Ο Αντώνης Καλκαβούρας επιχειρεί μία πρώτη προσέγγιση στους δύο αυριανούς (22/05) ημιτελικούς, δεν πιστεύει στην μπασκετική δικαιοσύνη κι εκτιμά ότι ο τίτλος θα πάει στην ομάδα που θα καταθέσει στο παρκέ το μεγαλύτερο ποσοστό… επιθυμίας για την κούπα!
Να λοιπόν, που φτάσαμε στην πιο πολυαναμενόμενη εβδομάδα της σεζόν στην Euroleague! Το επίκεντρο του ευρωπαϊκού μπάσκετ (και όχι μόνο) βρίσκεται πλέον και με την βούλα στα μέρη μας και το εφετινό Final Four που φιλοξενείται επί ελληνικού εδάφους, για 4η φορά στην ιστορία της διοργάνωσης, έχει απ’ όλα!
Ίντριγκα, λόγω της μη αναμενόμενης απουσίας του συνδιοργανωτή Παναθηναϊκού με το πιο ακριβό και ποιοτικό ρόστερ της σύγχρονης ιστορίας του! Παραμύθι, λόγω της εκπληκτικής πορείας της πρωτάρας Βαλένθια, που με σταθερά ελκυστικό μπάσκετ από το ξεκίνημα της σεζόν, δείχνει ότι δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τις υπόλοιπες τρεις διεκδικήτριες της κορυφής που προσθετικά έχουν κατακτήσει 16 φορές το τρόπαιο.
Σασπένς, λόγω του πολύ αμφίρροπου πρώτου ελληνοτουρκικού ημιτελικού και πολλή τακτική λόγω της μονομαχίας των δύο πιο «μπαρουτοκαπνισμένων» προπονητών σε Final Four (Μπαρτζώκας και Γιασικεβίτσιους), που αμφότεροι συμμετέχουν για 7η φορά και ψάχνουν τον 2ο τίτλο τους.
Πίεση λόγω του βάρους που κουβαλάει ο Ολυμπιακός, μετά τις 4 συνεχόμενες αποτυχημένες παρουσίες στην μεγάλη μπασκετική γιορτή και αγωνία για το αν η Φενερμπαχτσέ μπορεί να γίνει η 5η ομάδα που θα κάνει το back to back!
Αναμονή για τουλάχιστον έναν χρόνο ακόμη, ώστε να ξαναδημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τον πρώτο ιστορικό ελληνικό εμφύλιο τελικό! Και φυσικά αουτσάιντερ, στο πρόσωπο της πολυνίκου του θεσμού, Ρεάλ, με τα 11 τρόπαια αλλά και με τις πιο χτυπητές απουσίες μέσα στην ρακέτα (έχουν τεθεί νοκ άουτ οι Ταβάρες και Λεν), όπου ουσιαστικά θα κληθεί να παίξει με τον ημίψηλο, Ουσμάν Γκαρούμπα.
Ας εξετάσουμε, όμως, τον κάθε ημιτελικό ξεχωριστά και ας δούμε ποιοι είναι οι παράμετροι που συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες για τους καθορίσουν. Έτσι ώστε, η Ρεάλ να πάει για το 12ο, ο Ολυμπιακός για το 4ο, η Φενέρ για το 3ο και η Βαλένθια για το παρθενικό! Να θυμίσουμε ότι η ομάδα που θα πατήσει την εφετινή κορυφή θα βάλει στο ταμείο τη 2,4 εκατομμύρια Ευρώ και η φιναλίστ 1,8!
Ολυμπιακός – Φενερμπαχτσέ (22/04, 18.00)
Όσο ισορροπημένη είναι η προϊστορία ανάμεσα στις δύο ομάδες στα 25 χρόνια ιστορίας της διοργάνωσης (19-19), άλλο τόσο είναι και η αντίστοιχη στα Final Four (1-1), αλλά και στα 12 τελευταία μεταξύ τους παιχνίδια (6-6), στην τελευταία τριετία.
