Ο Αντώνης Καλκαβούρας σχολιάζει το εύκολο «αιώνιο» 2/2 στις ελληνοτουρκικές μονομαχίες της 4ης αγωνιστικής στην EL και την έως τώρα επίδραση των ελληνικών «κολοσσών» στην διοργάνωση με φόντο την απαιτητική δεύτερη «διαβολοβδομάδα» που έρχεται.
Τις πιένες που γνωρίζει το μπασκετάκι από το καλοκαίρι και μετά, πρέπει να γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω για να τις ξαναθυμηθούμε!
Ειδικότερα αυτό το 10/10 με το οποίο έκλεισε η πρώτη «γεμάτη» αγωνιστική εβδομάδα των ομάδων σε συνολικά τέσσερις διοργανώσεις (και 17/18 αν συμπεριλάβουμε και τις δύο προηγούμενες), δεν έχει κανένα προηγούμενο και αποτελεί ένα πρώτο άκρως εντυπωσιακό διαπιστευτήριο για το πως θα εξελιχθεί η χρονιά, αλλά και για το πόσο έχει ανέβει το επίπεδο της GBL.
Στην Euroleague, πάντως, οι πρώτες ενδείξεις συνηγορούν ότι η κανονική περίοδος προβλέπεται να είναι μία διαρκής επιβεβαίωση της κυριαρχίας, κατά βάση των πρωταθλητών Ευρώπης, αλλά και της ομάδας, που στην off season «χτίστηκε» με αποκλειστικό στόχο την εκθρόνιση του μεγάλου τους αντιπάλου: δηλαδή του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού!
Σύμφωνοι, υπάρχουν και άλλες ποιοτικοί σύλλογοι που παίζουν μπάσκετ στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, οι οποίοι προοδευτικά θα γίνουν περισσότερο επικίνδυνοι, ωστόσο, λίγο τα budget και τα πληρέστατα ρόστερ των δύο «αιωνίων», λίγο οι προπονητές που έχουν την ευθύνη (Μπαρτζώκας & Ομπράντοβιτς), λίγο η τεχνογνωσία και οι πρώτες παραστάσεις εντός παρκέ, η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύουν την εξαγωγή κάποιου διαφορετικού συμπεράσματος από το παραπάνω.
Από την μία οι περυσινοί θριαμβευτές στο “T-Center” με τα τέσσερα ευρωπαϊκά τρόπαια και τα πέντε στην σειρά Final 4 και από την άλλη ο «επτάστερος», που φέτος έχει στην άκρη του πάγκου τον άνθρωπο που συνυπέγραψε τα πέντε εκ των επτά ευρωπαϊκών τίτλων (από το 2ο έως το 6ο) και φέτος επέστρεψε στον «τόπο του εγκλήματος» για να επαναφέρει το «τριφύλλι» στον δρόμο των επιτυχιών και ο ίδιος φτάσει στα 10!
Η 4η στροφή του εφετινού «μαραθωνίου», λοιπόν, δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική εξέλιξη. Οι μεν «ερυθρόλευκοι» άνοιξαν λογαριασμό στα εντός Ελλάδας παιχνίδια, εγκαινιάζοντας με άνετη νίκη (89-66) επί της Εφές και με sold out την προσωρινή έδρα της “Sunel Arena”, οι δε «πράσινοι» έκαναν επίδειξη ισχύος «εκθέτοντας» την Φενερμπαχτσέ και περνώντας με άριστα (92-74)το πρώτο πραγματικά απαιτητικό τεστ της ευρωπαϊκής διαδρομής.
Ολυμπιακός: Δεύτερο σερί ματς με παθητικό κάτω από τους 70 πόντους, ισάριθμα με τον “Μίλου” στην ρακέτα!
Το ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης έχουν όλη την ποιότητα του κόσμου στο σκοράρισμα είναι εύκολο να το διακρίνει κανείς χωρίς προχωρημένες μπασκετικές γνώσεις.
Με τέσσερις επιθετικούς πυλώνες που θα μπρορούσαν κάλλιστα να ήταν πρώτοι σκόρερ της διοργάνωσης αν δεν έπαιζαν μαζί, αντιλαμβάνεται κανείς ότι θα υπάρξουν διαστήματα που θα χάνεται η μπάλα από πλευράς παραγωγικότητας, ειδικότερα φέτος που οι Πειραιώτες παίζουν πιο γρήγορα και επιδιώκουν περισσότερο το transition game.
Ήδη έχουν την 2η καλύτερη επίθεση της EL (μ.ο. 95,5π.) και μετρούν τουλάχιστον οκτώ δεκάλεπτα (από τα 16 συνολικά), που είτε έχουν πλησιάσει (στα 3 από τα 4 στην “Sunel Arena”), είτε αγγίξει (στην 1η και την 4η περίοδο στην Μπολόνια και η τελευταία στο Κάουνας) ή ξεπεράσει τους 30 πόντους (στην 1η στην Βιτόρια).
Αν το άνοιγμα… λογαριασμού στα εντός των συνόρων παιχνίδια, συνδυάστηκε με κάτι που επιτρέπει στον Γιώργο Μπαρτζώκα να αισθάνεται περισσότερη ασφάλεια ενόψει του ταξιδιού της Δευτέρας (12/10) στην Ισπανία για τις απαιτητικές αναμετρήσεις με την πρωτοπόρο και αήττητη Βαλένθια και την ανανεωμένη αλλά πάντα υπολογίσιμη Μπαρτσελόνα, αυτό είναι η προοδευτική βελτίωση της ομάδας του στην άμυνα.
Και αυτό σίγουρα έχει να κάνει με την επιστροφή και την ολοένα και μεγαλύτερη ενεργοποίηση του Νίκολα Μιλουτίνοφ, που απλοποιεί πολύ τα πράγματα στο αμυντικό ριμπάουντ και που ενισχύει την ήδη εντυπωσιακή έφεση που παρουσιάζει ο Ολυμπιακός στις έξτρα επιθέσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο κομμάτι των υπέρ και κατά του κατοχών.
Αναμφίβολα η Αναντολού Εφές δεν «ενόχλησε» καθόλου τους γηπεδούχους και ξεκάθαρα φάνηκε σφόδρα επηρεασμένη από την απωλεια του Μάικ Τζέιμς (νοκ-άουτ για το υπόλοιπο της σεζόν), ο οποίος θα μπορούσε να την «σπρώξει» προς την επιστροφή της στα playoffs μετά από 3 απουσίες στα τελευταία 4 χρόνια.
Βλέποντάς την, όμως, να μην μπορεί να εκμεταλλευτεί πρός όφελός της το μοναδικό διάστημα που οι «ερυθρόλευκοι»… κουτουλούσαν σε τοίχους, «πούλαγαν τις μπάλες» και είχαν κάκιστες αποφάσεις στην εκτέλεση, φάνηκε ότι για φέτος ο χρόνος μάλλον σταμάτησε την περασμένη εβδομάδα στο Βελιγράδι, όπου χτύπησε ο “Mr Natural”!
Αναφέρομαι στην 2η περίοδο, όπου μετά το +10 με το οποίο έκλεισε το εναρκτήριο δεκάλεπτο (χωρίς να δεχθεί πόντο για 5 λεπτά και με την Έφες να έχει 0/7 σουτ & 2 λάθη απο το 5’23” έως και το 10’19” , ο Ολυμπιακός ήταν σαν να… σταμάτησε να παίζει! Ο απολογισμός των 9 πόντων με 4/20 σουτ και των μόλις 2 ασίστ έναντι 7 λαθών, θεωρώ δύσκολο ότι θα ξανακαταγραφεί σε κάποια περίοδο της εφετινής σεζόν!
Παρά τα πολύ χαμηλά αυτά νούμερα, όμως, οι γηπεδούχοι όχι απλά δεν βρέθηκαν πίσω στο σκορ (το περισσότερο που πλησίασαν οι παίκτες του Πάμπλο Λάσο ήταν το 31-30 στο 16’), αλλά κατόρθωσαν να διατηρήσουν προβάδισμα δύο κατοχών πηγαίνοντας στα αποδυτήρια για την ανάπαυλα.
