Ο Ρέτσος που θύμισε άλλες εποχές, ο Φρόιλερ-κομπιούτερ, ο Πουέρτα που έκανε τα πάντα και ο Αλγκουαθίλ που ψάχνει ακόμη τη λύση στο δημιουργικό κομμάτι. Η διαιτησία του Ερνάντεθ Ερνάντεθ και η απάντηση στις διαμαρτυρίες του Παναθηναϊκού.
Το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη γρήγορα θα ξεχαστεί σε ό,τι έχει να κάνει με το θέαμα που είδαμε. Από την άλλη όμως, ο Ολυμπιακός στην κατάσταση που βρίσκεται, σε μία περίοδο ανοικοδόμησης δηλαδή, έχει ως προτεραιότητα τα τρίποντα. Έκανε ό,τι έπρεπε απέναντι στον Παναθηναϊκό για να κερδίσει και – συγχωρέστε μας – δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το πόσο κρυστάλλινο ήταν το τρίποντο ή όχι. Προφανώς και ο Ολυμπιακός άξιζε 100% τη νίκη, κάτι που παραδέχτηκε και ο Τζέικομπ Νίστρουπ.
Πάμε όμως να δούμε τα πέντε σημεία του ντέρμπι που ξεχωρίσαμε:
Ο Ρέτσος θύμισε παλιές εποχές!
Υπάρχουν παιχνίδια στα οποία ένας ποδοσφαιριστής δεν χρειάζεται να κάνει κάτι εξεζητημένο για να ξεχωρίσει. Αρκεί να βγάλει στο γήπεδο τον πραγματικό του εαυτό, να δείξει πόσο πολύ θέλει να κερδίσει και να παρασύρει με την ενέργειά του τους συμπαίκτες του. Αυτό ακριβώς έκανε ο Παναγιώτης Ρέτσος στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Θύμισε άλλες εποχές, τότε που οι παίκτες του Ολυμπιακού έμπαιναν σε κάθε μονομαχία με το μαχαίρι στα δόντια, χωρίς να υπολογίζουν τίποτα και χωρίς να αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης για το ποιος θα διεκδικήσει την μπάλα.
Ο αρχηγός του Ολυμπιακού έβγαλε μια ένταση που δεν αποτυπώνεται εύκολα σε στατιστικές κατηγορίες. Ήταν οι αντιδράσεις του, οι τοποθετήσεις του, η αποφασιστικότητα με την οποία πήγαινε πάνω στον αντίπαλο, η διάθεση να βάλει το σώμα του σε κάθε διεκδίκηση. Αυτή η εικόνα έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί ο Ρέτσος δεν είναι απλώς ένας κεντρικός αμυντικός. Είναι ο αρχηγός και ένας από τους ποδοσφαιριστές που καλούνται να δίνουν το παράδειγμα στους υπόλοιπους.
Στα ντέρμπι δεν αρκεί να έχεις ποιότητα. Χρειάζεται να έχεις νεύρο, προσωπικότητα και τη διάθεση να κάνεις το κάτι παραπάνω. Ο Ρέτσος τα είχε όλα αυτά. Και όταν ο αρχηγός παίζει με τέτοια τρέλα, στέλνει ένα μήνυμα σε ολόκληρη την ομάδα.
Ο Φρόιλερ έδειξε ξανά ότι είναι ο άνθρωπος-κομπιούτερ
Τέσσερα 90λεπτα με την Εθνική Ελβετίας και ο Ρέμο Φρόιλερ εξακολουθεί να επιβεβαιώνει ότι είναι ένας ποδοσφαιριστής που δύσκολα μπορείς να αγνοήσεις όταν αξιολογείς τη λειτουργία του Ολυμπιακού. Για ποια κούραση μιλάμε λοιπόν από την Εθνική του; Ο Ελβετός είναι ο άνθρωπος-κομπιούτερ. Διαβάζει το παιχνίδι, καταλαβαίνει πότε πρέπει να κρατήσει την μπάλα, πότε να επιταχύνει την κυκλοφορία και πότε να καλύψει έναν χώρο που κινδυνεύει να μείνει εκτεθειμένος.
