Ένα ντοκιμαντέρ για τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ δεν μπορούσε να είναι απλώς μια αφήγηση. Το «Bizim ΠΑΟΚ – Ο Δικός μας ΠΑΟΚ» είναι μια διαδρομή μνήμης, ανθρώπων και στιγμών, εκεί όπου η ιστορία γίνεται βίωμα και ο ΠΑΟΚ κάτι πολύ περισσότερο από ομάδα.
Τι είναι ΠΑΟΚ; Επανάσταση!. Το ακούσαμε, το γράψαμε για τον έναν αιώνα ΠΑΟΚ και τα γενέθλιά του. Δεν είναι απλώς μια ομάδα. Δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα, οι τίτλοι ή οι στιγμές μέσα στο γήπεδο. Είναι μια διαδρομή που ξεκινά από το 1926 και φτάνει μέχρι σήμερα, χωρίς να κόβεται ποτέ το νήμα της.
Η συζήτηση για το αν η ιστορία του ΠΑΟΚ χωρίζεται σε «προ» και «μετά» Ιβάν Σαββίδη έχει βάση, αλλά δεν λέει όλη την αλήθεια. Η εποχή Σαββίδη αποτελεί ένα σημείο καμπής. Ο σύλλογος άλλαξε επίπεδο, έγινε πιο οργανωμένος, πιο σύγχρονος, πιο εξωστρεφής.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι υπάρχει ένας άλλος ΠΑΟΚ πριν και ένας διαφορετικός μετά. Ο ΠΑΟΚ είναι ένας. Με ενιαία ιστορική διαδρομή.
Μπάγερν Μονάχου: Η κίνηση του Ολίσε που προκαλεί ερωτηματικά και εκνευρισμό
Ο ΠΑΟΚ είναι επανάσταση.
Γιατί δεν ξεκινά από το 2012. Ξεκινά από το 1926. Από μια Θεσσαλονίκη που προσπαθούσε να επιστρέψει στην κανονικότητα μετά από δύσκολα χρόνια. Από ανθρώπους που κουβαλούσαν μνήμη, προσφυγιά και ανάγκη για έκφραση.
Το 1926 δεν είναι μόνο η ίδρυση ενός συλλόγου. Είναι μια στιγμή για ολόκληρη την πόλη. Μια περίοδος που σηματοδοτεί το τέλος των πολεμικών περιπετειών και την επιστροφή στην κανονικότητα. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, οι πρόσφυγες προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους, να καλύψουν βασικές ανάγκες, να ριζώσουν σε μια νέα πατρίδα.
Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία γεννιέται ο ΠΑΟΚ. Όχι απλώς ως ομάδα, αλλά ως ιδέα.
Αυτή την ιδέα προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε μέσα από το ντοκιμαντέρ του Gazzetta για τα 100 χρόνια του Συλλόγου: «Bizim ΠΑΟΚ – Ο Δικός μας ΠΑΟΚ». Όχι σαν μια απλή επετειακή καταγραφή, αλλά σαν μια εμπειρία. Μια διαδρομή μέσα στον χρόνο, με εικόνες, πρόσωπα και φωνές που κουβαλούν το βάρος της ιστορίας.
Η αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν πήγε όπως το είχαμε σχεδιάσει. Από τις πρώτες ημέρες του Γενάρη ήξερα ότι έπρεπε να κάνουμε κάτι μεγάλο. Αυτό ήταν και η επιθυμία του διευθυντή του Μέσου, Δημήτρη Κωνσταντινίδη. Κι όμως, η πραγματικότητα είχε άλλα σχέδια. Στα τέλη Ιανουαρίου χάθηκαν επτά αετόπουλα στη Ρουμανία. Ο ΠΑΟΚ βυθίστηκε στο πένθος. Μαζί κι εμείς. Δεν υπήρχε χώρος για κάμερες, για ερωτήσεις, για αφήγηση. «Ποιος να μιλήσει και τι να πει».
Κι όμως, ο δικός μου ΠΑΟΚ δεν περιμένει τις συνθήκες για να υπάρξει. «ΠΑΟΚ στα εύκολα, ΠΑΟΚ στα δύσκολα». Έτσι προχωρήσαμε. Με καθυστερήσεις, με αναβολές, με ανθρώπους που δεν μπορούσαν να μιλήσουν, γιατί απλώς δεν γινόταν. Σεβαστό. Απόλυτα.
Τέσσερις μέρες στη Θεσσαλονίκη τρέξαμε παντού. Ξεκινήσαμε από τη Λάρισα και τον Περικλή με τις ιστορίες και τις 220 φανέλες του. Στη Νέα Μεσημβρία μας περίμενε η αρχηγός της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου, η Θωμαής Βαρδαλή, λίγο αργότερα βρεθήκαμε μπροστά στον Ραζβάν Λουτσέσκου και τον Γιάννη Μιχαηλίδη.
Πήγαμε από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη, στο «Παλατάκι» για τον Μπάνε Πρέλεβιτς και τις ιστορίες που δεν τελειώνουν ποτέ. Το δράμα της Νάντ (το ’92) «ζωντάνεψε» στα μάτια μου ακούγοντας τον Μπάνε.
