Ανάμεσα σε δεκάδες καλεσμένους, οι δυο τους. Αγκαλιασμένοι, χορεύουν το τραγούδι τους. Φύλακας άγγελος ο ένας για τον άλλον. Ενώ όλοι μιλούν για τον Τραϊανό Δέλλα που στάθηκε σαν βράχος δίπλα στην Γωγώ Μαστροκώστα, εκείνος θα διορθώσει πως εκείνη τον στήριζε, του έδινε δύναμη και σκόρπιζε φως στις ζωές όλων.
Ένας φλογερός έρωτας στις αρχές του 2000 που εξελίχθηκε σε σχέση ζωής. Δύο άνθρωποι που ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν και έμειναν μαζί μέχρι τέλους.
Η πορεία του Τραϊανού Δέλλα
Με αποκορύφωμα το έπος του 2004, ο Τραϊανός Δέλλας αποτελεί έναν από τους κορυφαίους Έλληνες αμυντικούς όλων των εποχών. Ποδοσφαιρικά γεννήθηκε στον Άρη και ανδρώθηκε στην ΑΕΚ.
Ήταν από τους πρώτους Έλληνες ποδοσφαιριστές που έφυγαν στο εξωτερικό, πρώτα στο Σέφιλντ της Αγγλίας και ύστερα στην Ιταλία και τη Ρόμα.
Πριν το άλμα στην Ιταλία όμως υπήρξε η ΑΕΚ. Η οικογένεια που βρήκε μετά τον Άρη όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Αθήνα.
Από μικρό παιδί, όταν έπαιρνε κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο το λεωφορείο και έκανε 1,5 ώρα διαδρομή για να φτάσει στην προπόνηση, ήξερε ότι γι’ αυτό ήταν γεννημένος.
«Έκανα αυτό που αγαπούσα. Δεν έχασα προπόνηση».
Το 2004 πέρασε στο πάνθεον των κορυφαίων. Η κατάκτηση του Euro εκτόξευσε την καριέρα του. Και να σκεφτεί κανείς πως ακόμα δεν είχε γνωρίσει τον άνθρωπο που θα του άλλαζε μια για πάντα τη ζωή.
Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Γωγώς Μαστροκώστα για τον Τραϊανό και τον καρκίνο
Η Γωγώ Μαστροκώστα ήταν το απόλυτο sex symbol της εποχής. Περιζήτητη και μία από τις πιο λαμπερές παρουσίες της ελληνικής τηλεόρασης. Κι ενώ για εκείνην δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, σύντομα κατάλαβε πως είναι ο άντρας της ζωής της.
Η Γωγώ Μαστροκώστα μένει έγκυος. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του Τραϊανού όμως ως παίκτη της ΑΕΚ καθυστερούν τις διαδικασίες του γάμου. Τον Δεκέμβριο του 2008 έρχεται στον κόσμο η κορούλα τους. Τρείς μέρες μετά από τη γέννηση, μαθαίνουν πως η Γωγώ Μαστροκώστα πάσχει από καρκίνο. Θα το περάσουν μαζί και έναν χρόνο μετά ο Τραϊανός θα την πείσει να μιλήσει δημοσίως για την ασθένειά της για να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους.
Παρακολουθεί με περηφάνεια τη σύζυγό του να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα θάρρους και δύναμης για χιλιάδες άλλους ανθρώπους που βιώνουν κάτι αντίστοιχο.
Η ίδια είχε πει: «Αισθανόμουν ένοχη για κάτι για το οποίο δεν ήμουν υπεύθυνη. Κάθε μέρα και πιο πολύ. Κοιτούσα τον Τράι. Αντί να του χαρίσω την ευτυχία, εγώ του έδωσα μόνο πόνο, στεναχώρια. Του στέρησα και εκείνου τη χαρά που παίρνει ένας πατέρας στο πρώτο του παιδί. Αισθανόμουν ότι μπήκα στη ζωή του σαν «φορτίο», ξαφνικά. Εγώ, που ζούσα και ανέπνεα μόνο και μόνο για να τον κάνω χαρούμενο! Αδύνατον να με συγχωρέσω. Βλέπω τον Τράι, να περιμένει υπομονετικά δίπλα μου. Θεέ μου, πόσο τυχερή είμαι που έχω αυτό το πλάσμα! Τρέμω κάθε φορά που θα βρεθώ κάτω από έναν τομογράφο ή μπροστά σε έναν υπέρηχο για να κάνω τον έλεγχο, ο οποίος είναι συχνότατος κάθε τρεις μήνες. Κάθε φορά ψάχνω στο βλέμμα του γιατρού. Φοβάμαι μήπως αυτό το τέρας από το οποίο έχω γλιτώσει προς το παρόν ξαναγυρίσει».
