Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει στο blog του στο Gazzetta για όσα έδειξε ο Ιμανόλ Αλγκουθίλ στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και όσα άλλαξε εδώ κι ένα μήνα που βρίσκεται στην Ελλάδα.
Θα το πω χωρίς περιττές εισαγωγές: πριν ο Ιμανόλ φτιάξει τον Ολυμπιακό που θέλει, πρέπει ο Ολυμπιακός να φτιάξει τον Ιμανόλ – να τον βοηθήσει δηλαδή να καταλάβει τι σημαίνει πρωταθλητισμός στην Ελλάδα και πως οφείλει να μάθει να ζει με την πίεση που δημιουργεί η ανάγκη για νίκες κάθε εβδομάδα ακριβώς γιατί η Superleague είναι ένα πρωτάθλημα στο οποίο οι πρωτοπόροι έχουν ελάχιστα στραβοπατήματα.
Εγινε νομίζω φανερό στο ντέρμπι πως στην διακοπή, όσο δούλεψε ο Ιμανόλ με τους παίκτες που είχαν μείνει εδώ, άλλο τόσο έγινε και δουλειά από τους ανθρώπους του Ολυμπιακού μαζί του. Ο Βάσκος εμφάνισε ένα Ολυμπιακό αποφασισμένο να κερδίσει γιατί πρώτος αυτός κατάλαβε την σημασία του ματς. Την στρατηγική για να το κάνει την ξέρει. Και η πώρωση δεν είναι δύσκολη: όταν ήταν στην Ρεάλ Σοσιεδάδ όλοι έλεγαν ότι είναι ο ορισμός του «οπαδού – προπονητή». Χρειάζεται να γίνει και οπαδός του Ολυμπιακού με την καρδιά του και όλα θα γίνουν πιο εύκολα. Οπαδός δεν γίνεσαι αν τρέχεις να δεις ματς στο μπάσκετ (ενώ δεν ξέρεις το σπορ…), ούτε κάνοντας ανόητες αναρτήσεις. Γίνεσαι όταν μάθεις να πονάς την ομάδα και όταν καταλαβαίνεις τα θέλω της.
Οι ρόλοι των μέσων
Ο Ολυμπιακός κόντρα στον ΠΑΟ είχε ένα πολύ καλό εξηντάλεπτο πάνω στο οποίο έχτισε την νίκη του, όχι γιατί ήταν επιθετικά καταιγιστικός, αλλά γιατί είχε την πρέπουσα για την περίπτωση στρατηγική. Χθες εξήγησα ότι το πρέσινγκ ψηλά έγινε εύκολα κυρίως γιατί οι δυο θεωρητικά εξτρέμ (ο Φορτούνης και ο Ζότα) συνέκλιναν πολύ για να μείνουν κοντά στους Πουέρτα – Τσικίνιο – Φρόιλερ. Και οι ρόλοι όμως των άλλων τριών είχαν την σημασία τους. Ο Τσικίνιο πίεσε πολύ όποιον παίκτη του ΠΑΟ επιχειρούσε να κατεβάσει μπάλα χωρίς αυτή την φορά να παίζει πάντα και απαραίτητα πίσω από τον φορ. Ο Πουέρτα κυνήγησε στο πρώτο ημίχρονο πολύ την μπάλα και στο δεύτερο, όταν μετά την αποβολή οπισθοχώρησε, ασχολήθηκε περισσότερο με τον Ουνάι και τον Κάνγκουα: τα κατάφερε πολύ καλά και με τους δυο.
Ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε με την πεντάδα των χαφ που είχαν χρησιμοποιηθεί στην πρεμιέρα του Ιμανόλ κόντρα στον ΟΦΗ. Σε εκείνο το ματς η απόδοση των μέσων ήταν κακή και η απουσία παικτών που να αγωνίζονται ως εξτρέμ έβγαζε μάτια. Τώρα με την ίδια μεσαία γραμμή ο Ιμανόλ «έπνιξε» τον ΠΑΟ και πήρε το ντέρμπι. Γιατί; Γιατί τώρα υπήρχαν ρόλοι, δηλαδή ο κάθε παίκτης ήξερε καλά τι πρέπει να κάνει. Τότε, στο ματς με τον ΟΦΗ δηλαδή, υπήρχαν πρωτοβουλίες, δηλαδή ο κάθε παίκτης ήθελε να γίνει ο ήρωας της βραδιά. Τότε ο Ολυμπιακός έμοιαζε να παίζει με πέντε «δεκάρια», πέντε παίκτες δηλαδή που στα πέριξ της περιοχής του ΟΦΗ έψαχναν την ατομική προσπάθεια κινούμενοι μάλιστα αρκετά κεντρικά. Τώρα ο Ολυμπιακός έμοιαζε να παίζει με πέντε χαφ έτοιμα για όλες τις δουλειές. Αυτή ήταν η μεγάλη διαφορά αλλά κι ο βασικός λόγος που ο Ολυμπιακός άντεξε και παίζοντας με παίκτη λιγότερο. Διότι η στρατηγική αυτή στην πρώτη ώρα του αγώνα υποχρέωσε τον ΠΑΟ να παίζει μονοδιάστατα (ψάχνοντας με μεγάλες πάσες τον Τεττέη) και στο δεύτερο ημίχρονο στέρησε από τον ΠΑΟ αυτό που ήθελαν οι πολλοί επιθετικοί του που βρέθηκαν στο γήπεδο μετά τις αλλαγές του Νίστρουπ, δηλαδή χώρο δράσης.
Κάθε παίκτης του ΠΑΟ είχε μέσο του Ολυμπιακού κοντά του: στην πρώτη ώρα τον είχε στο δικό του μισό του γηπέδου και μετά την αποβολή του Σάλιακα τον είχε στο ύψος της περιοχής του Ορτέγκα. Κι αν χρειαζόταν και εντός αυτής.
Ο έκτος χαφ
Ο Ιμανόλ στην Ισπανία έχει όνομα προπονητή που ξέρει να χτίζει μεσαίες γραμμές. Στην Ρεάλ Σοσιεδάδ ανέδειξε δυο παίκτες που κάνουν καριέρα ως πολυδιάστατοι μέσοι: ο ένας είναι ο Θουμπιμέντι και ο άλλος ο Μερίνο. Έδεναν τις γραμμές με την ευκολία που έφταναν σε θέση βολής.
Στον Ιμανόλ δεν αρέσουν οι στατικοί αμυντικοί χαφ – ίσως για αυτό έκοψε από την αποστολή τον Σιπιόνι που τον είχε μαζί του στις προπονήσεις τρεις εβδομάδες.
Είδαμε επίσης στο ντέρμπι, πέρα από το ασφυκτικό high-pressing, και δυο ακόμα στοιχεία του ποδοσφαίρου του: τις πολλές παγίδες ψηλά, τη συστηματική δηλαδή στόχευση με δυο παίκτες, των στόπερ και των αμυντικών χαφ του αντιπάλου όταν αυτοί προσπαθούσαν απλά να κατεβάσουν μπάλα και την μεγάλη συμμετοχή στο επιθετικό παιγνίδι ενός από τους δυο στόπερ. Στις παγίδες στο πρώτο ημίχρονο είχαν συμμετοχή ο Ζότα, ο Τσικίνιο και ο Μάριους (ενώ προσπάθησε και ο Φορτούνης) κι ο στόπερ που είχε εντολή για πρωτοβουλίες ήταν ο Ρέτσος. Ο έκτος (!) χαφ σε πολλές περιπτώσεις.
Υπάρχει επίσης εμφανής πρόοδο στις εκτελέσεις στημένων φάσεων. Αλλά αυτή κατά την γνώμη μου οφείλεται ότι αυτές τις αναλαμβάνει κυρίως ο Φορτούνης που έχει καλύτερα χτυπήματα από τον Ροντινέι, τον Ζέλσον και τον Μουζακίτη που ήταν οι μόνιμοι εκτελεστές παλιότερα. Ο Φορτούνης και για αυτό τον λόγο θα είναι κομμάτι δύσκολο να βγει από την ενδεκάδα, ειδικά σε ματς ελληνικού πρωταθλήματος. Ο Ιμανόλ ποντάρει πολύ στις στημένες φάσεις και γιατί έχει δυο φορ που ακόμα δεν ξέρουν καλά την ομάδα: και ο Γκονζάλες και ο Μάριους θα χρειαστούν καιρό κι αυτό φαίνεται. Ο μικρός απλά τοποθετείται στην περιοχή ενώ ο παίκτης από το Τσαντ δεν έφτασε σχεδόν ποτέ σε θέση βολής στο ντέρμπι παρά την όρεξή του.
