Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου γράφει στο Gazzetta για την τρομερή εμφάνιση του Αμπουμπακαρί Κοϊτά και το λάθος που μπορεί να αποδειχθεί μοιραία για τη συνέχεια.
Ο Αμπουμπακαρί Κοϊτά έζησε απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης τη βραδιά που κάθε επιθετικός ονειρεύεται και την έκλεισε με μια εικόνα που θα προτιμούσε να σβήσει. Στο ίδιο ματς κέρδισε την αποθέωση με τα πόδια του και εισέπραξε κόκκινη κάρτα με το στόμα του.
Για ενενήντα λεπτά ήταν ο επιθετικός που κάθε προπονητής θέλει στα μεγάλα ματς: θρασύς, γρήγορος, αδίστακτος. Κοίταξε κατάματα τον Κουκουτέγια και κάθε άλλον, ζήτησε τη μπάλα, πίεσε, απείλησε και τιμώρησε κάθε φορά που του δόθηκε χώρος. Οι αμυντικοί της Ρεάλ, πολλές φορές έφταναν μισό δευτερόλεπτο αργότερα.
Γκολ και ασίστ απέναντι στη Ρεάλ
Το γκολ του ήρθε ως φυσιολογικό επιστέγασμα μιας εμφάνισης γεμάτης ένταση και πίστη. Με την ψυχραιμία ενός επιθετικού που ξέρει τη δουλειά του, βρέθηκε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα μίας από τις κορυφαίες αμύνες της Ευρώπης, με προσωπική ενέργεια. Η στιγμή έδειξε πόσο άνετα κινείται ο Κοϊτά στο υψηλότερο επίπεδο, και η εξέδρα ανέβαζε στροφές με κάθε επαφή του με την μπάλα.
Ακολούθησε η ασίστ, και εκεί φάνηκε ο πιο ολοκληρωμένος Κοϊτά: ο παίκτης που βλέπει τον συμπαίκτη, διαβάζει το παιχνίδι και παίρνει τη σωστή απόφαση στο κατάλληλο δευτερόλεπτο. Σίγουρα δεν το κάνει πάντα, όμως συνέβη απέναντι στην κορυφαία του πλανήτη. Γκολ και ασίστ κόντρα στη Ρεάλ αποτελούν δήλωση ικανοτήτων αλλά και προθέσεων.
Μια τέτοια εμφάνιση χτίζει φήμη. Οι ευρωπαϊκές βραδιές αυτού του διαμετρήματος μένουν στη μνήμη των οπαδών, των αντιπάλων και των ανθρώπων που παρακολουθούν από τις εξέδρες των μεγάλων συλλόγων. Ο Κοϊτά είχε στα χέρια του μια βιτρίνα και την γέμισε με τα καλύτερά εμπορεύματα του: ταχύτητα, ένστικτο, τόλμη και καθαρό μυαλό στις αποφάσεις της τελευταίας πάσας.
Η κόκκινη που κόστισε ακριβά
Με το σφύριγμα της λήξης ο Κοϊτά είχε μπροστά του την ιδανική έξοδο: κεφάλι ψηλά, χειραψίες, ανταλλαγή φανέλας, χειροκρότημα από τους δικούς του. Διάλεξε να αρχίσει να τα χώνει στον διαιτητή. Η κόκκινη κάρτα ήρθε μετά το τέλος του αγώνα, ένα σπάνιο σκηνικό που ο ίδιος έστησε με τον τρόπο και το λεξιλόγιό του.
Το παιχνίδι είχε κλείσει, το αποτέλεσμα είχε κριθεί και η διαμαρτυρία δεν μπορούσε να αλλάξει τίποτα. Η αντίδραση έφερε μόνο ζημιά, και μάλιστα με τόκο. Ένας παίκτης με τέτοια βραδιά στις αποσκευές του είχε κάθε λόγο να κρατήσει την ψυχραιμία του για δέκα δευτερόλεπτα ακόμη. Εκείνα τα δέκα δευτερόλεπτα θα του κοστίσουν δύο με τρεις αγωνιστικές, και ο λογαριασμός θα πληρωθεί σε ματς που ο ίδιος θα παρακολουθεί από την κερκίδα.
Η απουσία του χτυπά ολόκληρη την ομάδα, σε μια περίοδο με περιορισμένες επιλογές στα άκρα της επίθεσης. Ο Κουτέσα δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Ευρώπη (εκτός αν αλλάξει τον τραυματία Ζουμπκόβ), επομένως ο προπονητής καλείται να βρει λύσεις με λιγότερα διαθέσιμα όπλα, σε ματς όπου κάθε βαθμός μετράει.
Ο Κοϊτά στέρησε από την ομάδα τον επιθετικό που βρισκόταν στην κορύφωση της φόρμας του, ακριβώς τη στιγμή που τον είχε περισσότερο ανάγκη. Οι συμπαίκτες του έδωσαν μάχη ενενήντα λεπτών και ο ίδιος τους άφησε με λιγότερα όπλα για τη συνέχεια.
Το συμπέρασμα έχει δύο όψεις. Ο Κοϊτά απέδειξε ότι διαθέτει το ταλέντο και το θάρρος να τα βάζει με τους καλύτερους. Έδειξε επίσης ότι η ωριμότητα χρειάζεται ακόμη δουλειά, γιατί οι μεγάλοι παίκτες κρίνονται και από τον τρόπο που διαχειρίζονται το μετά. Για τις επόμενες δύο (ίσως και τρεις) αγωνιστικές θα έχει όλο τον χρόνο να το σκεφτεί από την κερκίδα.