Τι ακριβώς συνέβη και η τουρκική ομάδα δεν μπόρεσε να προσπέρασει; Η εξήγηση έχει τριπλή ανάγνωση: πρώτον ο Ολυμπιακός έκανε το καλύτερο αμυντικό δεκάλεπτο του στο ματς, κλέβοντας μπάλες και προκαλώντας 6 λάθη, αλλά το σημαντικότερο έχει να κάνει με το ότι ανανέωσε επτά επιθέσεις και ταυτόχρονα εκτόξευσε την διαφορά των κατοχών σε διψήφιο νούμερο από το πρώτο μέρος!
Κι όλα αυτά σε ένα 20λεπτο που το δίδυμο Ντόρσεϊ-Μοντέρο ήταν σε πολύ κακό «φεγγάρι» (0/9 σουτ), το άθροισμα των πόντων του Βεζένκοβ και του Φουρνιέ μετά βίας έπιανε το διψήφιο νούμερο (10π.), ενώ συνολικά η ομάδα σούταρε με 32,5% εντός πεδιάς και 18,7%.
Στην Euroleague, όταν με αυτά τα ποσοστα μία ομάδα δεν χάνει κοντά στους 10 πόντους (35-31 στο ημίχρονο), τότε είναι προφανές ότι o αμυντικός μηχανισμός, αλλά και τα υπόλοιπα στοιχεία του παιχνιδιού της, δεν επιτρέπουν στον αντίπαλο να σηκώσει κεφάλι.
Κάπως έτσι, λοιπόν, το παιχνίδι είχε ουσιαστικά κριθεί από το πρώτο μισό του και το ξέσπασμα του Ολυμπιακού στο ξεκίνημα της 3ης περίοδου με επιμέρους σκορ 19-5 (54-36 στο 26’), απλά επισφράγισε την 3η νίκη (89-66) και την διατήρηση σε απόσταση αναπνοής από την κορυφή, που μοιράζονται ο Παναθηναϊκός και η Βαλένθια των 101,2 πόντων ανά παιχνίδι έως τώρα.
Οι Πειραιώτες κρατούν το 2ο σερί ματς με παθητικό κάτω των 70 πόντων (στο Ιβανόφειο δέχτηκαν 68), 21 επιθετικά ριμπάουντ “Μίλου” παρόντος (είχε 6 σε 14’35”) και φυσικά τις 23 ασίστ που είναι season high.
Ήταν μία βραδιά που ο Μπαρτζώκας έδωσε περισσότερο χρόνο απ’ όλους στον Μοντέρο (16π., 4ρ., 2ας., 2κλ. & 2κοψ. με 5/14 σουτ σε 27’), ο οποίος προερχόταν από ίωση και βελτίωσε την απόδοσή του στην τελευταία περίοδο και μοίρασε τον υπόλοιπο χρόνο στους υπόλοιπους έντεκα, συνδυάζοντας αποτέλεσμα και πετυχημένη πρεμιέρα στο προσωρινό «σπίτι» της ομάδας του και συντήρηση δυνάμεων.
Υγ.1: Η αμυντική βελτίωση έρχεται μόνο μέσα από χρόνο στο γήπεδο, μαζί με συζήτηση και δουλειά πάνω σε συγκεκριμένα κομμάτια. Η εβδομάδα που ολοκληρώνεται είχε και ρεπό αλλά και 2 κανονικές προπονήσεις (συν την πιο χαλαρή της παραμονής) με τις ελάχιστες δυνατές απουσίες (Χολ) και η επίδρασή της φάνηκε.
Υγ.2: Αν υπάρχει κάτι ανίκητο αυτό σίγουρα έχει να κάνει με την μεμονωμένη ανθρώπινη βλακεία. Είσαι Ολυμπιακός, πας στο ξένο γήπεδο που φιλοξενείται η ομάδα σου και γνωρίζοντας πόσο ευαίσθητο είναι αυτό το θέμα, προκαλείς αυτή την απαράδεκτη εικόνα για να αφήσεις το στίγμα σου και να την πεις στους ΑΕΚτζήδες που σε φιλοξενούν; Βγάζει κανείς άκρη;
Υγ.3: Εκτος κι αν δεν σε ενδιαφέρει το αγωνιστικό μέρος και απλά πηγαίνεις για να προκαλέσεις και να σηκώσεις θόρυβο…
Παναθηναϊκός: Έκανε την Φενέρ να μοιάζει… ομαδούλα!