Τι θα ήταν λάθος
Ξεπέρασε ο Ολυμπιακός τα προβλήματα που τον καταδιώκουν από την αρχή της σεζόν αλλά και από πέρυσι μετά τα Χριστούγεννα; Είναι δύσκολο να το πεις και θα ήταν λάθος η νίκη κόντρα στον ΠΑΟ να χρησιμοποιηθεί ως τέτοιου είδους απόδειξη. Ο Ιμανόλ είχε είκοσι μέρες να προετοιμάσει το ματς με τον ΠΑΟ και τα κατάφερε καλά, αλλά στο Αγρίνιο θα πάει να αντιμετωπίσει τον Παναιτωλικό ενώ ο Ολυμπιακός του θα έχει κάνει μετά το ταξίδι στη Μασσαλία μισή προπόνηση: για τον τωρινό Ολυμπιακό που εξακολουθεί να αναζητά τρόπους να βάλει γκολ το ματς στο Αγρίνιο θα είναι πάλι σπαζοκεφαλιά.
Πότε μπορεί να πει κανείς ότι έχει γίνει το βήμα μπροστά; Όταν το γκολ γίνει απλή διαδικασία, η ομάδα το βρίσκει από κυνηγούς και προκύπτει χάρη σε συνεργασίες και εφαρμογή του επιθετικού παιγνιδιού. Αυτά λείπουν, αλλά ότι έλειπε τρία χρόνια όπου στην ημερήσια διάταξη υπήρχε η απλοποίηση, δεν μπορεί να εμφανιστεί ως δια μαγείας σε ένα μήνα, όταν μάλιστα λείπει ο ΕλΚαμπί, δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση είναι ο Μπέιλι και αναζητούνται γκολ από παίκτες όπως ο Τσικίνιο, ο Φορτούνης, ο Ζέλσον, ο Ζότα που υποχρεωτικά παίζουν πολύ.
Εχει πολύ δρόμο ακόμα
Ο Ιμανόλ δείχνει σιγά σιγά τους τρόπους του και το ποδόσφαιρό του. Ο Ολυμπιακός ωστόσο μπορεί να πει ότι έχει βρει τον προπονητή που χρειάζεται όταν η ομάδα του αρχίσει να ανοίγει κλειστές άμυνες, όταν η άμυνά του γίνει πιο σίγουρη κι όταν αρχίσουν να αξιοποιούνται παίκτες (Μπέιλι, Σα, Γκονζάλεθ, Γιάρεμτσουκ, Ρόκα κτλ) που ήρθαν για να δώσουν λύσεις. Επίσης θα είναι πολύ βασικό αν τον Δεκέμβριο ο νέος προπονητής αποδείξει πως έχει ξεκάθαρες ιδέες σε ό,τι έχει να κάνει με την μεταγραφική ενίσχυση: χρειάζεται όχι μόνο να ζητήσει παίκτες, αλλά και να έχει στο μυαλό του συγκεκριμένους παίκτες που μπορεί να ρθουν και να τον βοηθήσουν – αυτό ειδικά θα είναι μια μεγάλη επιστροφή στην κανονικότητα.
Ο Ιμανόλ στο ντέρμπι με τον ΠΑΟ κέρδισε χρόνο. Αλλά ο Ολυμπιακός έχει πετάξει πέντε πόντους με τον Βόλο και τον ΟΦΗ και πρέπει να ελπίζει ότι αυτό θα το κάνουν και οι άλλοι: ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε χάνοντας από την Καλαμάτα στην Τούμπα. Επίσης ο χρόνος είναι κάτι πολύ σχετικό: το ματς με την Μαρσέιγ είναι την Πέμπτη και με τον Παναιτωλικό την Κυριακή. Και το πιθανότερο είναι πως θα είναι πολύ πιο δύσκολα από αυτό με τον ΠΑΟ.
