευρό τους, οι συνθήκες ήταν κάτι περισσότερο από ιδανικές για το 5/5 του «τριφυλλιού».
Και η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσουμε το πρώτο μισό της 1ης περιόδου, μέχρι το 32ο λεπτό, μέσα στο παρκέ, ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που έπρεπε για να πετύχει μία νίκη-κλειδί, που λίγο πριν το «βιράζ» για τον τερματισμό, θα άλλαζε εντελώς το πεπρωμένο του, σε μία σεζόν που έως τώρα, έχει εξελιχθεί πολύ κατώτερη των προσδοκιών.
Με βάση την στόχευση, το υψηλότερο budget όλων των εποχών και φυσικά την προοπτική διεκδίκησης του όγδοου ευρωπαϊκού τροπαίου, μέσα στο “Telecom Center Athens”.
Σίγουρα, τα προβλήματα τραυματισμών που προέκυψαν στην πορεία αλλά και οι αστοχίες σε επιλογές, έπαιξαν ρόλο, ωστόσο, ο ιδιοκτήτης της ομάδας στήριξε όσο δεν παίρνει την προσπάθεια, έβαλε πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη για την αναβάθμιση του ρόστερ, μεσούσης της σεζόν (Χέιζ-Ντέιβις), αλλά τόσο η εικόνα στο γήπεδο όσο και τα αποτελέσματα, δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις, στην τεράστια επένδυση που έγινε αλλά και στην στήριξη από τον κόσμο.
Και όμως, παρά τις 8 ήττες στα πρώτα 12 ευρωπαϊκά παιχνίδια του 2026, ο «επτάστερος» πήρε το Κύπελλο και πάνω στην κατάλληλη στιγμή βρήκε το νικηφόρο σερί (4/4 με Ζάλγκιρις, Ερυθρό Αστέρα, Ντουμπάι και Μονακό) που χρειαζόταν για να χτίσει σε αυτοπεποίθηση και ψυχολογία, με φόντο το καλύτερο δυνατό finish!
Κι εκεί που είχε δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για την 5η διαδοχική νίκη και στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα ξέφυγε με διψήφια διαφορά (63-75 στο 29’41” & 69-80 στο 31’11”), ήταν λες και «πάτησε ένα κουμπί» κι επέστρεψε στο καθεστώς ασυνέπειας και ανορθολογισμού (και τεχνικής καθοδήγησης, βεβαίως) που χαρακτήρισε το παιχνίδι του στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν.
Το επιμέρους 23-8 της Χάποελ στα τελευταία 8,5 λεπτά και το τελικό 92-88 υπέρ της ομάδας του Δημήτρη Ιτούδη, στέρησε από τον Παναθηναϊκό την ευχέρεια να πάρει στα χέρια του την διεκδίκηση της εισόδου στην 6άδα, στις εναπομείνασες τρεις αγωνιστικές και εκτός συγκλονιστικού απροόπτου (θέλει 3/3 και μίνιμουμ μία ήττα της Ζάλγκιρις) θα τον βάλει στην «ντροπιαστική» – για το μέγεθός του – θέση να παίξει τον σημαντικότερο στόχο της σεζόν σε νοκ-άουτ παιχνίδι, που δεν αποκλείεται να είναι και μακριά από το ΟΑΚΑ (αν βγει 9ος ή 10ος).
Χωρίς φυσικά να θέλω να σκέφτομαι το υπαρκτό αλλά απευκταίο σενάριο του απευθείας αποκλεισμού μέσω της 11ης θέσης! Το οποίο μπορεί να προκύψει ακόμη και αν δεν κάνει 3 ήττες (πράγμα εξαιρετικά απίθανο), δηλαδή αν χάσει μόνο στα δύο επόμενα παιχνίδια στην Ισπανία από την Μπαρτσελόνα και την Βαλένθια (4/4 της Μακάμπι, 3/3 της Μονακό, 2/3 από τον Ερυθρό Αστέρα και 1/3 από την Μπάρτσα).
Ο έως τώρα απολογισμός του Παναθηναϊκού στην διοργάνωση ανεπίτρεπτος για το υλικό που είχε στα χέρια του ο Έργκιν Άταμαν και ο τρόπος διαχείρισης των παικτών, τον εκθέτει ανεπανόρθωτα με βάση τα αποτελέσματα που είχε στο πρόσφατο παρελθόν. Και σίγουρα, η έως τώρα εφετινή εικόνα – ανεξάρτητα με το ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα – δείχνει πολλά για το τι είδους προπονητής είναι ο Τούρκος.
Και αυτό δεν θα αλλάξει ακόμη και αν ο Παναθηναϊκός στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης. Γιατί στα δικά μου μάτια, οι «πράσινοι» έχουν τόσο μεγάλη ποιότητα, που η κατάσταση μπορεί μεν να αναστραφεί χάρη στον μπασκετικό εγωισμό των παικτών! Αυτό όμως είναι άδικο να τον βιώνει ο οργανισμός μετά από μία τόσο μεγάλη επένδυση.
Εδώ που φτάσαμε, όμως, το «τριφύλλι» βρίσκεται μπροστά σε έναν τελικό με την Μπαρτσελόνα. Το ματς αυτό είναι κομβικό γιατί σε περίπτωση νίκης ο Κυπελλούχος Ελλάδας θα κρατάει στα χέρια του στον στόχο της 7ης θέσης, που είναι το μη χείρον βέλτιστον έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση.
Γιατί και θα έχει δύο ευκαιρίες για να προκριθεί στα playoffs και μάλιστα εντός έδρας και αν τα καταφέρει, θα έχει πιθανότητες να πέσει με την ομάδα που θεωρώ ότι του ταιριάζει περισσότερο την δεδομένη χρονική στιγμή: την Φενέρμπαχτσέ που προβάλει ως η επικρατέστερη 2η, ειδικότερα αν νικήσει την Ρεάλ στην έδρα της.
Αν οι «πράσινοι» χάσουν στην Βαρκελώνη, πέραν του ότι ίσως μπλέξουν ακόμη περισσότερο, τότε κληθούν να μπουν στα playoffs από το πιο δύσκολο μονοπάτι και διόλου απίθανό να πέσουν πάνω στον Ολυμπιακό.
Δεν ξέρω αν έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η διαδρομή τους, ίσως ένα τέτοιο σοκ, να τους συσπειρώσει, να τους αναμορφώσει και να φορτώσει με μεγαλύτερη πίεση το αντίπαλο στρατόπεδο. Το 0/11 της τελευταίας πενταετίας στην Euroleague και το 1/8 μετά τον περυσινό 1ο τελικό της Stoiximan GBL, που μετράει ο Παναθηναϊκό στα «αιώνια» ντέρμπι σε Ελλάδα και Ευρώπη, δεν τα λέει κανείς ενθαρρυντικά νούμερα…
VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου
