Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει για τα χθεσινά (4/11) ματς των δυο ελληνικών ομάδων υπογραμμίζοντας την κατάθεση ψυχής της ΑΕΚ και την τόλμη του Ιμανόλ Αλγουαθίλ να παρουσιάσει μια πειραματική ομάδα στο ματς με την Ρεν.
Δεν υπήρξε νομίζω άνθρωπος που να είδε το ματς της ΑΕΚ με την Ρεάλ Μαδρίτης, να αγαπάει το ποδόσφαιρο και να μην σκέφτηκε στο τέλος του αυθόρμητα πως το αποτέλεσμά του υπήρξε άδικο. Η ΑΕΚ έχασε από την Βασίλισσα εξαιτίας ενός καταπληκτικού γκολ του Βαλβέρδε στις καθυστερήσεις – με ένα buzzer beater απέναντι στο οποίο δεν μπορούσε κανείς να κάνει τίποτα. Το σουτ είναι από μακριά, δεν είναι καθαρό αφού κάποιος πέφτει στην μπάλα (νομίζω ο Ρότα), ο Μπρινιόλι κάνει ό,τι μπορεί αλλά δεν γίνεται να το βγάλει. Μια τέτοια επιπέδου ομάδα όπως η Ρεάλ Μαδρίτης έχει παίκτες που μπορεί να βάλουν ένα τέτοιο γκολ και το κακό ήταν ότι γκολ ανάλογης ομορφιάς έβαλε δυο: κι αυτό με το οποίο φτάνει στην πρώτη ισοφάριση με τον Μπέλιγχαμ είναι ένα γκολ σπάνιας ομορφιάς – ένα τακουνάκι σε κίνηση που σε κάνει να απορείς πως ο διάβολος το σκέφτηκε και το τόλμησε. Αλλά αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Το καλό στην ιστορία της αναμέτρησής της με την ΑΕΚ είναι ότι είδαμε σε όλη της την ομορφιά και την ΑΕΚ.
Μετά το ματς της ΑΕΚ με την Μάντσεστερ Σίτι είχα κρίνει πολύ αυστηρά την πρωταθλήτρια Ελλάδος και ο λόγος είναι το ματς που έκανε χθες. Η ΑΕΚ και στο ματς με την Σίτυ αλλά και στο ματς με την Σαχτάρ δεν έδειξε τις πραγματικές της δυνατότητες για μια σειρά από λόγους που τότε είχα εξηγήσει: ειδικά με την Σίτυ η απάντηση στην κριτική μου ήταν το «μπάτζετ», η διαφορά κλάσης του ρόστερ κι άλλα ανάλογα. Χθες απέναντι στην Ρεάλ η ΑΕΚ έδειξε πως όλα είναι σχετικά: αν η απόδοση είναι αυτή που πρέπει όλα μπορεί να συμβούν. Η ΑΕΚ προηγήθηκε δυο φορές, έφτασε δυο λεπτά από το να πάρει αποτέλεσμα, πλήρωσε τελικά λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με την ποιότητα των παικτών του Μουρίνιο, αλλά για την δική της απόδοση κανείς δεν μπορεί να της προσάψει το παραμικρό. Η όποια κριτική μπορεί να γίνει αφορά αποκλειστικά διαχειριστικές λεπτομέρειες – πρόκειται για κρίσεις εκ των υστέρων που μπορεί να υπάρξουν στα πλαίσια της ανάγνωσης του ματς μετά το τέλος του. Στη διάρκεια του παιγνιδιού η ΑΕΚ υπήρξε άριστη. Πρώτα από όλα γιατί το σχήμα και η στρατηγική του προπονητή της αποδείχτηκαν επιλογές ορθές και παράλληλα γιατί όποιος αγωνίστηκε έκανε κατάθεση ψυχής. Αυτό είναι το Τσάμπιονς λιγκ.
