Ο Γιώργος Τσακίρης με την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου γράφει για τη 3η σερί σεζόν του Πελάδο στον κιτρινόμαυρο πάγκο εν αναμονή των play offs…
Διανύουμε τη τρίτη περίοδο, τη τρίτη σεζόν, με τον Ματίας Αλμέιδα στη τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ κάτι που δεν αποτελεί σύνηθες φαινόμενο για τον κιτρινόμαυρο πάγκο, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Αυτό προφανώς και δεν συμβαίνει τυχαία μιας και πρόκειται για έναν εκ των κορυφαίων προπονητών βάσει επιτυχιών που ‘χουν περάσει από τη θέση για την Ένωση κάτι το οποίο είναι αδιαμφισβήτητο μιας και υπάρχουν τα νούμερα να το επιβεβαιώσουν. Ο Πελάδο χρειάζεται άλλα δυο ματς να πιάσει τα 100 ως προπονητής του Δικέφαλου, κάτι που όπως όλα δείχνουν θα το καταφέρει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου), με αποτέλεσμα να μπει στο ιδιαίτερα κλειστό club προπονητών που το ‘χουν πετύχει αυτό: μόλις πέντε παρακαλώ και αυτοί είναι: Φάντροκ, Τζανετής, Στάνκοβιτς, Μπάγεβιτς και Χιμένεθ. Από αυτούς ο Αλμέιδα και ο Φάντροκ, ο οποίος δεν είχε κατακτήσει κάποιο τίτλο, αλλά επί των ημερών του έγινε η ομάδαρα με την πορεία το 1977 στο UEFA και ακολούθησε έπειτα το νταμπλ, επί της ουσίας με το δικό του δημιούργημα (από τότε χρειάστηκε να βρεθεί ο Αργεντινός για να ζήσει ξανά η ΑΕΚ νταμπλ), είναι πρώτοι σε ποσοστό νικών και μάλιστα οι δυο τους συνυπάρχουν στην κορυφή…
Τα παραπάνω ως μια απόδειξη ότι είχε απλά δίκιο σε αυτό που υποστήριζε ο Αλμέιδα σχετικά με το τι λένε τα νούμερα για εκείνον, μικρή αναφορά σχετικά με τις επιτυχίες του, υπάρχουν και άλλα όπως ντέρμπι και λεπτομέρειες σε στατιστικές που απογειώνουν αυτό που υποστήριξε, αλλά ο σκοπός του συγκεκριμένου κειμένου αφορά στον απολογισμό της τρίτης σερί σεζόν του στον κιτρινόμαυρο πάγκο. Κι’ αυτό το κάνω διότι δεν είναι επιτυχημένη, για την ακρίβεια είναι η χειρότερη έως εδώ που βρισκόμαστε και η πρώτη φορά που ενώ παραμένει μοναδική διεκδικήτρια (έστω και με απόσταση) του τίτλου για τρίτη σερί χρονιά, δεν βγάζει την εμπιστοσύνη σε κανέναν ότι μπορεί να κάνει την υπέρβαση και το απίθανο come back απέναντι στον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ. Για αρχή ας πάρουμε το αυταπόδεικτο δεδομένο: στη χειρότερη λοιπόν χρονιά της ΑΕΚ επί Αλμέιδα τερματίζει δεύτερη πίσω από τους «ερυθρόλευκους» και μπαίνει ως δεύτερη στη διαδικασία των play offs πάνω από Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ… Μάλιστα αν είχαμε διαφορετικά δεδομένα σε συγκεκριμένα ματς που έκριναν πολλά ίσως να έμπαινε και με πολύ μικρότερη απόταση από τη μία νίκη από τον πρωτοπόρο.
Σε τούτη τη σεζόν λοιπόν η οποία λογικά αναγνωρίζεται ως χειρότερη των προηγούμενων «ΑΕΚ του Αλμέιδα», διότι δυστυχώς πάντα θα μπαίνει ως κριτήριο η πρώτη σούπερ χρονιά όπου όμως η ομάδα έπαιζε κάτι εντελώς διαφορετικό (ελέω παικτών και χαρακτηριστικών αυτών) και άρα ήταν αδύνατο αυτό να το εξελίξει ο Πελάδο στη 3η του σεζόν αφού από την δεύτερη φάνηκε ότι δύσκολα μπορούν να το εξυπηρετήσουν ξανά οι παίκτες του. Έτσι κάποιοι αδίκως κρίνουν και υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει εξέλιξη στο πρότζεκτ του Ματίας παρά το γεγονός ότι είναι η τρίτη του σεζόν στην ΑΕΚ: δεν υπάρχει εξέλιξη στο αγωνιστικό σχέδιο της πρώτης σεζόν, ειδικά φέτος, διότι η Ένωση παίζει κάτι εντελώς διαφορετικό: δεν χρειάζεται να είναι κανείς μυημένος και να ‘χει ποδοσφαιρικές σπουδές για να το καταλάβει αυτό: η ομάδα του Πελάδο φέτος παίζει με πολλή υπομονή, με χτίσιμο επιθέσεων από την άμυνα, είναι πιο σκληρή και όχι αφελής στην άμυνά της, κάτι που πιστοποιεί το γεγονός ότι είναι η καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό. Δέχτηκαν μόλις 16 τέρματα και είναι μακριά από τον 3ο στη σχετική κατηγορία… Το παράδοξο είναι πως αρκετοί λένε ότι με αυτή την άμυνα (ίσως επηρεασμένοι από την κάκιστη εικόνα στα ματς με Ολυμπιακού, πρωτάθλημα και Κύπελλο, στο Φάληρο) δεν πας πουθενά, κάτι που δεν επιβεβαιώνουν τα νούμερα (γιατί απειλείται και λιγότερο απ’ όλους).