Δώσαμε τον λόγο στον κόσμο. Από τον αντιπρύτανη του ΠΑΜΑΚ, Γιάννη Ταμπακούδη, μέχρι τον γκαραζιέρη, συνονόματο Σταύρο Δημιστό.. Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν είναι μία φωνή. Είναι όλες μαζί.
Περάσαμε από το Πανεπιστήμιο της πόλης με τον Νίκο Μαραντζίδη μέχρι την Τούμπα με τρεις Γιώργηδες στο ίδιο τραπέζι, τον Κούδα, τον Κωστίκο και τον Τουρσουνίδη. Αν κάποιος ιστορικός μπορεί να σου μιλήσει για τον ΠΑΟΚ και την ιστορία της πόλης είναι ο Νίκος Μαραντζίδης. Ήξερα πάνω κάτω τι θα ακούσω, αλλά και πάλι με έκανε σοφότερο.
Στο γήπεδο της Τούμπας, όπου ο Γιώργος Κουβεντίδης και η ΠΑΕ ΠΑΟΚ μας φιλοξένησαν, ήταν ο «GOAT του ΠΑΟΚ», ο πολύ δικός μου, Γιώργος Κούδας, ο Γιώργος Κωστίκος, ο αδερφικός μου φίλος Γιώργος Τουρσουνίδης, με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί στην Τούμπα. Όλοι τους κάθισαν μπροστά στην κάμερα. Κι ανάμεσα σε όλα αυτά, μικρές στιγμές που δεν γράφονται εύκολα. Συναντήσεις που δεν τις σχεδιάζεις. Η πιο ξεχωριστή σκηνή ήταν όταν συνάντησα στον προαύλιο χώρο του γηπέδου τον Λάκη Πρόγιο. Τα 92 του. Κοτσανάτος. Όρθιος. Χαμογελαστός.
Κι ύστερα Κωνσταντινούπολη. Στην αρχή όλων. Στο Φανάρι, στο Πατριαρχείο, σε δρόμους που κουβαλούν ιστορία. Από εκεί όπου έφυγαν οι πρόσφυγες το ’22 και λίγα χρόνια αργότερα, το 1926, δημιούργησαν κάτι πολύ μεγάλο τον «Πανθεσσαλονίκειο Αθλητικό Όμιλο Κωνσταντινουπολιτών». Εκεί που καταλαβαίνεις ότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις. Είναι αυτό που κουβαλάει.
Επιστροφή στη Θεσσαλονίκη και ένας τελευταίος σταθμός. Ο Γιώργος Μαυρίδης. Ένα δίωρο που έμοιαζε με ταξίδι σε δεκαετίες. . Οι περισσότεροι τον γνωρίζετε μέσα από τις τηλεοπτικές παραγωγές, όπως το «World Party», άλλοι από τα tattoo που ζωγράφιζε, προσωπικά τον ήξερα για την τρέλα του για τον ΠΑΟΚ. Ήξερα ότι έχει ταξιδέψει με τον ΠΑΟΚ. Πολλά χιλιόμετρα.
Και μετά το μοντάζ. Ο πιο δύσκολος δρόμος. Λιγότερο από ένας μήνας. Πίεση, κούραση, αμφιβολία. Ενταση. Διαφωνίες. Και στο τέλος, μια ομάδα ανθρώπων που το πίστεψε. Που το έδεσε. Που το έκανε εικόνα.
Τα μηνύματα ήρθαν. Συνάδελφοι, φίλοι, άνθρωποι του χώρου. Λόγια που δεν τα ακούς εύκολα. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι κάτι έγινε σωστά.
Αλλά τίποτα από αυτά δεν συγκρίνεται με μια στιγμή.
Η αγκαλιά του 92χρονου Λάκη Πρόγιου. Το «ευχαριστώ» που μου είπε χαμηλά, σχεδόν ψιθυριστά. Είχε χρόνια να μπει στην Τούμπα. Ποδοσφαιριστής από το 1953 μέχρι το 1963. Προπονητής, βοηθός, κομμάτι της ιστορίας. Συγκινήθηκε. «Αχ και να μπορούσα να έρχομαι κάθε Κυριακή», μου είπε.
Εκεί κατάλαβα.
Κανένας τίτλος δεν μας έκανε ΠΑΟΚ και καμία ήττα δεν μας έδιωξε. ΠΑΟΚ γίνεσαι από την αρχή. Από το σπίτι. Από τον πατέρα, τον φίλο, τη γειτονιά. Το μαύρο και το άσπρο μαζί. Πόνος και ελπίδα.
Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και του κόσμου, από τη Μακεδονία μέχρι τη Μελβούρνη, εκατομμύρια άνθρωποι τραγουδούν για αυτά τα τέσσερα γράμματα. Και θα συνεχίσουν.
Ο ΠΑΟΚ είναι τραγούδι και μοιρολόι. Είναι αδικία και επανάσταση. Είναι χαρά και βάρος μαζί. Αλλά δεν μας πειράζει. Φτάνει να είναι ο ΠΑΟΚ μας.
Bizim ΠΑΟΚ. Ο Δικός μας ΠΑΟΚ…