Οι δύο αντίπαλοι, δε, κρίνονται σχεδόν το ίδιο πετυχημένοι από το 2015 και μετά, από την άποψη των οκτώ συμμετοχών της Φενέρ και των αντίστοιχα επτά του Ολυμπιακού (στο σύνολο έχει 15), με την σημαντική υποσημείωση ότι η τουρκική ομάδα έχει κατακτήσει σχετικά πρόσφατα και τους δύο τίτλους της (2017 και 2025). Ενώ από την άλλη πλευρά έχουν συμπληρωθεί 13 χρόνια από την τελευταία φορά που πάτησαν κορυφή οι «ερυθρόλευκοι» (2013).
Ο εκπρόσωπος της χώρας μας στο ετήσιο κορυφαίο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ, είναι μαζί με την Ρεάλ οι δύο πιο «μπαρουτοκαπνισμένες» ομάδες του θεσμού, όσον αφορά στην επίτευξη του διόλου ευκαταφρόνητου στόχου της πρόκρισης σε Final Four. Πολλω δε μάλλον, φέτος, στην παρθενική σεζόν της διοργάνωσης με 20 ομάδες, 38 αγωνιστικές και 10 «διαβολοβδομάδες»!
Οι Πειραιώτες, λοιπόν, ρίχνονται στην μάχη για τον πιο σημαντικό στόχο της χρονιάς με κάποια πολύ θετικά σημάδια, μέσα από τα οποία, όμως, αυξάνεται το ήδη πολύ μεγάλο βάρος που κουβαλούν από την αφετηρία της εφετινής διαδρομής.
Αυτά έχουν να κάνουν με την εντοπιότητα των αγώνων που γλίτωσε την ομάδα από την ταλαιπωρία του ταξιδιού, με την ασύλληπτη ευρωπαϊκή παράδοση που έχει ο προπονητής της στο ΟΑΚΑ (έχει να χάσει 12 χρόνια και μετράει 10 συνεχόμενες νίκες) και φυσικά με την απουσία του μεγάλου τους αντίπαλου, η οποία δημιούργησε πρόσφορο έδαφος, ώστε οι «ερυθρόλευκοι» να έχουν αυτοδυναμία στις εξέδρες του “Telecom Center Athens”!
Από ‘και και πέρα, όμως, είναι ξεκάθαρο ότι η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα θα ριχτεί στην μάχη του ημιτελικού κουβαλώντας μία πίεση άνευ προηγούμενου, την οποία, μέχρι στιγμής έχει διαχειριστεί κάτι περισσότερο από ιδανικά. Διατηρώντας χαμηλούς τόνους και παρουσιάζοντας την ύψιστη δυνατή συγκέντρωση με φόντο αποκλειστικά το πρώτο 40λεπτο και χωρίς την παραμικρή νύξη για το πολυπόθητο τρόπαιο.
Ταυτόχρονα, όμως, μόνο όσοι αποτελούν μέρος του πειραϊκού οργανισμού μπορούν να καταλάβουν πόσα εμπόδια καλείται να πηδήξει ο Ολυμπιακός μέσα στο πιο κρίσιμο 48ώρο της χρονιάς.
Πόσο μεγάλο είναι το βάρος των τεσσάρων διαδοχικών αποτυχημένων Final Four, αλλά και αυτό του φαβορί από την άποψη του μπάσκετ που έχει παίξει φέτος και της συνέπειας που έχει επιδείξει η ομάδα, αλλά και αντίστοιχα εκείνο της πρωτιάς στην κανονική περίοδο (καλύτερο ρεκόρ με 29-12), η οποία δεν έχει συνδυαστεί ποτέ στα χρονικά με τίτλο!
Και φυσικά πόσο αποφασιστικής σημασίας θα είναι η ενδεχόμενη δικαίωση του μπάσκετ που πρεσβεύει εδώ και καιρό ο Μπαρτζώκας, καθώς επίσης και του συνολικού σχεδιασμού της ομάδας, που φέτος χτίστηκε κατά βάση για την κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής.
