Ο Γιάννης Σερέτης γράφει για τις νέες ανάγκες στο υψηλότερο επίπεδο του ανταγωνισμού, την επίδραση της καθιέρωσης πέντε αλλαγών και με τη βούλα από το 2022 και τη (μη) προσαρμογή των ελληνικών ομάδων.
Το είδαμε και χθες, στον τελικό του Champions League. Η πιο «φρέσκια» ομάδα και εκείνη με το πιο ποιοτικό βάθος στον πάγκο της, είχε την υπεροχή. Νίκησε τελικά στα πέναλτι, αλλά το ματς ήταν από νωρίς «η γάτα με το ποντίκι». Ωραίο θα ήταν να το πάρει για πρώτη φορά η Αρσεναλ, δίκαιο ήταν να το πάρει για δεύτερη σερί χρονιά η Παρί. Το είδαμε με τον ΠΑΟΚ εφέτος και ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: όλα γκρεμίστηκαν μετά τους διαδοχικούς, σχεδόν ταυτόχρονους τραυματισμούς, ορισμένοι εκ των οποίων οφείλονταν και στην επιμονή του προπονητή στη χρησιμοποίηση της «καλής» ενδεκάδας ή των σημαντικών στελεχών της χωρίς το ιδανικό rotation. Γιατί; Μα για να πάρει το αποτέλεσμα. Και στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο και στην Ευρώπη. Πήρε τα αποτελέσματα που ήθελε για ένα τρίμηνο, έπαιξε μπαλάρα για ένα δίμηνο, αλλά η κατάληξη ήταν απογοητευτική. Το είδαμε στον Ολυμπιακό του Champions League και στον Ολυμπιακό του πρωταθλήματος: ίδιοι παίκτες εμφάνιζαν διαφορετικό πρόσωπο. Και η έλλειψη ποιότητας των αναπληρωματικών (συγκριτικά με τους βασικούς) σε κάποιες θέσεις, κόστισε πανάκριβα σε πρωτάθλημα και Κύπελλο.
Το έχουμε δει παλαιότερα σχεδόν σε όλες τις ομάδες που θέλουν να κουβαλούν με επιτυχίες και υψηλούς στόχους δύο και τρία καρπούζια κάθε χρονιά. Και είναι πια πολύ ξεκάθαρο ότι μεγάλη σημασία στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και στις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό, δεν έχει μόνο ή κυρίως ο αριθμός των παικτών. Αλλοι προπονητές θέλουν 25 (ας πούμε ενδεικτικά) για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους στα αποδυτήρια, άλλοι περισσότερους για να έχουν πολλές εναλλακτικές. Ομως ουσιαστικά – για να το πούμε ωμά- το σημαντικότερο τη σήμερον ποδοσφαιρική ημέρα έχει η αύξηση του αριθμού των παικτών που λογίζονται ως «βασικοί». Δεν αρκούν πια οι 16. Οι λογιζόμενοι ως βασικοί πρέπει να είναι 18-20. Παίκτες, δηλαδή, των οποίων η ποιότητα, το ταλέντο, το επίπεδο, δεν θα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό. Το ζητούμενο είναι ο προπονητής να μην φοβάται, να μην διστάζει και να μην ανησυχεί για την αλλαγή προς το χειρότερο στην εικόνα της ομάδας του αν παίζουν μαζί 5-6 παίκτες του «δεύτερου», ας πούμε σχηματικά, γκρουπ. Και να έχει, βέβαια, και την ικανότητα στο management ενός τέτοιου γκρουπ. Διότι δεν το έχουν όλοι το άτιμο το management…
Προφανώς η κάθε ομάδα έχει και θα έχει τον κορμό της. Τους 6-7 παίκτες στους οποίους θα βασίζεται σε όλη τη σεζόν. Το σημαντικό, όμως, είναι «πίσω» απ΄ αυτούς να υπάρχουν συνάδελφοί τους των οποίων το επίπεδο να μην είναι πολύ χαμηλότερο, ει δυνατόν να είναι το ίδιο! Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Θα είχε η εφετινή ΑΕΚ μεγάλο πρόβλημα από ένα σημείο και μετά αν απουσίαζε ένας εκ των Πινέδα – Μάριν; Τεράστιο. Θα είχε μεγάλο πρόβλημα αν απουσίαζε ο Iron Man Λάζαρος Ρότα; Ναι. Θα είχε πρόβλημα (μετά την επιστροφή του Ζίνι από τον τραυματισμό του) αν της έλειπε ένας εκ των Βάργκα, Γιόβιτς, Ζίνι στην επίθεση; Όχι!
