Τελικά ποιον βαραίνει η ευθύνη για την εικόνα της Εθνικής ομάδας σε αυτό το παράθυρο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου; Η Ευτυχία Οικονομίδου διαβάζει πίσω από τις δηλώσεις του Βασίλη Σπανούλη που σίγουρα θα συζητηθούν.
Κάθε φορά που ένα αρνητικό αποτελέσμα παίρνει τη θέση του προηγούμενου θριάμβου, η καταστροφολογία «ανθίζει» και άπαντες αναζητούν τον υπεύθυνο. Το ζήτημα γύρω από την εικόνα της Εθνικής σε αυτό το παράθυρο του πρώτου γύρου των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου διαφέρει και γεννά ερωτηματικά, γιατί όπως επανέλαβε ουκ ολίγες φορές ο Βασίλης Σπανούλης έγινε «λάθος σχεδιασμός».
Μερικές φορές το… χάιδεμα δεν βοηθά κι αν μη τι άλλο, αν κάτι έχει συνηθίσει ο Λαρισαίος τεχνικός είναι να μην κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. «Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν μπορώ εγώ συνέχεια να αναλαμβάνω την ευθύνη για όλα.Αναλαμβάνω την ευθύνη μου που δεν έπεισα όλους τους παίκτες να είναι εδώ σε αυτό το παράθυρο. Εγώ μαζί με τη διοίκηση. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει το μερίδιό του. Επειδή μπορώ να το αντέξω ή επειδή μου κάνει καλό η κριτική, δεν γίνεται να τα αναλαμβάνω όλα εγώ συνέχεια και εγώ θα μπορούσα να πω μετά το μετάλλιο δεν συνεχίζω, επειδή δεν έχουμε Έλληνες παίκτες, αλλά δεν το έκανα αυτό. Να είστε σίγουροι ότι από το επόμενο παράθυρο, άπαντες θα είναι παρόντες», ήταν μερικά από τα λόγια του που αξίζουν ειδική αναφορά.
🗣️ Η απάντηση του Βασίλη Σπανούλη στην ερώτηση του Gazzetta για τις απουσίες της εθνικής ομάδας. pic.twitter.com/bSE0zxtPRt
— gazzetta.gr (@gazzetta_gr) July 5, 2026
Όμως για πόσο θα βγαίνει μπροστά ένας «Σπανούλης»; Ποιον πραγματικά βαραίνει η συγκεκριμένη ευθύνη; Πόσο λογική είναι εικόνα των πανηγυρισμών όλων των αστέρων για το μετάλλιο μετά από 16 χρόνια, ενώ στα προκριματικά δεν δίνουν το «παρών»; Ποιος επιβραβεύει αυτά τα παιδιά που καταθέτουν τη ψυχή τους στα παράθυρα, αλλά μετά τα ονόματά τους περνούν σε δεύτερη μοίρα και υπερκαλύπτονται από εκείνα που τραβάνε περισσότερη λάμψη; Πού είναι εκείνα τα ταλέντα ή οι NBAers όταν πρέπει να γίνει η… βρώμικη δουλεια; Που τελειώνει η ευθύνη των παικτών που ζητούν απεγνωσμένα έναν ρόλο και που ξεκινάει εκείνη όσων είναι υπεύθυνοι για τις σωστές επιλογές στελέχωσης της ομάδας; Ποιος επιλέγει να μην χαλάσει τη… ζαχαρένια παικτών-βεντετών;
Ένα από τα ζητήματα που έθιξε ο Βασίλης Σπανούλης στη Συνέντευξη Τύπου μετά από αυτό το… μαρτυρικό ματς ήταν ότι αφενός τα νέα παιδιά που κλήθηκαν στο συγκεκριμένο παράθυρο πρέπει να αποδείξουν ότι αξίζουν να βρίσκονταί εδώ, αφετέρου δεν γίνεται να τα βαραίνει η ευθύνη. Όταν 9 παίκτες μς τεράστια βαρύτητα απουσιάζουν χωρίς εμφανείς λόγους οι περισσότεροι και η Εθνική ομάδα δείχνει τη χειρότερη εικόνα της εδώ και πολλά χρόνια, αντιλαμβάνεται κανείς πως ο σχεδιασμός δεν ήταν απλά λάθος. Ήταν καταστροφικός.