Κακά τα ψέματα, η κάτοχος του τροπαίου και πρωτοπόρος στην βαθμολογία στο μεγαλύτερο διάστημα της εφετινής κανονικής περιόδου, είναι ίσως ο πιο δυσκολοκατάβλητος αντίπαλος σε Final Four!
Και αυτό όχι μόνο για την ελληνική ομάδα! Ο Saras είναι ο πιο ικανός τακτικιστής coach, που ταυτόχρονα μπορεί να γυρίσει τούμπα τον ρυθμό ενός νοκ-άουτ ματς, το οποίο δεν του έχει πάει καλά και όταν έρχεται η κρίσιμη στιγμή, συνήθως έχει μεταλαμπαδέψει στους παίκτες του την σπίθα που τον χαρακτηρίζει στο κομμάτι της διεκδίκησης της νίκης!
Ο Ολυμπιακός υπερτερεί της Κυπελλούχου Τουρκίας σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού πλην της άμυνας, που πάντως είναι ένα κομμάτι που οι δύο ομάδες δεν έχουν μεγάλη απόσταση (1οι οι Τούρκοι με μ.ο. 80,7π. και 2οι οι Πειραιώτες με μ.ο. 82,7π.). Η μεγάλη διαφορά των δύο ομάδων, όμως, εντοπίζεται στην συνέπεια με την οποία οι πρωταθλητές Ευρώπης καταθέτουν την απαιτούμενη αμυντική σκληράδα στο παρκέ και στο ποσοστό της συγκέντρωσης στα ανασταλτικά τους καθήκοντα.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο και παρ’ ότι έχει λιγότερη επιθετική ποιότητα από πέρυσι, η Φενέρμπαχτσέ καταφέρνει να «χαλάει» το μυαλό και το παιχνίδι των αντιπάλων της και επιβάλλοντας τον δικό της ρυθμό, κατεβάζει την ποιότητα με την οποία μπορούν να απαντήσουν.
Το αντίδοτο σε αυτό το προφίλ ομάδων, είναι η ψυχρή διαχείριση του παιχνιδιού με αποκλειστική βάση το physicality σε κάθε επαφή, την πρωτιά στο κυνήγι κάθε διεκδικούμενης φάσης και εν γένει τον υψηλό βαθμό έντασης και ενέργειας από κατοχή σε κατοχή. Ένα τέτοιο ψυχωμένο mindset από το πρώτο λεπτό του ημιτελικού, είναι η πιο ασφαλής συνταγή για νοκ άουτ παιχνίδια και ειδικότερα κόντρα σε ομάδες που είναι από την φύση τους σκληροτράχηλες.
Την Φενέρ δεν την κερδίζει κανείς εύκολα μόνο μέσα από το ποιοτικό πλεονέκτημα και χωρίς να ρίξει μπασκετικό ξύλο και να είναι συνολικά σκληρός!
Στο καθαρά τακτικό κόμματι, η αδιαμφισβήτητη ποιοτική, υψομετρική αλλά και αθλητική υπεροχή υπεροχή του Ολυμπιακού στην frontline, είναι πιθανό να παίξει σημαντικό ρόλο. Δεν ξέρω πόσο καλά είναι ο Γιάντουνεν, αλλά ο Μέλλι, ο Μπιρτς και ο Σίλβα δεν μπορούν να συγκριθούν με την τριάδα Μιλουτίνοφ, Χολ και Τζόουνς.
Βαλένθια – Ρεάλ (22/04, 21.00)
O έβδομος ισπανικός «εμφύλιος» ημιτελικού στα χρονικά του Final Four, στα δικά μου μάτια έχει ξεκάθαρο φαβορί. Το εκπληκτικό μπάσκετ που έπαιξε η Βαλένθια στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν και η πνευματική ωριμότητα που απέκτησε στην διάρκεια της ανέλπιστης ανατροπής (έχασε τα δύο πρώτα παιχνίδια στην έδρα της και νίκησε τα τρία επόμενα) που έκανε στα playoffs με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, σε συνδυασμό με τις σημαντικές απουσίες της Ρεάλ μέσα στην ρακέτα, θεωρώ ότι στα χαρτιά και πριν το τζάμπολ, δίνουν προβάδισμα στην ομάδα του Πέδρο Μαρτίνεθ.