Ο Μάρκο Νίκολιτς αφήνοντας κατά μέρους δογματισμούς παρουσίασε μια ΑΕΚ που δεν είχαμε ξαναδεί και που κατά την γνώμη μου είναι η πρέπουσα όχι μόνο για το χθεσινό ματς αλλά και για άλλα στην συγκεκριμένη διοργάνωση: αν μάλιστα είχαμε δει το συγκεκριμένο σχήμα στην Αγγλία μπορεί και τα αποτελέσματα της ΑΕΚ να ήταν καλύτερα. Η γνωστή άμυνα προστατεύθηκε από τους Καϊρίνεν και Αριάνγκα, ο Κοϊτά ξεκινούσε από πιο πίσω για να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα του, ο Μάγερ έβαζε τις πινελιές του και ο Γκατσίνοβιτς είχε εντολή να βοηθά κάθε συμπαίκτη στην άμυνα στην μπάλα. Ολοι τους έπαιξαν πίσω από τον Γιόβιτς που ήθελε να δείξει στην παλιά του ομάδα γιατί κάποτε φόρεσε την φανέλα της. Με καλή κάλυψη του γηπέδου, ταχύτητα στην ανάπτυξη και τρέξιμο που έκανε δύσκολη την δουλειά των μέσων του Μουρίνιο η ΑΕΚ προηγήθηκε με τον Κοϊτά, είδε τον Κουρτουά να της στερεί τουλάχιστον ένα γκολ ακόμα κι αν δεν πήγε με το 1-0 στα αποδυτήρια αυτό οφείλεται στην ιδιοφυία του Μπέλιγχαμ. Στο δεύτερο ημίχρονο, μετά από ένα μικρό διάστημα αναμονής ώστε να δει τι μπορεί να έχει αλλάξει η Ρεάλ, ο Νίκολιτς «άνοιξε» το ματς πιο πολύ με τον Ζίνι αντί του Μάγερ αρχικά, και τους Βάργκα και Μάριν (αντί του Γκατσίνοβιτς και του Καϊρίνεν) για να πάει στο αγαπημένο του 4-4-2 και να δει τον Πήλιο να δίνει στην ΑΕΚ ένα νέο προβάδισμα.
Ο Μουρίνιο βέβαια είχε κι αυτός τις ιδέες του. Κλείνει το ματς με τον ΕμΠαπέ ελεύθερο, τους Εντρικ και Εσπι να γεμίζουν την περιοχή του Μπρινιόλι και τους Βαλβέρδε, Καρέρας και Μπραχίμ Ντίαζ να συνθέτουν μια άλλη μεσαία γραμμή. Και παίρνει το ματς με μια ομάδα που κάνει στο τέλος μεγάλη κατοχή μπάλας γιατί αυτό ξέρει. Μόνο ανησυχητικό για την ΑΕΚ ότι όπως και στην Αγγλία το χειρότερό της διάστημα στο ματς είναι το τέλος του παιγνιδιού: δέχεται δυο γκολ ενώ ο Εμπαπέ έχει και σουτ στο δοκάρι – ίσως σε αυτό το διάστημα θα ήταν χρησιμότερος ο Βιτάλις από τον Ζούμπκοφ ή έστω ένας τρίτος στόπερ. Αλλά και πάλι δεν ξέρω τι είδους καλύτερη άμυνα θα μπορούσε να προκύψει απέναντι σε φάσεις όπως αυτή που η Ρεάλ έφτιαξε για να ισοφαρίσει με τον Εμπαπέ. Και το σουτ του Βαλβέρδε είναι απλά απόδειξη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης μεγάλου παίκτη.
Η ΑΕΚ είχε μια ήττα ας πούμε εντός προγράμματος. Αλλά ο βαθμός θα της ήταν πολύ χρήσιμος. Ο μεγάλος συνωστισμός ομάδων με 4 και 3 βαθμούς μαρτυρά ότι το όριο πρόκρισης μπορεί φέτος να είναι και οι 12 βαθμοί. Για να τους φτάσει θέλει 3 νίκες σε 4 ματς: δεν είναι απλό.