Είναι γνωστό ότι στο σύγχρονο μπάσκετ οι αριθμοί διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Και όταν υιοθετούμε την άποψη ότι «η στατιστική αποτελεί τον επιστημονικότερο τρόπο για να πει κανείς ψέματα», πολλές φορές το κάνουμε γιατί δεν μας συμφέρει.
Πριν το τζαμπολ κόντρα στην περυσινή νταμπλούχο Τουρκίας και εκ των κορυφαίων ομάδων της EL στην τελευταία 4ετία (δηλαδή στην εποχή του Saras), δεν ήταν λίγοι οι μπασκετικοί που περίμεναν να δουν και να «μετρήσουν» τον Παναθηναϊκό κόντρα σε μία εκ των διεκδικητριών του τίτλου.
Κοινώς, παραδέχονταν την εξαιρετική δουλειά που έχει κάνει (εν μέσω πολλών τραυματισμών) ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και οι συνεργάτες του, ως προς την αξιοποίηση ενός εντυπωσιακού – ειδικότερα από πλευράς ανασταλτικής ικανότητας – ρόστερ, αλλά ήθελαν να τον δουν κόντρα σε αντιπάλους που δεν μπορούν να συγκριθούν με την Παρί και την Βιλερμπάν ή με την ανετοιμότητα που παρουσίασε στο “T-Center” η Μακάμπι.
Κάπως έτσι, λοιπόν, η Φενέρ της γνωστής σε όλους «σκληράδας» με την οποία αγωνίζεται, της υψηλής αθλητικότητας, των μεγάλων κορμιών στα guard και του μέσου παθητικού των μόλις 70 πόντων στα τρία πρώτα παιχνίδια της διοργάνωσης, ήταν μία πρώτης ευκαιρία για να εξαχθούν τα πρώτα ασφαλή συμπεράσματα.
Τα οποία, για την εποχή που διανύουμε, τις απουσίες που έχει ο Παναθηναϊκός και το παράθυρο βελτίωσης που του αντιστοιχεί, είναι δίχως αμφιβολία τρομακτικά!
Αν εξαιρέσει κανείς το λεγόμενο “first unit” που είχε προβλήματα απέναντι στην επιθετική άμυνα και το κάθετο παιχνίδι των φιλοξενουμένων (το 7-12 στο 3′ ήχησε το πρώτο καμπανάκι και το 11-16 του ), οι γηπεδούχοι πήραν απίστευτα υψηλό βαθμό σε όλες τους τις προσαρμογές και πιστοποίησαν για μία ακόμη φορά ότι το μέγεθός τους (σε ύψος και σε πλάτος) αλλά και η συνεχώς ενοχλητική και πιεστική τους συμπεριφορά απέναντι στον επιτιθέμενο, είναι η ειδοποιός διαφορά του φέτος με το πέρυσι.
Μπορεί το ξέσπασμα και το «στεγνό καθάρισμα» στο ματς, αυτή την φορά να άργησε και ουσιαστικά να επετεύχθη στο ξεκίνημα του 2ου μέρους, ωστόσο, από την στιγμή που οι «πράσινοι» ξέφυγαν με διψήφιο αριθμό πόντων (σκοράροντας 10 αναπάντητους πόντους), η Φενέρμπαχτσέ όχι απλά δεν κατάφερε να επιστρέψει σε μονοψήφιο, αλλά υπήρχαν μεγάλα διαστήματα που, επιθετικά, δεν μπορούσε να αναπνεύσει από την πίεση των παικτών του «Ζοτς» και υπέφερε τόσο πολύ αγωνιστικά που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολόγησε το μέγεθός της.
Τα δέκα λάθη της (από 5 σε κάθε περίοδο) στο 2ο μέρος, αποτέλεσαν προϊόν της πεινασμένης νοοτροπίας και της τυφλής πειθαρχίας των «πρασίνων» στην συνήθεια της «καταστροφής» του τρόπου που επιτίθεται ο εκάστοτε αντίπαλος.
Τα εναλλακτικά σχήματα που χρησιμοποίησε ο 66χρονος Σέρβος προπονητής-«θρύλος» είχε πολύ μεγάλη συνεισφορά στην άνετη νίκη (92-74), αλλά κανένα περισσότερο από την πεντάδα (Φρανσίσκο, Μπάντιο, Χέιζ-Ντέιβις, Μπόνγκα και Λεσόρ) που τελείωσε το ματς με +15 σε 9 λεπτά ταυτόχρονης παρουσία στον αγωνιστικό χώρο.