Η 3η επίθεση (χωρίς Λιβάι και Πόνσε), η εχθρική ΚΕΔ και η πικρή γεύση!
Ωστόσο και στην επίθεση, τηρουμένων των αναλογιών, η ΑΕΚ δεν τα πήγε άσχημα, αν και ήταν και φέτος αναποτελεσματική σχετικά με το πόσο δημιουργούσε και απειλούσε (σύμφωνα με το Xgoals κοινώς). Η ομάδα του Πελάδο σημείωσε 44 τέρματα και είχε τη τρίτη καλύτερη επίθεση σε μια σεζόν, προσέξτε γιατί έχει σημασία, όπου δεν είχε τον Πόνσε και παραχώρησε τον Γενάρη τον Λιβάι Γκαρσία με αποτέλεσμα να μείνει με τον Πιερό στην κορυφή της επίθεσης (εδώ μοιάζει λάθος ο χειρισμός διοίκησης και Αλμέιδα ειδικά από τη στιγμή που έγινε τελευταία μέρα και δεν υπήρχε δυνατότητα αντικατάστασης, η ΑΕΚ το πληρώνει ήδη, ενώ είχαν δοθεί και οι Άμραμπατ – Τζούμπερ). Κοινώς πήγαμε από το υπερφούλ ρόστερ μεσοεπθετικά, στο …άδειο σχεδόν, σε μια περίοδο που της λείπουν παίκτες που δύναται να παίξουν στην κορυφή της επίθεσης. Προσθέστε σε αυτά της επίθεσης ότι φέτος ο Δικέφαλος τουλάχιστον πήρε γκολ από τους γύρω και όχι μόνο από τα φορ όπως κατά κύριο λόγο έγινε πέρυσι, με τους δυο φορ (Γκαρσία και Πόνσε) να έχουν τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και τα περισσότερα τέρματα…
Προφανώς θα είχαμε και περισσότερα τέρματα αν η ΑΕΚ είχε πάρει και τις αποφάσεις που έπρεπε από τους διαιτητές και τα πέναλτι που της στέρησαν. Μπορεί να επιχειρούν να σας κάνουν να ξεχνάτε γρήγορα, είναι κάτι που διακρίνει άλλωστε γενικά τον Έλληνα, όμως η ΚΕΔ αν μη τι άλλο είχε απόλυτα εχθρική τάση όλη τη σεζόν απέναντι στην Ένωση, κάτι που δεν γίνεται να μη καταγράφεται. Η ομάδα του Αλμέιδα στερήθηκε πέναλτι στις Σέρρες (δυο), στο Αγρίνιο, στην Νέα Φιλαδέλφεια στο ματς με τον ΠΑΟΚ, στο ΟΑΚΑ στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, δεν αναφέρω άλλα παιχνίδια (όπως αυτό της Τούμπας, ή με τον Ατρόμητο εντός και άλλα τέτοια παιχνίδια) διότι σε αυτά δεν διαμορφώθηκε αποτέλεσμα, σε αυτά που σημειώνω ξεκάθαρα προέκυψε αλλοίωση της βαθμολογίας σε βάρος της ΑΕΚ. Η επιβεβαίωση για την άθλια αντιμετώπιση που είχε η Ένωση από την ΚΕΔ του Λανουά (και του Βαλέρι) είναι αν μη τι άλλο οι κάρτες που είδαν οι κιτρινόμαυροι σε όλη τη διάρκεια της σεζόν όπου συγκριτικά με τον αντίπαλό της για την κορυφή είναι ασύλληπτη η διαφορά σε βάρος του Δικέφαλου.
Είναι προφανές πως η γεύση που μας αφήνει η ολοκλήρωση της regular season είναι κακή, πικρή και δεν προκαλεί αισιοδοξία για το πρωτάθλημα και τη διεκδίκησή του, κυρίως διότι πλήγωσαν την ΑΕΚ αρκετά τα δυο αποτελέσματα με τον Ολυμπιακό στα κολλητά ματς που είχε. Αυτό το 6-0 όπως είναι λογικό χτύπησε πολύ και τσαλάκωσε τον ίδιο τον Ματίας Αλμέιδα αλλά και τη τρίτη του αυτή σεζόν που ξεκίνησε μάλιστα με μια τεράστια αποτυχία: τον αποκλεισμό από την Νόα στην Ευρώπη γιατί πρόκειται για σοκαριστική ανικανότητα να συμβεί το αυτονόητο και είναι λογικό και δικαιολογημένο να προσμετράται στην όλη κουβέντα. Ωστόσο ο ολοκληρωτικός απολογισμός θα γίνει στο τέλος της σεζόν και των play offs όπου η ΑΕΚ διεκδικεί την πρωτιά, έστω με λίγες πιθανότητες ελέω -7, αλλά και δεν πρέπει να χάσει τη δεύτερη θέση… Εδώ να σημειώσω ότι καμία 2η θέση δεν θα χρυσώσει το χάπι και δεν θα αναγνωριστεί ως επιτυχία: στόχος ήταν το νταμπλ και εφόσον δεν κατακτηθεί τίτλος δεν υπάρχει καν θέμα συζήτησης, άλλωστε το ‘χω γράψει ξανά, δεν οριοθετούμε εμείς τους στόχους, αλλά οι πρωταγωνιστές του club.
Κι εδώ έρχεται να αναδειχθεί το πόσο καλό έχει κάνει ο Αλμέιδα στην ΑΕΚ και πού τοποθετήθηκε επί των ημερών του, διότι η αλήθεια είναι πάντα μία, ο πήχης των απαιτήσεων και στόχων!