Ισοπαλία σαν νίκη
Πριν το ματς της ΑΕΚ είχαμε δει την ισοπαλία του Ολυμπιακού με την Ρεν στην Γαλλία που τον έφερε για 24 ώρες στην πρώτη θέση της League Phase του Europa League. Ο Ολυμπιακός πήγε στην Γαλλία με 3 νίκες σε 3 ματς όμως η χθεσινή του ισοπαλία είναι ίσως πιο σημαντικό αποτέλεσμα γιατί η Ρεν δεν έχει την προβληματική εικόνα της Μαρσέιγ και είναι δυνατότερη ομάδα από την Γιαγκελόνια και την Σλάβια Πράγας. Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ δεν την φοβήθηκε κι αυτό έφερε το καλό αποτέλεσμα: ο Βάσκος με μια τελείως απρόβλεπτη ενδεκάδα εμφάνισε ένα Ολυμπιακό που στο πρώτο μισάωρο ταλαιπώρησε τους γηπεδούχους που έμοιαζαν να μην καταλαβαίνουν τι αντίπαλο είχαν απέναντι τους!
Ο Βάσκος είδε την δυσκολία του Ολυμπιακού στην κατοχή της μπάλας στα τελευταία του εκτός έδρας ματς και έβαλε στην ενδεκάδα παίκτες που μπορούν την μπάλα να την κρατήσουν: τον ηρωικό Κώστα Φορτούνη πρώτο από όλους που «έβγαλε» όλο το ματς συμμετέχοντας πολύ και στην ανασταλτική δουλειά. Μαζί του έβαλε στην μεσαία γραμμή τους Πουέρτα, Εσε, Σα και Μπέιλι, όλους πίσω από τον Γκονζάλες σε ένα δικής του έμπνευσης 4-1-4-1 που δεν είχαμε δει μέχρι τώρα, όπως άλλωστε δεν είχαμε δει και την συγκεκριμένη ενδεκάδα της οποίας την άμυνα αποτελούσαν οι Σάλιακας, Ρέτσος, Κάρμο και Μπρούνο. Παρόλο που η ενδεκάδα αυτή ήταν σχεδόν πειραματική το καλύτερο κομμάτι του Ολυμπιακού στο παιγνίδι ήταν το πρώτο και αν το γκολ έλειψε ήταν γιατί κάποια τελειώματα (όλων μάλιστα όσων έφτασαν σε θέση βολής) δεν ήταν τα καλύτερα: η απουσία του Ελ Καμπί είναι μεγάλη. Δυο μέτρια τελειώματα είχαν και δυο παίκτες που μπήκαν στο δεύτερο ημίχρονο (ο Ζέλσον και ο Γιάρεμτσουκ): ο πρώτος έχασε την ευκαιρία του ματς γιατί με τις κεφαλιές (και το γκολ γενικότερα…) έχει τα θεματάκια του, ο Ουκρανός στην δική του φάση φάνηκε κρύος.
Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε και τον Ορτέγκα (η επέμβασή του στις καθυστερήσεις στο σουτ του Ρονζιέ είναι δύσκολη) και χρειάστηκε και λίγη τύχη όταν ένα απίθανο αυτογκόλ του Μπρούνο ορθά ακυρώθηκε για οφσάιντ του Αλ Ταμάρι που τον ταλαιπώρησε. Αλλά πήρε μια ισοπαλία χωρίς να δεχτεί μεγάλη πίεση, έκανε 12 τελικές και κυρίως έλεγξε το ματς χωρίς να έχει παρά ελάχιστους παίκτες που έκαναν κάτι πραγματικά σημαντικότερο από την δουλειά τους: για να το πω απλά πήρε μια επαγγελματική ισοπαλία σε μια δύσκολη έδρα, πράγμα που μαρτυρά πολλά για την καλή νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζει τα παιγνίδια του. Βέβαια θέλει ακόμα δουλειά. Και για να σκοράρει ευκολότερα και για να φτάσει στην πρώτη οκτάδα του Europa League – γεγονός ωστόσο που ολοένα και πιο πολύ μοιάζει στο χέρι του.