Η αξία του δεν βρίσκεται μόνο στις πάσες που θα κάνει ή στις μονομαχίες που θα κερδίσει. Βρίσκεται κυρίως στις αποφάσεις του. Στο ότι μοιάζει να γνωρίζει ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα πού θα πάει η μπάλα και τι πρέπει να κάνει για να εξυπηρετήσει την ομάδα. Είναι από τους παίκτες που προσφέρουν ισορροπία, χωρίς να χρειάζεται να τραβούν διαρκώς τα βλέμματα.
Σε ένα ντέρμπι, όπου οι χώροι περιορίζονται και κάθε λάθος μπορεί να κοστίσει, η παρουσία ενός τέτοιου χαφ είναι πολύτιμη. Ο Φρόιλερ δίνει στον Ολυμπιακό μια αίσθηση ελέγχου και ασφάλειας στη μεσαία γραμμή. Το ζητούμενο, βέβαια, είναι να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό, γιατί η συνέπεια είναι εκείνη που ξεχωρίζει έναν καλό ποδοσφαιριστή από έναν πραγματικά κομβικό παίκτη.
Ο Πουέρτα έκανε τη δουλειά του και με το παραπάνω
Αν υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής που αξίζει ξεχωριστή αναφορά για όσα έκανε στο ντέρμπι, αυτός είναι ο Πουέρτα. Ο τρόπος με τον οποίο περιόρισε τον Ουναΐ κάθε φορά που οι δυο τους βρέθηκαν αντιμέτωποι ήταν ενδεικτικός της προσήλωσης και της τακτικής του πειθαρχίας. Δεν του επέτρεψε να βρει εύκολα χώρους, να αισθανθεί άνετα με την μπάλα και να επηρεάσει το παιχνίδι όπως θα ήθελε ο Παναθηναϊκός.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό, όμως, ήταν όσα έκανε όταν ο Ολυμπιακός βρέθηκε να αντιμετωπίζει αριθμητικό μειονέκτημα. Εκεί ο Πουέρτα έτρεχε για τέσσερις! Κάλυπτε χώρους, κυνηγούσε αντιπάλους, έδινε βοήθειες και προσπαθούσε να κλείσει κάθε πιθανή δίοδο προς την περιοχή του Ορτέγκα. Ήταν από εκείνες τις περιπτώσεις που ένας παίκτης δεν περιορίζεται στον ρόλο που του έχει αναθέσει ο προπονητής, αλλά αντιλαμβάνεται τις ανάγκες της στιγμής και κάνει ό,τι περνάει από τα πόδια του για να βοηθήσει.
Και υπάρχει ακόμη μία λεπτομέρεια που αξίζει να σημειωθεί. Ο Πουέρτα δεν έμεινε μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Υπήρξαν στιγμές που είπε δυο λογάκια στον Ταμπόρδα, όταν ο τελευταίος επιχειρούσε να κερδίσει φάουλ και παράλληλα προκαλούσε τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού. Χωρίς να χάνει τη συγκέντρωσή του, ο Πουέρτα έδειξε ότι είχε μπει για τα καλά στο πνεύμα του ντέρμπι. Έκανε τη δουλειά του, έβαλε ένταση και δεν άφησε τον αντίπαλο να αισθανθεί άνετα.
Ο Αλγκουαθίλ έχει ακόμη δρόμο στο δημιουργικό κομμάτι
Η νίκη είναι αυτό που μετράει περισσότερο για τον Ολυμπιακό στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Σε ένα ντέρμπι, το αποτέλεσμα έχει τη δική του βαρύτητα, ειδικά όταν η ομάδα προσπαθεί να βρει σταθερότητα και να χτίσει πάνω σε θετικά αποτελέσματα. Ωστόσο, αν θέλουμε να δούμε το παιχνίδι πέρα από τους βαθμούς και τους πανηγυρισμούς, είναι ξεκάθαρο ότι ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ έχει πολλή δουλειά μπροστά του.
