Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου θυμάται εκείνη την επική ατάκα του Δημήτρη Μελισσανίδη και την συσχετίζει με τον άτυχο Ούγγρο φορ, Μπαρνάμπας Βάργκα.
Αδυνατώ να καταλάβω γιατί σχεδόν στο 60’ του αγώνα με τον Πανσερραϊκό, με το σκορ στο 6-0, έπρεπε ο Βάργκα να είναι ακόμα μέσα στο παιχνίδι κυνηγώντας λυσσαλέα -διότι μόνο έτσι έχει μάθει να το κάνει- οποιαδήποτε διεκδικούμενη μπάλα «κυλούσε» στο χορτάρι. Τι διάβολο, γιατί τέτοιο ρίσκο;
Σούπερ σκόρερ, σούπερ εργάτης και τώρα… σούπερ απώλεια! Όμως , όπως λένε και οι Αμερικανοί, «είναι αυτό που είναι» και η ομάδα πρέπει να συνεχίσει. Δεν είναι μακριά (δεν είναι δα και κοντά τώρα που το ξανασκέφτομαι) εκείνη η μέρα (11/7/2017) που ο Δημήτρης Μελισσανίδης είχε εκστομίσει μια από τις σπάνιες ατάκες του, κάνοντάς μας όλους να ψαχνόμαστε:
«Ο Ρουμπάμπας να γυρίσει ανάποδα, το γήπεδο της ΑΕΚ θα γίνει… Ο Ρουμπάμπας»! Ποιος είναι ο Ρουμπάμπας ρε παιδιά; Κάποιοι λογικοί συσχετισμοί με ένα παλιό τραγούδι του Μανώλη Αγγελόπουλου, μερικές ακόμα αιωρούμενες, αυθαίρετες σοφιστείες (θυμάμαι ότι είχα γράψει πως είναι ο ίδιος ο Μελισσανίδης!), τελικά δεν μάθαμε και ποτέ. Έμεινε στη σφαίρα του φανταστικού, ας υποθέτει ο καθένας ό,τι τον φτιάχνει καλύτερα.
Σημασία έχει ότι, είτε ο περίφημος Ρουμπάμπας γύρισε ανάποδα, είτε όχι, το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια έγινε, όπως το είχε πει. Και τώρα, τι κάνουμε τώρα που ο… Μπαρνάμπας γύρισε ανάποδα αλλά ξέρουμε ποιος είναι; Είναι κακό το σημάδι της αναγνωσιμότητας; Θα δείξει…
Θα νικήσει! Θα νικήσει;
Καλό είναι το πείσμα ως πνεύμα αντιλογίας, αφού λοιπόν ο Μπαρνάμπας γύρισε ανάποδα -και προς επίρρωση της Μελισσανίδειας ατάκας- η ΑΕΚ θα νικήσει! Χμ… Θα νικήσει; Διότι στον Βόλο πέρυσι την έπαθε με 22.000 κόσμο να την επευφημεί, το παιχνίδι δεν μπόρεσε εν τέλει να το γυρίσει ανάποδα.
Αν δεν ήταν εκείνη η buzzer beater-οβίδα του Ρέλβας για να σώσει την κατάσταση και έστω τον έναν βαθμό, θα είχαμε μείνει με το ένα γκολ που θα σήμαινε ήττα από τον Βόλο κι ας ήταν από τον Μπαρνάμπας που τότε δεν είχε γυρίσει ανάποδα, μα είχε πάρει παραμάζωμα δύο στον αέρα για να ισοφαρίσει σε 1-1. Μετά έφαγαν και δεύτερο…
Η απώλεια είναι μεγάλη, ίσως και ευτυχώς (αν μπορούμε να πούμε έτσι για έναν τραυματισμό) που συνέβη τώρα και πριν από τη διακοπή του πρωταθλήματος παρά αργότερα που θα έπρεπε να δίνει αγώνες με την Εθνική Ουγγαρίας. Αν ο κίνδυνος υπήρχε ήδη στον επιβαρυμένο μυ του, δεν θα τη γλίτωνε τη ζημιά και μετά τρέχα-γύρευε για να συνεννοηθείς με τις ομοσπονδίες και τον παίκτη να βρίσκεται στο εξωτερικό.
Μου φαίνεται υπερβολικό να τρέχει σαν τρελός στο 57’ του αγώνα με τις Σέρρες λες και έπρεπε σώνει και καλά να πάει το σκορ στο 8-0, που εν τέλει πήγε και δίχως αυτόν, όμως οι αναποδιές και οι λάθος εκτιμήσεις υπάρχουν στο ποδόσφαιρο.
Το ζητούμενο τώρα για τον Νίκολιτς είναι να πείσει τους Γιόβιτς και Ζίνι ότι μπορούν να βρουν μια υποφερτή χημεία που αγνοείται έως σήμερα στις κοινές παρουσίες τους, εφόσον επιλέξει να τους έχει μαζί στο αγαπημένο του 4-4-2. Εκτός αν ελλείψει Βάργκα και με το παρελθόν της συνεύρεσης των δύο προαναφερθέντων όχι και τόσο ενθαρρυντικό, να επιλέξει κάτι άλλο.
Το θέμα είναι ότι, ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα, η ΑΕΚ πρέπει να νικήσει την Κυριακή χωρίς τον πιο φορμαρισμένο και αποτελεσματικό επιθετικό της, με τα 8 επίσημα τέρματα έως σήμερα. Να βρουν τον τρόπο να το κάνουν διότι διαφορετικά, θα είναι η εσωστρέφεια αυτή που θα δεν μας γυρίσει απλά τα μυαλά ανάποδα, μα θα μας τα κάνει… μπλέντερ!