Τι κι αν η «βασίλισσα» την έχει φέτος «πελάτισσα» και την έχει νικήσει 4 φορές σε 6 αγώνες (1-1 στην Euroleague, 2-0 στην ACB, 1-0 στο Copa del Rey και 0-1 στο Super Copa); Τι κι αν έχει χαωδώς περισσότερη εμπειρία (15η συμμετοχή και 9 νίκες σε 14 ημιτελικούς) και τουλάχιστον τέσσερις παίκτες με μίνιμουμ 4 παρουσίες και τον Γιούλ να συμμετέχει για 11η φορά (κανένας παίκτης της Βαλένθια δεν έχει πατήσει ποτέ το παρκέ σε Final Four); Τι κι αν έχει να αντιπαραθέσει σημαντικές στατιστικές διακρίσεις σε σχέση με την εξίσου διακρινόμενη σε πολλά κομμάτια του παιχνιδιού αντίπαλό της;
Τα πάντα πηγαίνουν… περίπατο ή κατεβαίνουν επίπεδο, όταν μέσα στο «ζωγραφιστό» δεν δεσπόζει ο μπασκετικός «κορμός δέντρου» που ακούει στο όνομα του Έντι Ταβάρες. Αν ήταν υγιής, το «όρθιο χιλιόμετρο» από το Πράσινο Ακρωτήριο, θα έπαιζε στο 6ο του Final Four, θα ανέβαζε στα ύψη τους αμυντικούς δείκτες των Μαδριλένων και θα έδινε μία πολύ κυριαρχική διάσταση στο inside game του Σέρτζιο Σκαριόλο.
Όσο σκληροτράχηλος αμυντικός και να είναι ο Καμπάτσο, η βασική αμυντική αμυντική επιδίωξη της Ρεάλ ήταν να οδηγήσει τους αντίπαλους guards πάνω στον Ταβάρες, η παρουσία του οποίου μέσα στην ρακέτα, ανέβαζε ψηλά τις αλλοιώσεις και τις τάπες και συνέβαλε αποφασιστικά στο κομμάτι των ριμπάουντ.
Η απουσία του έμπειρου βασικού της σέντερ σε συνδυασμό με τον τραυματισμού και του Ουκρανού ψηλού, Άλεξ Λεν, αφήνει την «βασίλισσα» χωρίς μέγεθος κοντά στο καλάθι, κάτι που ίσως αυξήσει τις διεισδύσεις των εκρηκτικών περιφερειακών της Βαλένθια.
Σε γενικές γραμμές το momentum, o ρυθμός και η έλλειψη πίεσης, ευνοούν την «σταχτοπούτα» της διοργάνωσης και αν υπάρχει ένας τομέας στον οποίο ο Σκαριόλο θα κληθεί να ρισκάρει, αυτός θα είναι το μακρινό σουτ των παικτών του Μαρτίνεθ.
Λογικά, ο έμπειρος Ιταλός τεχνικός θα επιδιώξει να κλείσει τους διαδρόμους και να αφήσει πολλά μακρινά σουτ με το ποσοστό της Βαλένθια πίσω από τα 6,75 (8η με 36,3% στα τριπ.), να αποδεικνύεται κομβικό για την τελική έκβαση της αναμέτρησης.
Η Ρεάλ, πάντως, έχεις τις προσωπικότητες για να πάρει ένα ματς που είναι διεκδικήσιμο στα τελευταία λεπτά και θα είναι το φαβορί για να το καταφέρει, αν η πρωτάρα του Final Four δεν ανοίξει από νωρίς τον ημιτελικό και δεν εδραιώσει ένα ασφαλές προβάδισμα.
VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.
