Αχαρνές, ξημερώματα Παρασκευής. Μία γυναίκα που γέννησε πριν από λίγες μόλις ημέρες έχει αιμορραγία. Η οικογένεια πανικοβάλλεται ενώ δεν υπάρχει εφημερεύον φαρμακείο σε απόσταση χιλιομέτρων.
Η αιμορραγία γίνεται πιο έντονη λίγο πριν τις 2 τα ξημερώματα.
«Παίρνουμε λοιπόν το ΕΚΑΒ ήτανε… πριν τις δύο. Παίρνουμε λοιπόν τηλέφωνο, μιλάει ο σύζυγος, δίνει τα στοιχεία, λέει την κατάσταση, λέει η κοπέλα θα στείλουμε. Σιγά σιγά λόγω της απώλειας αίματος άρχισε κι έχανε και τις αισθήσεις της η σύζυγός μου, ήταν σε κατάσταση ημιλιπόθυμη», λέει ο σύζυγός της.
Έχουν περάσει 50 λεπτά από την κλήση στο ΕΚΑΒ. Η σειρήνα του ασθενοφόρου δεν έχει ακουστεί ακόμα στις Αχαρνές. Ο σύζυγος πραγματοποιεί νέα κλήση.
Μπούμπλικ: «Το διπλό δεν είναι τένις»
«Μπορείτε να μου πείτε από που βρίσκεστε; Μου λέει δεν έχουμε δώσει ακόμα σήμα. Λέω σοβαρά μιλάτε; Η γυναίκα έχει χάσει πάνω από μισό λίτρο αίμα. Της λέω τι θα γίνει; Και μου λέει ”Δεν έχουμε ασθενοφόρο αυτή στιγμή διαθέσιμο”».
Ο Βασίλης ακούει την απάντηση στο τηλέφωνο και η γη χάνεται κάτω από τα πόδια του.
«Πραγματικά σκοτείνιασα. Δεν ήξερα τι να πω. Δεν ξέρω. Το έκλεισα. Με τη μία πήρα συγγενικό πρόσωπο. Της λέω έρχεσαι τώρα, τους παίρνεις, τους πας και φεύγετε».
Η γυναίκα τελικά έφτασε με συγγενικό της πρόσωπο στο «Έλενα» στις 3:30. Το προσωπικό τη βοήθησε με το σπάνιο περιστατικό που προέκυψε και επέστρεψε στο σπίτι της το μεσημέρι. Η θετική κατάληξη όμως δεν ακυρώνει το γεγονός ότι μία οικογένεια έμεινε αβοήθητη από το κράτος.
«Δεν γίνεται να με ενημερώνεις, κύριε, μετά από ένα εύλογο διάστημα, ότι ξέρετε επειδή υπάρχει θέμα αιμορραγίας δεν έχουμε κάτι διαθέσιμο άμεσα. Υπάρχει κάποιος τρόπος να πάω το ίδιος; Θα είχαμε φύγει πολύ νωρίτερα και θα γλιτώσει όλο αυτό το άγχος. Υπάρχουν άλλοι μεγαλύτερης ηλικίας ασθενείς που δεν μπορούν να κάνουν πράγματα μόνοι τους, δεν έχουν αυτοκίνητο, δεν οδηγούν, δεν έχουν τα χρήματα. Εγώ έτυχε και ήμουν τυχερός γιατί και το νοσοκομείο εφημέρευε αλλά και είχα και δύο άτομα δίπλα μου που τρέξανε μέσα το βράδυ και με βοήθησαν».
Πέρα από την περιπέτεια που έζησαν, η οικογένεια του Βασίλη καλείται να επουλώσει και τις ψυχικές πληγές που άφησαν τα ξημερώματα της Παρασκευής.
«Γέρασα δέκα χρόνια. Ο γιος μου, δέκα ετών, είδε μια γυναίκα να τρέχουν κυριολεκτικά τα αίματα σαν ταινία τρόμου με λιμνούλες από κάτω. Το είδε live αυτό το πράγμα. Δεν ξέρω πώς θα πάει να το ξεπεράσει».
Και ενώ η γυναίκα επέστρεψε σπίτι της, η νύχτα αυτή υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν μπορεί να περιμένει. Η περιπέτεια έληξε θετικά, αλλά η περίπτωση αυτή υπενθυμίζει πως η αδράνεια του κράτους μπορεί να κοστίσει ζωές.