Για ακόμη μία φορά, ο Ολυμπιακός δυσκολεύτηκε να δημιουργήσει καθαρές ευκαιρίες. Μπορεί να είχε την ένταση, να κέρδισε τις μάχες που έπρεπε και να βρήκε τον τρόπο να πάρει το αποτέλεσμα, αλλά στο παραγωγικό κομμάτι εξακολουθεί να αναζητά τη λύση. Η δημιουργία δεν είναι μια λεπτομέρεια που μπορεί να περάσει σε δεύτερη μοίρα επ’ αόριστον. Είναι το στοιχείο που θα επιτρέψει στους «ερυθρόλευκους» να μετατρέπουν την υπεροχή ή την καλή αγωνιστική τους συμπεριφορά σε περισσότερες ουσιαστικές απειλές.
Ο Αλγκουαθίλ χρειάζεται χρόνο, αλλά και συγκεκριμένες απαντήσεις. Πώς θα φτάνει η μπάλα πιο αποτελεσματικά στην περιοχή; Πώς θα δημιουργούνται καλύτερες προϋποθέσεις για τους επιθετικούς; Πώς θα βρίσκονται οι χώροι απέναντι σε αντιπάλους που κλείνονται και περιμένουν; Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν μέσα από τη δουλειά στις προπονήσεις.
Το σημαντικό είναι ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε. Αυτό δεν αμφισβητείται. Όμως η νίκη δεν εξαφανίζει τις αδυναμίες. Τις καλύπτει προσωρινά και δίνει την απαραίτητη ηρεμία για να αντιμετωπιστούν.
Ο Αλγκουαθίλ δεν φαίνεται να θέλει για την ώρα κλασικούς εξτρέμ
Υπάρχει και μια ακόμη ενδιαφέρουσα παράμετρος στην προσέγγιση του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν θέλει να στηρίξει το παιχνίδι του σε κλασικούς εξτρέμ, με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Αντίθετα, μοιάζει να προτιμά ποδοσφαιριστές που ξεκινούν από τα άκρα, αλλά έχουν την τάση να συγκλίνουν, να κινούνται προς τον άξονα και να λειτουργούν σε χώρους που θυμίζουν περισσότερο δεκάρι.
Η λογική αυτής της επιλογής είναι κατανοητή. Οι συγκεκριμένοι παίκτες (Φορτούνης, Ζότα) μπορούν να δημιουργήσουν αριθμητικό πλεονέκτημα στον άξονα, να προσφέρουν περισσότερες επιλογές στην κυκλοφορία και να συνδεθούν καλύτερα με τους χαφ και τον επιθετικό. Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη πλευρά. Όταν οι ποδοσφαιριστές συγκλίνουν διαρκώς, η ομάδα χρειάζεται να βρει άλλους τρόπους για να ανοίξει το γήπεδο και να επιτεθεί από τα πλάγια.
Εδώ βρίσκεται και ένα κομμάτι της εξίσωσης που καλείται να λύσει ο προπονητής του Ολυμπιακού. Δεν αρκεί να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θέλει να κινούνται οι παίκτες του. Πρέπει να εξασφαλίσει ότι αυτή η κίνηση θα παράγει ευκαιρίες, θα δημιουργεί ρήγματα και θα κάνει την ομάδα λιγότερο προβλέψιμη. Η ταυτότητα χτίζεται σταδιακά, αλλά στο τέλος κρίνεται από την αποτελεσματικότητα.
Η διαιτησία και οι διαμαρτυρίες του Παναθηναϊκού
Όσο για τον Ισπανό ελίτ διαιτητή Ερνάντεθ, η συνολική εικόνα της διαιτησίας του ήταν κακή. Του ξέφυγαν φάουλ, έδωσε φάουλ που δεν ήταν, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις σφύριξε χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος. Αυτά, όμως, είναι διαφορετικά πράγματα από το να υποστηρίζει κάποιος ότι ένας διαιτητής καθόρισε την έκβαση του ντέρμπι. Οι επίμαχες φάσεις που προκάλεσαν τις διαμαρτυρίες του Παναθηναϊκού χρειάζονται ψύχραιμη εξέταση και όχι επιλεκτική ανάγνωση.
