Ο Νίκος Παπαδογιάννης αναρωτιέται για ποιο λόγο το λιμάνι ασχολείται με δοξασίες και δεισιδαιμονίες.
Κοιτάζοντας προς τα κάτω και αναπνέοντας το αραιό οξυγόνο την κορυφής, ο Ολυμπιακός κορδώνεται για την πρωτιά που πλέον είναι στο χέρι του να κερδίσει και βλέπει να στροβιλίζονται γύρω από την 8η θέση ομάδες που ο ίδιος θα προτιμούσε αν ήταν στο χέρι του να αποφύγει.
Ο Ερυθρός Αστέρας είναι σκληροτράχηλος σωματικά και πνευματικά, έχει έδρα που παίρνει κεφάλια και μοιάζει ικανός να κερδίσει και στο ΣΕΦ, όπου οι εκδηλώσεις οπαδικής αδελφοσύνης τον κάνουν να νιώθει σαν στο δεύτερο σπίτι του. Η Μονακό είναι κάτι σαν κρυπτονίτης με σάρκα, οστά και κάμποσα ροζ φύλλα από πρόσφατους αγώνες (όπως τον ημιτελικό του Άμπου Ντάμπι) στο χαρτοφυλάκιό της.
Ο Παναθηναϊκός είναι ο λάθος αντίπαλος τη λάθη στιγμή για οποιονδήποτε, αφού έχει πείρα μεγάλων αγώνων και ισχυρό όραμα στον ορίζοντα. Στο πηδάλιο της Μπαρτσελόνα κάθεται ένας από τους ελάχιστους σκακιστές που μπορούν να παίξουν τον Γιώργο Μπαρτζώκα με τα λευκά.
Ποιος απομένει σε όλο αυτό το σκηνικό; Ο …Ολυμπιακός. Η ομάδα που με βάση την εικόνα της δεν θα έπρεπε να φοβάται κανέναν αντίπαλο από το μεσαίο ράφι σε σειρά 5 αγώνων και που μολαταύτα ασχολείται με κατάρες, ξόρκια και δοξασίες.
Όταν ο Μπαρτζώκας είπε «εμεις δεν είμαστε προληπτικοί», τα αυτιά μου άκουσαν ωραία μουσική. Στον δικό μου κώδικα, όπου δεν χωράνε βασκανίες και ματιάσματα, ο Ολυμπιακός θα πρέπει να κυνηγήσει την πρώτη θέση αδιαφορώντας για το Κάουνας και για το Βελιγράδι, και χωρίς να κοιτάζει καθόλου τα πιθανά ζευγαρώματα, καταπώς αρμόζει σε μεγάλη ομάδα που τρέχει πολυετές σερί επιτυχιών στα πλέι-οφ και προκρίσεων μακριά από το ΣΕΦ.
Το φάιναλ-φορ είναι ομολογουμένως μία διαφορετική συζήτηση, πρόωρη προς το παρόν. Εάν υπάρχουν φαντάσματα που χορεύουν γύρω από το ΣΕΦ (και προσεχώς το ΟΑΚΑ), αυτά εμφανίζονται όχι τον Απρίλιο, αλλά στα τέλη Μαΐου. Τότε είναι που ο Ολυμπιακός έχει λόγο να φοβάται τον δαίμονα εαυτού.
Χρήσιμο είναι να θυμόμαστε, ότι είναι αδύνατο να επιλέξουν αντίπαλο ο 1ος και ο 2ος της βαθμολογίας κατάταξης, αφού ο τελικός 7ος και (ιδίως) ο τελικός 8ος θα βγουν μέσα από διαδικασία μπαράζ. Εδώ κρύβεται και μία παγίδα, αφού οι δύο ομάδες που θα αναδειχθούν νικήτριες των πλέι-ιν θα έχουν αγωνιστικό ρυθμό και δυναμική νίκης.
Κατά μία διεστραμμένη λογική, και δεδομένου ότι οι ομάδες του «ομίλου» 5-10 είναι λίγο πολύ ισοδύναμες, θα ήταν ίσως προτιμότερο να τερματίσει κάποιος 3ος ή και 4ος παρά 2ος ή 1ος. Αυτό όμως προκύπτει από αγωνιστικά δεδομένα και όχι από δεισιδαιμονίες. Ο τρίτος και ο τέταρτος θα γνωρίζουν εξαρχής τον (εξίσου ανενεργό την εβδομάδα των μπαράζ) αντίπαλό τους στα πλέι-οφ και θα έχουν και 10-12 μέρες για να προετοιμαστούν. Τι να παίξεις με τη Ζαλγκίρις, τι να παίξεις με τη Μπαρτσελόνα…
Εάν υπάρχει ομάδα που μοιάζει βολικό ταίρι για τον Ολυμπιακό των πλέι-οφ, αυτή είναι η Μακάμπι, η οποία δεν έχει έδρα ούτε την ποιότητα για να ξεχαρβαλώσει τα γρανάζια της κόκκινης μηχανής. Ωστόσο οι Ισραηλινοί έχουν πολλή ανηφόρα για να τρυπώσουν στη δεκάδα, πόσο μάλλον για να ξεπαστρέψουν και 1-2 μονομάχους στα πλέι-ιν. Και άλλωστε ζόρισαν πολύ άσχημα τον Ολυμπιακό στο ίδιο Βελιγράδι όπου θα τον υποδεχθούν ξανά εάν και εφ’ όσον.
Η προσωπική μου προφητεία, κάπου ανάμεσα σε υπολογισμούς και σε διαίσθηση, είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε πενταπλή (δηλαδή …δεκαπλή) τιτανομαχία Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, όπου γαία πυρί μιχθήτω και ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Σόρι παίδες για τις ελληνικούρες, αλλά όταν ετοιμαζόμαστε για ελληνικό εμφύλιο στα μαρμαρένια αλώνια της Ευρώπης πρέπει να προπονηθούμε στην κατάλληλη διάλεκτο. Κάτι τέτοια αρχαιοπρεπή δεν τραγουδάνε οι επιστήμονες της εξέδρας και οι πολυθρονάτοι; Ίσως και να μην ακούω καλά, στην ηλικία μου.
Παρεμπιπτόντως, η φράση «κατά τον δαίμονα εαυτού», γραμμένη ελληνιστί στον τάφο του Τζιμ Μόρισον που είδα με τα ματάκια μου στο Περ Λασέζ σε ένα σπάνιο ιντερλούδιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, δεν σημαίνει αυτό το δυσοίωνο που ενδεχομένως νομίζουμε. «Δαίμων εαυτού» πάει να πει εσωτερικός «φύλακας άγγελος» και «πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού», ουσιαστικά σημαίνει ενεργώ σύμφωνα με αυτό που με προστάζει η συνείδησή μου.
Για τα υπόλοιπα σενάρια τρόμου, σας παραπέμπω στο απολαυστικό χθεσινό Gazz Floor με όλα τα μωρά στην πίστα και στο έτι απολαυστικότερο Old School, όπου αποφασίσαμε ότι τον θεό τον θέλουμε γυναίκα, ενώ λύσαμε και το φλέγον θέμα των ελληνοποιήσεων. Ακολουθήστε τα λινκ και καλή διασκέδαση.
VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.