Έχουμε γράψει ξανά στο Gazzetta τους λόγους (;) που οι πρωταγωνιστές της γαλανόλευκης δεν έδωσαν το «παρών» και θα σας τους υπενθυμίσουμε. Αρχικά το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό όλων είναι εκείνο του Γιάννη Αντετοκούνμπο που παρά το γεγονός ότι δεν είχε αγωνιστικές υποχρεώσεις από τον Μάρτιο δεν δικαιολογείται διαφορετικά η απουσία του. Εντωμεταξύ σε αυτό έρχεται η αντίθεση της παρουσίας παικτών όπως ο Νίκολα Γιόκιτς και ο Αλπερέν Σενγκούν που βρέθηκαν στο πλευρό των Εθνικών τους ομάδων ειδικά στο υπάρχον σενάριο κάποιου κινδύνου αποκλεισμού. «Εκείνοι δεν είχαν υποχρεώσεις;», αναρωτιέται ο κόσμος και εύλογα. Η απάντηση είναι ότι ο Γιάννης βρίσκεται σε διαδικασία ανταλλαγής καθώς μετά από 13 χρόνια αποχωρίστηκε τους Μπακς για λογαριασμό των Χιτ. Όμως γιατί δεν βγαίνει επιτέλους κάποιος να το πει και όλα τα πυρά τα δέχεται ένα παιδί που αν μη τι άλλο έχει διαφημίσει με τον καλύτερο τρόπο την Ελλάδα;
Συνεχίζοντας, ερωτηματικό υπάρχει στις περιπτώσεις των Κώστα Σλούκα, Νικ Καλάθη και Θανάση και Κώστα Αντετοκούνμπο, καθώς δεν υπάρχει κάποια επίσημη εξήγηση που να ξεκαθαρίζει αν υπήρχε τραυματισμός, προσωπικός λόγος ή καθαρά αγωνιστική απόφαση για τους παίκτες που έχουν προσφέρει στην Εθνική αυτά τα χρόνια. Aν και ο πρώτος προέρχεται από τραυματισμό που τον εμπόδισε να συμμετάσχει στα playoffs της EuroLeague και στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος (εκτός από ένα ματς).
Η μοναδική «καθαρή» περίπτωση είναι εκείνη του Νίκου Ρογκαβόπουλου, ο οποίος ταλαιπωρείται από τραυματισμό και τέθηκε αναγκαστικά εκτός πλάνων του Βασίλη Σπανούλη, στερώντας από την περιφέρεια ένα αξιόπιστο μακρινό σουτ. Όσον αφορά τους νατουραλιζέ, ένας παίκτης που θα μπορούσε να δώσει λύσεις στο σκορ, αλλά έμεινε εκτός είναι ο Τάιλερ Ντόρσεϊ χωρίς να υπάρχει επίσημη ενημέρωση. Παράλληλα, η περίπτωση του Τόμας Γουόκαπ προκαλεί ίσως τα περισσότερα ερωτήματα, μιας και πολιτογραφήθηκε ώστε να αποτελέσει βασικό κομμάτι της Εθνικής, όμως μετά το Προολυμπιακό τουρνουά και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού δεν έχει φορέσει ξανά τη γαλανόλευκη χωρίς να έχει δοθεί κάποια εξήγηση.
Από εκεί και πέρα, υπάρχει η μεγάλη «δεξαμενή» των νεαρών που επέλεξαν τον δρόμο του NCAA στους οποίους αναφέρθηκε και ο Βασίλης Σπανούλης. Συγκεκριμένα, υπήρξε επικοινωνία με τα παιδιά και όλοι επιθυμούσαν να προσφέρουν. Από αυτή τη βάση όμως, ο καθένας αποτελεί μία διαφορετική περίπτωση για την οποία ήταν υποχρεωτική η παρουσία του στο κολέγιο.
Παράλληλα, δεν γίνεται να ευλογούμε τα… γένια μας και δεν γίνεται να μην αναφερθει ο τρόπος που υποτιμήθηκαν τόσο η Ρουμανία, όσο και η Πορτογαλία από την Ομοσπονδία με αποτέλεσμα να μην υπάρξει καν η επαφή με παίκτες που θα μπορούσαν όντως να προσφέρουν και να γλιτώσουν την Εθνική από μπελάδες τους οποίους καλείται να αντιμετωπίσει τώρα. Ο Βασίλης Σπανούλης δεν σήκωσε το τηλέφωνο να τους πάρει, όταν όμως το κάνει τον Αύγουστο θα είναι εκεί;
Στο τέλος της ημέρας η παρουσία στην Εθνική ομάδα δεν πρέπει επ ουδενί να αντιμετωπίζεται ως υποχρέωση, αλλά ως η ύψιστη τιμή στην καριέρα ενός επαγγελματία αθλητή. Στις χαρές και στους εορτασμούς είναι εύκολο όλοι να δίνουν το «παρών», τώρα ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Αυτή η εικόνα είναι ο καθρέφτης της Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια, απλά τώρα το γυαλί ράγισε για τα καλά και πρέπει απαραιτήτως να ξανακολλήσει για να μην περιμένουμε άλλα 16 χρόνια για να βιώσουμε άλλη μία επιτυχία.