Στη φάση με τον Τεττέη και τον Πιρόλα, για παράδειγμα, μπορεί να γίνει η συζήτηση για το τι θα συνέβαινε αν στη θέση του αμυντικού του Ολυμπιακού βρισκόταν ένας ποδοσφαιριστής όπως ο Ντε Φράι. Αν ο Ολλανδός αποβαλλόταν σε μια αντίστοιχη φάση, θα υπήρχε δεδομένα μεγάλη συζήτηση. Αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί από μόνο του επιχείρημα για την ορθότητα μιας απόφασης. Κάθε φάση πρέπει να κρίνεται με βάση τα πραγματικά δεδομένα της και τους κανονισμούς, όχι με υποθετικά σενάρια. Εμείς είδαμε για παράδειγμα όλους τους τηλε-διαιτητές που συμφώνησαν για φάουλ και κίτρινη. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν.
Αντίστοιχα, έγινε αναδρομή στη φάση του Ντραγκόφσκι με τον Μπετανκόρ στις Σέρρες, όταν ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού είχε αποβληθεί. Το επιχείρημα ήταν περίπου το εξής: αφού τότε δόθηκε κόκκινη κάρτα, γιατί να μη δοθεί και στον Ορτέγκα στη φάση με τον Τεττέη; Εδώ, όμως, προκύπτει μια εύλογη απορία. Αν η προηγούμενη απόφαση χρησιμοποιείται σήμερα ως μέτρο σύγκρισης, τότε θα πρέπει να θεωρείται σωστή και η τότε αποβολή του Ντραγκόφσκι, όπως και το πέναλτι που είχε δοθεί. Θυμόμαστε, ωστόσο, ότι εκείνη την περίοδο στον Παναθηναϊκό ακούγονταν διαφορετικές τοποθετήσεις. Μιλούσαν για τον… κακό Μπετανκόρ που προκάλεσε την αποβολή του Ντρακόφσκι. Σε κάθε περίπτωση, στη φάση του Ορτέγκα προηγήθηκε φάουλ του Τεττέη, στοιχείο που δεν μπορεί να παραβλέπεται όταν εξετάζεται η αλληλουχία των γεγονότων.
Όσο για το πέναλτι που ζητήθηκε στη φάση του Ντέσερς, το κρίσιμο σημείο είναι το τράβηγμα στο σορτσάκι, το οποίο έγινε έξω από την περιοχή. Και εδώ χρειάζεται να εξετάζεται πού συνέβη η παράβαση και τι προβλέπουν οι κανονισμοί, όχι απλώς η ένταση με την οποία διαμαρτύρεται κάποιος.
Και επειδή είναι εύκολο να κατηγορηθεί κανείς ότι βλέπει τις φάσεις μόνο μέσα από τα χρώματα της ομάδας του, υπάρχει και η τοποθέτηση της κυρίας Λαμπαδαρίου στον τηλεοπτικό σταθμό ιδιοκτησίας του Γιάννη Αλαφούζου. Η εκτίμησή της ήταν πως η διαιτησία δεν επηρέασε κανένα αποτέλεσμα.
Συμπέρασμα; Ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που ήθελε από το ντέρμπι, με πρωταγωνιστές ποδοσφαιριστές που έβγαλαν πάθος, προσωπικότητα και αγωνιστική συνέπεια. Ο Ρέτσος έδωσε το παράδειγμα, ο Φρόιλερ κράτησε την ισορροπία όπως κάνει πάντοτε και ο Πουέρτα έκανε δουλειά για περισσότερους από έναν. Ο Αλγκουαθίλ, από την πλευρά του, έχει ακόμη δρόμο μέχρι να παρουσιάσει μια ομάδα που θα συνδυάζει την αποτελεσματικότητα με την παραγωγή καθαρών ευκαιριών. Αυτή είναι η επόμενη μεγάλη πρόκληση για τον Ολυμπιακό. Γιατί τα ντέρμπι τα κερδίζεις με χαρακτήρα, αλλά τους τίτλους τους διεκδικείς με διάρκεια, ποιότητα και λύσεις μέσα στο γήπεδο.
