Ο Αχιλλέας Μαυροδόντης γράφει για τον Ολυμπιακό που… από τους πρόποδες της γης, κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης και κανείς δεν μπορεί να του στερήσει αυτή την τεράστια επιτυχία!
Εδώ και μέρες προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη μετά την τεράστια επιτυχία του Ολυμπιακού. Γιατί η κορυφή της Ευρώπης, όπως και να το κάνουμε, είναι μια τεράστια επιτυχία και κάτι που αυτή η ομάδα άξιζε και με το παραπάνω. Γιατί η δικαίωση για έναν προπονητή που έχει λοιδορηθεί όσο λίγοι στην ιστορία είναι τεράστια. Γιατί η δικαίωση για παικταράδες όπως ο Φουρνιέ, ο Βεζένκοβ, ο Ντόρσεϊ, ο Γουόκαπ, ο Μιλουτίνοφ, είναι τεράστια. Και κανείς δεν μπορεί να τους το στερήσει. Γιατί αυτός ο τεράστιος αρχηγός, ο Κώστας Παπανικολάου, έπρεπε να έχει σηκώσει μια EuroLeague πρώτος. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι που έχουν κάνει τόσες και τόσες θυσίες για την ομάδα, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, άξιζαν να γευτούν ξανά το νέκταρ αυτής της τεράστιας επιτυχίας, 13 χρόνια μετά από το Λονδίνο.
Στο T-Center την Κυριακή είχαμε αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Γιατί δεν θα ήταν δίκαιο αυτή η ομάδα, η καλύτερη της Ευρώπης, να μην έχει πάρει ένα τρόπαιο στην δεύτερη εποχή Μπαρτζώκα. Δεν θα ήταν δίκαιο να δει κάποιον άλλον να το σηκώνει. Δεν θα ήταν δίκαιο να φτάσει ξανά στην πηγή και να μην πιει νερό. Για να μην παρεξηγηθώ, ο Ολυμπιακός φταίει που τα προηγούμενα χρόνια δεν έφτασε μέχρι το τέλος. Δεν του φταίει κανείς άλλος. Και ο Ολυμπιακός έφερε τον εαυτό του στην κορυφή της Ευρώπης. Κανείς δεν τον έβαλε εκεί. Κανείς δεν επέβαλε τον τίτλο στον Ολυμπιακό.
Ο καθένας μπορεί να πει το δικό του κομμάτι. Και δεν θα καθίσω να ασχοληθώ με κάνεναν άλλον, πέραν από την ομάδα της οποίας το ρεπορτάζ καλύπτω. Το έχω ξαναγράψει και θα το ξαναγράψω. Δεν με απασχολεί το πού πήρε ο Ολυμπιακός την EuroLeague. Με απασχολεί ότι την πήρε. Με απασχολεί που είδα πρόσωπα που το 2023 έκλαιγαν, το 2026 να κλαίνει από χαρά. Με απασχολεί που το μπάσκετ έφερε 130.000 συνανθρώπους μας στο κέντρο του Πειραιά στις 5 το πρωί.
Με ενδιαφέρει που μικροί και μεγάλοι δάκρυσαν και έκαναν σαν μικρά παιδιά. Με ενδιαφέρει που ο πατέρας μου από εκεί ψηλά, μαζί με τους φίλους του, απόλαυσαν την ομαδάρα του Μπαρτζώκα και έκαναν από τον παράδεισο την δική τους κερκίδα. Γιατί ο αθλητισμός σου δίνει την δυνατότητα να γίνεις ξανά μικρό παιδί και να έχεις τα πιο αγνά συναισθήματα. Με αυτά θα ασχοληθώ. Με τίποτε άλλο.
Όσο και να προσπαθεί κανείς να μειώσει αυτήν την τεράστια επιτυχία, δεν θα τα καταφέρει. Θα παραμείνει τεράστια. Όπως τεράστια επιτυχία ήταν και για τον Παναθηναϊκό η κατάκτηση του 2024. Το έζησαν τότε οι Πράσινοι, το ζουνε τώρα οι Ερυθρόλευκοι. Και καλά κάνουν. Και κανείς δεν μπορεί να τους μειώσει την χαρά, όπως και το 2024 κανείς δεν μπορούσε να την στερήσει από την άλλη πλευρά.
Τις τελευταίες ημέρες, ένα τραγούδι μου έχει κολλήσει στο μυαλό. Το υπέροχο τραγούρι από την Μαντώ και τον Αντώνη Ρέμο, το «Εμείς». Συγκεκριμένα το ρεφρέν του, που λέει «Εμείς από τους πρόποδες της γης κατακτητές της κορυφής, με την σημαία μας ψηλά. Εμείς τι κι αν γεμίσαμε πληγές, βγήκαμε πάλι νικητές, γι’αυτό να μην φοβάσαι πια».
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την προσπάθειά του με τον Γιώργο Μπαρτζώκα από τα χαμηλά. Γέμισε πληγές στην πορεία, αλλά στο φινάλε είναι στην κορυφή. Και αυτό δεν είναι μόνο το φινάλε. Είναι ένα σκαλοπάτι στην σκάλα των μεγάλων στιγμών του Ολυμπιακού. Και όσο οι αδελφοί Αγγελόπουλοι έχουν το ίδιο μεράκι, όσο στον πάγκο κάθεται ο Γιώργος Μπαρτζώκας, όσο ο Σάσα Βεζένκοβ, ο Εβάν Φουρνιέ και οι υπόλοιποι είναι στο ρόστερ, θα έρθουν κι άλλες μεγάλες στιγμές.
ΥΓ. Το 2012 και το 2013 είχαμε χαμογελάσει παρέα για τον Ολυμπιακό που τόσο αγαπούσες ρε Μπαμπά. Τώρα, σε αυτές τις στιγμές που γύρω μου βλέπω μόνο χαμόγελα, τώρα είναι που μου λείπεις περισσότερο. Γιατί θα έβλεπα και το δικό σου χαμόγελο και θα χαμογελούσα κι εγώ μαζί σου…
ΥΓ2. Εορτασμοί τέλος. Τώρα ήρθε η ώρα για το πρωτάθλημα. Το είπε ο Βεζένκοβ την στιγμή των πανηγυρισμών. Μετά, αν όλα πάνε καλά, θα υπάρξει νέος κύκλος πανηγυρισμών.
ΥΓ3. Ο Πίτερς γνώρισε την απόλυτη αποθέωση στο ΣΕΦ και δικαίως. Αν πειστεί να μείνει, ο κόσμος θα έχει παίξει τεράστιο ρόλο. Αν τελικά αποφασίσει να πει το «αντίο», τότε θα πρέπει να αποθεωθεί ακόμη περισσότερο για όλα όσα έχει προσφέρει στην ομάδα του Ολυμπιακού.
ΥΓ4. Όσοι δεν έχετε ακούσει / διαβάσει τα όσα είπε ο Ιωάννης Παπαπέτρου, κάντε το. Από τα λόγια που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο…
VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.