Με αυτά και με εκείνα και με τον πλέον πειστικό τρόπο, πριν καν συμπληρωθεί ένας μήνας στην 2η θητεία του Ομπράντοβιτς στον πάγκο, ο Παναθηναϊκός έφτασε στο καλύτερο ξεκίνημα μετά από 19 χρόνια στην Euroleague, κερδίζοντας όλα τα μέχρι στιγμής παιχνίδια που έχει δώσει εντός έδρας (4/4) με μέση διαφορά 20,7 πόντων.
Η σχετική προηγούμενη καλύτερη επίδοση χρονολογείται από την σεζόν 2007-2008, όταν στην Ευρώπη έχασε για πρώτη φορά στις 13 Δεκέμβρη (τότε το format περιελάμβανε λιγότερα παιχνίδια), μετρώντας έως τότε 7 διαδοχικές νίκες.
Σημαντική λεπτομέρεια: σε εκείνο το ρόστερ βρίσκονταν οι Αλβέρτης, Μπατίστ, Διαμαντίδης, Γιασικεβίτσιους και στον πάγκο καθόταν ο «Ζοτς» (μαζί τους ακόμη οι Σπανούλης, Ντικούδης, Τσαρτσαρής και Μπετσίροβιτς).
Υγ.4: Αυτό που κάνει ο Ρογκαβόπουλος με την άμεση παραγωγικότητα (instant scoring), ερχόμενος κρύος και χωρίς τον παραμικρό, από τον πάγκο, δεν διδάσκεται! Είναι ξεκάθαρα ταλέντο! Αλήθεια, έχουν προσέξει πολλοί ότι δεν αστοχήσει ακόμη ούτε σε σουτ αλλά ούτε σε βολές στην εφετινή διοργάνωση (μ.ο. 11,5π., 2,5ρ. & 1,5ασ. με 4/4 βολ., 6/6 διπ. & 2/2 τριπ.); Το χαμόγελο του «Ζοτς» στο τρίποντο που έβαλε από την γωνία και η αγκαλιά που του έκανε, θύμισε λίγο εκείνη με τον «Μήτσο» στον τελικό του 2011 (χωρίς να μπορεί να συγκριθεί)…
Υγ.5: Τρομερή και άμεση η επίδραση και του Χέιζ-Ντέιβις (μ.ο. 16,0π., 4,0ρ. & 2,0ασ. με 61,5% διπ. & 45,5% τριπ. σε 2αγ.), που μετά από απουσία ενός και πλέον μήνα, μπαίνει στο παρκέ και παίζει σαν να βρίσκεται στα καλύτερά του. Μπροστά (συνδέεται με χαρακτηριστική άνεση με το καλάθι) και πίσω (συμβάλει αισθητά στο… κρύψιμο του γηπέδου)…
Υγ.6: Δεν στέκομαι στην επιθετική εικόνα του Λεσόρ (19π. & 8ρ.), γιατί θεωρώ ότι το impact του Γάλλου σέντερ ήταν πιο αισθητό στην άμυνα στο pick’n’roll και στις αλλαγές με κοντύτερο αντίπαλο. Ο Ματίας χαμήλωσε εντυπωσιακά το κορμί του και είτε οδήγησε σε λάθη, είτε καθυστέρησε την οργάνωση της επίθεσης με την άμυνά του πάνω στον χειριστή.
Υγ.7: Αδιανόητη η ικανότητα του Φρανσίσκο (17π. & 7ασ.) στο ένας εναντίον ενός, με πολύ εκρηκτικό πρώτο βήμα, αλλά ταυτόχρονα φαρμακερός και στο step back τρίποντο, όταν οι αντίπαλοι τον παίζουν under.
Yγ.8: Όποιος ανησυχεί για την επιθετική νωθρή εικόνα του Μπόνγκα (μετά βίας παίρνει προσπάθεια), απλά δεν ξέρει την ποιότητα του παίκτη ή δεν βλέπει τι άλλο κάνει μέσα στο παρκέ.
VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.