Λένε πολλοί ότι η εφαρμογή του VAR είναι η πιο επαναστατική αλλαγή στο ποδόσφαιρο, εκείνη που άλλαξε το σπορ. Λάθος. Εξαφάνισε τα πάμπολλα σφάλματα που γίνονταν στο offside και απλώς μείωσε τα υπόλοιπα διαιτητικά λάθη, δημιουργώντας όμως και μεγάλα μπερδέματα με τα «handballs» πέναλτι. Η μεγαλύτερη, βαθύτερη, σίγουρα πιο «αθόρυβη» και μάλλον πιο καταλυτική αλλαγή που έγινε ως απότοκο της περιόδου του κορονοϊού είναι η οριστική καθιέρωση των πέντε αλλαγών με απόφαση του IFAB το 2022. Όταν μπορείς να αντικαταστήσεις τους 5/10 πλην τερματοφύλακα είναι σαφές ότι χρειάζεσαι τουλάχιστον 18-20 ποιοτικούς παίκτες και όχι 14-16. Γι’ αυτό και στα πιο ανταγωνιστικά πρωταθλήματα κάποιες ομάδες δεν διστάζουν πλέον να έχουν ρόστερ 30 ποδοσφαιριστών ή να έχουν 24-28 εκ των οποίων οι 20 είναι πανέτοιμοι για ενδεκάδα.
Αν το έχουν… πάρει χαμπάρι «όλο αυτό» οι προπονητές; Βεβαίως! Αν οι ομάδες έχουν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα; Νομίζω ότι οι ελληνικές δεν έχουν προσαρμοστεί ακόμα σε ικανοποιητικό βαθμό. Ενταση, αθλητικότητα, ενέργεια, δυναμισμός, αντοχή είναι πλέον (δυστυχώς ή ευτυχώς) πιο απαραίτητα από την τεχνική, το αναμφισβήτητο ταλέντο, ακόμα και από το ποδοσφαιρικό «μυαλό» πολλές φορές. Σ’ αυτές τις νέες συνθήκες και «προϋποθέσεις επιτυχίας» καλούνται να συντονιστούν και οι ελληνικοί σύλλογοι. Οχι μόνο οι «μεγάλοι», όλοι, στο μέτρο τους ο καθένας. Δύσκολο, αλλά με προσεκτικές επιλογές στις μεταγραφές και χρόνο συμμετοχής σε νέους που αξίζουν την ευκαιρία, κάποια στιγμή θα μπουν κι αυτές στη νέα εποχή. Στην εποχή όπου σταδιακά κάθε παίκτης πρέπει να έχει προσόντα για δύο, τρεις, τέσσερις θέσεις. Στην εποχή όπου καμία από τις δύο φιναλίστ του τελικού του Champions League δεν παίζει με αυθεντικό φορ. Ούτε ο Χάβερτς ήταν ποτέ τέτοιος, ούτε ο Ντεμπελέ, ο οποίος μετά από δέκα χρόνια ως εξτρέμ σε Ρεν – Ντόρτμουντ – Μπάρτσα, «έγινε» από πέρυσι και φορ υπό τον Λουίς Ενρίκε στη μετά – Εμπαπέ εποχή και στην πρώτη του σεζόν ως κεντρικός επιθετικός, πήρε και τη Χρυσή Μπάλα ο μπαγάσας!
Y.Γ. Αυτή η νέα πρόταση για αναδιάρθρωση του μεθεπόμενου πρωταθλήματος, ναι, έχει ενδιαφέρον. Eν αντιθέσει με την εμποτισμένη από καιροσκοπισμό προηγούμενη πρόταση, η οποία εκτός από έκνομη ήταν και… «φωτοβολίδα». Πάντα έχει ενδιαφέρον ένα πρωτάθλημα με ομάδες αυτάρκεις, χωρίς εξαρτήσεις. Και με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντιπροσωπευτικότητα στην επικράτεια. Μπορεί να συζητηθεί, να επεξεργαστεί από τη Λίγκα και τα συνδρομητικά κανάλια, ενδεχομένως να διαφοροποιηθεί σε κάποια πεδία (βαθμοί των ομάδων στο γκρουπ 5-8), να «ζυμωθεί» σε συζητήσεις με την ΕΠΟ ως προς το χρονικό σημείο διεξαγωγής του τελικού Κυπέλλου μετά το εφετινό μέγα σφάλμα της ομοσπονδίας, σε τελική ανάλυση να υλοποιηθεί στις γενικές γραμμές της και στο μεγάλο κάδρο της. Με play offs και play outs κανονικά και με το νόμο: διότι δεν καταργούν την προσπάθεια και τις επιδόσεις των ομάδων στη regular season, αλλά ταυτόχρονα δίνουν και δεύτερες ευκαιρίες και εκτινάσσουν τον ανταγωνισμό και το ενδιαφέρον των φιλάθλων στην τελική ευθεία. Ιδωμεν…
